Ἀγαπητὲ Ὑποδιάκονε Παναγιώτη!

ΟΜΙΛΙΑ
ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
ΕΝ ΤΩι ΙΕΡΩι ΝΑΩι ΤΟΥ ΑΓ. ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣ ΔΙΑΚΟΝΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΝ ΤΟΥ ΕΛΛΟΓΙΜ. κ.  ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΑΚΗ

Ἀγαπητὲ Ὑποδιάκονε Παναγιώτη!

Ἡ σημερινὴ ἡμέρα δὲν εἶναι μιὰ συνηθισμένη ἡμέρα τῆς ζωῆς σου. Εἶναι μιὰ πολὺ μεγάλη καὶ ἁγία ἡμέρα, ποὺ μὲ τὸ ἔλεος καὶ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ θὰ σημαδέψῃ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη πορεία σου μέχρι τὴν αἰωνιότητα! Ὅπως καὶ ἡ ἡμέρα τῆς ἀναγεννήσεώς σου ἐκ τῆς κολυμβήθρας διὰ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος! Ἡμέρα χαρμόσυνη, ἡμέρα ὁλόφωτη, ἡμέρα γεμάτη ἀπὸ εὐωδία Χάριτος καὶ Ζωῆς! Ἀλλὰ καὶ ἡμέρα εὐθύνης μοναδικῆς! Ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία σὲ ξεχωρίζει ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν πιστευόντων, σὲ ἐπιλέγει καὶ σοῦ ἐμπιστεύεται διὰ τῆς χειροτονίας τὸ εἰσαγωγικὸν χάρισμα τῆς Ἱερωσύνης!

Σὲ εὐλόγησε ὁ Θεὸς νὰ γεννηθῇς ἀπό θεοφοβουμένους, φιλακολούθους καὶ ἐναρέτους γονεῖς, οἱ ὁποῖοι νηπιόθεν σὲ ἐδίδαξαν ἐμπράκτως τὴν θεοσέβεια, ὅπως καὶ τὸν κατὰ σάρκα καὶ πνεῦμα ἀδελφό σου ἀγαπητό μας π. Παΐσιο, τὸν Κωδικογράφο τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου. «Ἀπὸ βρέφους» λοιπὸν «τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδας, τὰ δυνάμενά σε σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β΄ Τιμ., 3, 15) καὶ παιδιόθεν ἔλαβες τὴν σφραγῖδα τῆς δωρεᾶς καὶ τῆς χάριτος! Καὶ τοῦτο σὲ ἕνα νησὶ ποὺ ἀνέκαθεν τὸ ἐχαρακτήριζε ἡ βαθύτατη, αὐτόχρημα Παπαδιαμαντική, εὐσέβεια τῶν Ρωμιῶν κατοίκων του, τὴν μαρτυρικὴ Ἴμβρο! Τὸν τόπο ποὺ παλαιότερα ἔδωσεν ἕνα μεγάλον Διδάσκαλον τοῦ Γένους, ἀπό τό Γλυκύ, ἀπό τό χωριό τῶν λογίων, τὸν περίφημον Βαρθολομαῖον Κουτλουμουσιανόν, μαθητὴν τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, καὶ τώρα, στὴν ἐποχή μας, ἕναν μεγάλο Πατριάρχη τοῦ Γένους καὶ τῆς Οἰκουμένης, τὸν πολυσέβαστο καὶ προσκυνητό μας Αὐθέντην καὶ Δεσπότην, τὸν Παναγιώτατον Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον, τόν πολυγραφώτατον Νικηφόρον Γλυκᾶν, τόν ἀείμνηστον Ἀμερικῆς Ἰάκωβον Κουκούζην, κ. ἄ. Μὲ τὸν πρῶτο σὲ συνδέουν ἀπώτεροι συγγενικοὶ δεσμοὶ ἐξ αἵματος. Μὲ τὸν δεύτερο ἅγιοι καὶ πανίεροι πνευματικοὶ δεσμοί. Εἶναι ὁ ἐν Χριστῷ πατέρας, διδάσκαλος, ὁδηγός, προστάτης καὶ φωτιστής σου, ὅπως καὶ ὅλων μας. Δὲν θὰ ἀποτελέσῃ, λοιπὸν,  ἔκπληξι τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ σήμερον, μαζὶ μὲ τὸν ὅλον παλαιὸν ἄνθρωπον, θὰ κληθῇς νὰ ἀπεκδυθῆς καὶ αὐτὸ τὸ βαπτιστικό σου ὄνομα διὰ νὰ λάβῃς νέον ὄνομα, ὄνομα συγγενικοῦ προσώπου καί μάλιστα α΄ βαθμοῦ, τοῦ Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανοῦ, διαβατήριον μέχρι τὸ οὐράνιο θυσιαστήριο. Εὔχομαι νὰ τὸ τιμήσῃς μιμούμενος τὰς ἀρετάς ὅλων τῶν ἀνωτέρω πού ἔμνημόνευσα, τὴν φιλομάθεια καὶ σοφία των, τὸν ἔνθεο ζῆλο των καὶ τὴν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησία Του μεγάλη ἀγάπη καὶ ἀπόλυτη ἀφοσίωσί των, καὶ μὲ αὐτὸ νὰ ἁγιασθῆς!

Ἐσπούδασες βεβαίως, ἀγαπητὲ Ὑποδιάκονε, τὴν ἀκαδημαϊκὴ Θεολογία. Ἐμελέτησες βιβλία, κείμενα, διατριβὰς καὶ μονογραφίας πολλῶν Θεολὀγων. Συνεκέντρωσες γνώσεις καὶ ἔμαθες τὸν τρόπο τῆς ἐπιστημονικῆς ἐρεύνης. Εἶσαι δι’ ὅλα αὐτὰ ἀξιέπαινος καὶ σὲ καμαρώνομε. Ὅμως αὐτὰ εἶναι τὸ ἐλάχιστον ποὺ ἀπαιτεῖται ἀπὸ ἕναν ἐργάτη τοῦ Εὐαγγελίου! Τὸ μεῖζον εἶναι ἄλλο. Τὸ μεῖζον εἶναι τὸ ὑγιὲς πνευματικὸ βίωμα! Ἡ ἔνθεος δηλ. καθημερινὴ πρᾶξις τῆς μετανοίας, τῆς ἐγρηγόρσεως, τῆς προσευχῆς, τῆς ὑπομονῆς, τῆς ὑπακοῆς, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἐνθέου ὁμολογίας! Δὲν ἀρκεῖ τὸ μαθεῖν περὶ τῶν Θείων. Ἀπαιτεῖται τὸ παθεῖν τὰ Θεῖα! Καὶ αὐτὸ σημαίνει ἀγῶνα, ἄσκησι, ταπείνωσι, δάκρυα καὶ καθαρμὸν καρδίας, ὥστε ἀξίως νὰ παρίστασαι στὸ ἅγιο Θυσιαστήριο, ὁσίως νὰ διακονῆς, θεαρέστως νὰ μετέρχεσαι τὰ τῆς Ἱερωσύνης! Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ θέλει πρωτίστως παράδειγμα ἀπὸ τοὺς κληρικούς του. Ὑπόδειγμα σεμνοῦ καὶ θεοφιλοῦς βίου! Ὁ λόγος, τὸ κήρυγμα, πρέπει νὰ ἔρχεται μετὰ ταῦτα, ὡς ἀπαύγασμα καὶ ἔκφρασις τοῦ βιώματός μας, εἰδ’ ἄλλως δὲν εἶναι πειστικός, εἶναι κενός, εἶναι ἄκαρπος! Καλεῖσαι λοιπὸν νὰ ἐντείνῃς τὴν προσπάθεια τοῦ ἁγιασμοῦ σου καθημερινῶς, μὲ χαρὰ καὶ μὲ φόβον Θεοῦ, συνεπικουρούμενος ἀπὸ τὴν καλή σου σύζυγο, τὴν ἀπὸ σήμερον Διακόνισσα Βασιλεία-Βεατρίκη καὶ ἀργότερον Πρεσβυτέρα, ἡ ὁποία θὰ εἶναι καὶ ὁ πρῶτος καὶ ἄμεσος βοηθὸς καὶ συν-Κυρηναῖος σου στὴν ἄρσι τοῦ σταυροῦ τῆς Ἱερωσύνης. Καὶ λέγω σταυροῦ, διότι ἡ Ἱερωσύνη εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ σταυρός! Πρωτίστως σταυρὸς καὶ κατόπιν δόξα ἀναστάσιμος! Ἡ πορεία τοῦ κληρικοῦ εἶναι μεταξὺ τοῦ Κήπου τῆς Γεθσημανῆ μὲ τὴν ἱερὰν ἀγωνία, τοῦ Γολγοθᾶ μὲ τὸ Πάθος καὶ τὸν Σταυρὸ καὶ τοῦ Κενοῦ Μνημείου τῆς Ἀναστάσεως! Σ’ αὐτὴ τὴν πορεία καλεῖσαι ἀπὸ σήμερον ἀπὸ τὴν Ἐσταυρωμένη Μητέρα Ἐκκλησία, ἀπὸ τὸν ἀκανθοστεφανωμένο Πατριάρχη μας καὶ ἀπὸ τὸν Ποιμενάρχη σου. Δὲν σοῦ ἐξωραΐζομε ἀπατηλῶς τὰ πράγματα. Τὸ ράσο μας εἶναι πάντοτε μαῦρο, διότι εἶναι γεμᾶτο πένθος: Πένθος γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἁμαρτία, τὴ δική μας καὶ τοῦ λαοῦ, πένθος γιὰ τὰ παθήματα τοῦ Γένους, πένθος γιὰ τὴν στενοχωρία τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ τὰ ἄμφιά μας εἶναι λαμπρά, διότι τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ἀκολουθεῖ ἡ λαμπροφόρος ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως καὶ διότι μετὰ ἀπὸ τὰ λυπηρὰ καὶ δακρυώδη τῆς συνεποῦς εὐαγγελικῆς πορείας ἀναμένομε νὰ δοῦμε καὶ νὰ ἀπολαύσωμε «τὰς μετὰ ταῦτα δόξας» (Α΄ Πέτρ. 1, 12) τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος καὶ αἰωνίως ζῶντος Μεγάλου Ἀρχιερέως καὶ Ἐπισκόπου τῶν ψυχῶν ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σταυροαναστάσιμος, λοιπόν, θὰ εἶναι ὁ βίος σου, χαρμολύπη τὸ συναίσθημά σου καὶ «ἀθανασίας πλήρης» ἡ ἐλπίδα σου (Σοφ. Σολ. 3, 4), ὅπως ὅλων τῶν Ἁγίων!

Διὰ τῆς χειροτονίας γεννᾶται μία ἱερὰ συγγενικὴ σχέσις μεταξὺ τοῦ Ἐπισκόπου σου καὶ σοῦ. Ὁ Ποιμενάρχης εἶναι πλέον πατέρας σου καὶ σὺ υἱός του. Ἔτσι σὲ βλέπω, ἔτσι ὀφείλεις νὰ μὲ βλέπῃς! Καὶ ἡ σχέσις αὐτὴ ἔχει τὸ στοιχεῖο τῆς ἀμοιβαίας ἀγάπης καὶ ἐμπιστοσύνης, ὡς καὶ τῆς προθύμου  ἀλληλοβοηθείας. Ἀπαιτεῖ ὅμως ταυτοχρόνως καὶ τὴν ὑπακοή σου καὶ τὴν φιλότιμη κατάθεσι τῶν δυνάμεων καὶ τῶν χαρισμάτων σου στὸ κοινὸ ἐκκλησιαστικὸ ἔργο, προκειμένου καὶ οἱ πιστοὶ νὰ οἰκοδομοῦνται καὶ ὁ Χριστὸς νὰ εὐαρεστῆται. Δὲν μᾶς ζητᾶ ὁ λαός μας οὔτε παράλογα, οὔτε πέραν τῶν δυνάμεών μας πράγματα. Ἀπαιτεῖ ὅμως καθαρότητα βίου, εἰλικρίνεια σχέσεων, φιλότιμη ἐργατικότητα, ἀπόλυτη πιστότητα στὰ καλῶς κείμενα ἐκκλησιαστικὰ θέσμια, τοὺς Κανόνες καὶ τὰς ἁγίας παραδόσεις τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ἀφοσίωσι στὴν Μητέρα Ἐκκλησία, ὑπακοὴ στὸν Πατριάρχη μας καὶ στὸν Ἐπίσκοπό σου, ἀγάπη πολλή, εὐπροσηγορία, εὐγένεια καὶ ἀνύστακτη στοργικὴ φροντίδα γιὰ τὰ λογικὰ πρόβατα τοῦ Χριστοῦ! Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος ὅτι τὸ ἀντιλαμβάνεσαι πλήρως, τὸ κατανοεῖς καὶ τὸ συμμερίζεσαι! Δὲν θὰ πῶ περισσότερα. Θὰ παρακαλέσω μόνο νὰ μελετᾶς τακτικὰ καὶ προσεκτικὰ τὶς Ποιμαντικὲς Ἐπιστολὲς τοῦ θειοτάτου Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Μαθητάς του Τιμόθεον καὶ Τίτον καὶ τοὺς Περὶ Ἱερωσύνης Λόγους τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ὥστε νὰ ἔχῃς πάντοτε πρόχειρον κανόνα καὶ πυξίδα ἀσφαλοῦς καὶ θεοφιλοῦς ἱερατικοῦ τρόπου καὶ ποιμαντικοῦ ἔργου.

Εἴθε ἡ μητρικὴ στοργὴ καὶ προστασία τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, οἱ εὐχὲς τῶν Ἁγίων Πατέρων ποὺ συνεκρότησαν τὴν ἐν Νικαίᾳ Ζ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἁγίου Θεοφάνους, Ἐπισκόπου Νικαίας, τοῦ Ποιητοῦ καί Γραπτοῦ καὶ Φιλίππου τοῦ Διακόνου, τῶν ὁποίων τὴν μνήμη ἑορτάζομε σήμερον, μαζὶ μὲ τὴν εὐχὴν Βαρθολομαίου τοῦ Κουτλουμουσιανοῦ καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου μας νὰ σὲ συνοδεύουν τούτη τὴν ἁγία ὥρα τῆς Χειροτονίας σου καὶ σὲ ὅλη τὴν ἱερατικὴ πορεία σου, μέχρι τοῦ οὐρανίου θυσιαστηρίου καὶ τοῦ θρόνου τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ! Ἀδελφὲ καὶ τέκνον μου ἀγαπητόν, «καιρὸς τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ»!

 

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*