Ο Μ Ι Λ Ι Α ΤΗΣ Α.Θ.ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ κ.κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΟΡΟΣΤΑΣΙΑΝ ΑΥΤΟΥ ΕΝ Τῼ ΙΕΡῼ ΝΑῼ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΩΝ

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Νικαίας κύριε Κωνσταντῖνε,
Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Δέρκων κύριε Ἀπόστολε, Ποιμενάρχα τῆς Θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας,
Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳἀγαπητά,

Μετὰ πολλῆς συγκινήσεως χοροστατοῦμεν σήμερον κατὰ τὴν  Θείαν Λειτουργίαν εἰς τὸν ἱστορικὸν ἱερὸν τοῦτον Ναὸν τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς τῶν κλεινῶν Θεραπείων· Ναόν,ὁὁποῖος ἀνηγέρθη πλησίον τοῦἉγιάσματος τῆς Ἁγίας, διὰ τοῦὁποίου αὕτη παρέσχε καὶ παρέχει εἰς πολλούς, παντοειδεῖς εὐεργεσίας καὶἰά­σεις ψυχῆς τε καὶ σώματος.

Ἑορτάζοντες σήμερον τὴν ἀνακομιδὴν τοῦἱεροῦ λειψάνου τοῦἁγίου Μεγαλομάρτυ­ρος Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, τοῦὁποίου ἡ θαυματουργὸς ἱερὰ εἰκὼν φυλάσσεται, φιλοξενουμένη ἀπὸ τοῦἔτους 1958,εἰς τὸν Νάρθηκα τοῦ Ναοῦ τούτου, οὐδόλως λησμονοῦμεν,ἐν συγκινήσει, τὸν πρὸς τιμήν του ἀνεγερθέντα ὑπὸ τῶν πατέρων μαςἱερὸν Ναόν, ὁὁποῖ­ος ὑπῆρξεν ὁΜητροπολιτικὸς τῆς Ἱε­ρᾶς Μητροπόλεως Δέρκωνἐπὶ δύο σχεδὸν αἰῶνας, μέ­χρι δηλαδὴ τῆς ‒κρίμασιν οἷς Κύριος οἶδε‒, κατεδαφίσεως αὐτοῦ τὸἔτος 1958 διὰ νὰ ἀνεγερθῇ τὸἐπὶ τοῦ οἰκοπέδου του δεσπόζον σημερινὸν ξενοδοχεῖον, καὶ νά «χωσθῇ» καὶ νὰἐξαφανισθῇἐν συνεχείᾳ τὸ παραπλεύρως τοῦ Ναοῦἱερὸν Ἁγίασμα τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καὶἙλένης. Οὐδέποτε λησμονοῦμεν τὴν ἀγωνίαν τοῦἐπιχωρίου μακαριστοῦ καὶ πολιοῦ Μητροπολίτου Δέρκων Ἰακώβου, προτάξαντος τὸ στῆθος τουἐνώπιον τῆς εἰσόδου τοῦ Ναοῦἐκείνου, εἰς μίαν ἀπελπιστικὴν κίνησιν ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας, νομίζοντοςὅτι δι᾿ αὐτῆς θὰ ἠμπόδιζε τὴν κατέδαφισιν αὐτοῦ ὑπὸ τῶν κατὰ τὰ φαινόμενα ἑκάστοτε ἰσχυρῶν. Αἱ διαμαρτυρίαι τοῦἀειμνήστου ἐκείνου Ποιμενάρχου, τοῦ προκατόχου ἡμῶν Πατριάρχου Ἀθηναγόρου, τοῦ Πατριαρχείου μας, ἀλλὰ καὶ τῶν πολλῶν τότε Ὀρθοδόξων Ρωμηῶν τοῦ προαστείου τούτου τῶν Θεραπείων, δὲν ἠδυνήθησαν νὰ ματαιώσουν τὴν εἰλημμένην ἀπόφασιν κατεδαφίσεως τοῦ ναοῦ,ἔνθα ἱερουργοῦντο τὰἱερὰ μυστήρια εἰς σωτηρίαν καὶἁγιασμὸν τῶν πιστῶν. Ἀλλά, ἀληθῶς, «πνεῦμα ὁ Θεὸς καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν»…

Ἑορτάζομεν, λοιπόν, σήμερον, κατὰ τὴν Θείαν ταύτην Λειτουργίαν, πρῶτον τὴν ἐπέτειον τῶν ἐγκαινίων τοῦΝαοῦ τοῦἉγίου Γεωργίου ἐν Λύδδῃ, «ἤτοι τὴν κατάθεσιν τοῦἁγίου σώματος αὐτοῦ», κατὰ τὸν συναξαριστήν, καὶ δεύτερον, τὸ θαῦμα τοῦἉγίου εἰς τὰ Θεραπειά, τὴν διάσωσίν των δηλαδὴἀπὸ τῆς μεγάλης καταστροφικῆς πυρκαϊᾶς, κατόπιν τῆς ἐπικλήσεως καὶ τῆς θαυματουργικῆς παρουσίας τοῦἉγίου· καί, ἐκ τρίτου, συνειδητοποιοῦμεν τὴν σημασίαν τοῦ πλούτου καὶ τῆς πτωχείας, ὡς ἐχεγγύων κληρονομίας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐμπνεόμενοι ἀπὸ τὸ σημερινὸν Εὐαγγελικὸν ἀνάγνωσμα.

Τὰἐγκαίνια καὶ τὸ θαῦμα εἶναι καταστάσεις αἱὁποῖαι ἐμπεριέχουν τὸὑπερφυσικόν, τὸἅγιον, τὸἱερόν, ἐκεῖνο ποὺ ξεπερνᾷ τὸν πεπερασμένον νοῦν τοῦἀνθρώπου, τοὺς διαφόρους συλλογισμούς, τοὺς προγραμματισμούς, τὰς μεθοδεύσεις, τὰς προβλέψεις, καὶ ποὺὁδηγοῦν εἰς τὴν ἀφθαρσίαν καὶ εἰς τὴν αἰωνιότητα. Τὰ λείψανα ὅλων τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν χρόνον διαλύονται καὶ οὐδὲν παραμένει. Γῆ καὶ σποδός. Ἡ μνήμη ἐξασθενεῖ, καὶ τὰ πάντα παραδίδονται εἰς τὴν λήθην, ὅπως μαρτυρεῖὁἘκκλησιαστὴς λέγων «ματαιότης ματαιοτήτων τὰ πάντα ματαιότης».

Δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ ἴδιον μὲ τοὺς δοξάσαντας τὸν Θεὸν καὶ δοξασθέντας ὑπ᾿ ΑὐτοῦἉγίους. Τὰἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ καὶἡ κατάθεσις ἐν αὐτῷ τοῦἱεροῦ λειψάνου ἐν Λύδδῃ καὶἡ θαυματουργικὴ παρουσία τοῦἉγίου Γεωργίου ἐδῶ παραμένουν. Τὸἐν Θεραπείοις θαῦμα παραμένει εἰς τὴν μνήμην καὶ τιμᾶται καὶ δοξάζεται ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ. Εἰς τὴν θέσιν τοῦ Ναοῦἀνηγέρθη τὸ ξενοδοχεῖον, τὸ δεσπόζον εἰς τὸν χῶρον. Ὁ χῶρος ὅμως παραμένει πλήρης χάριτος καὶ πλήρης μαρτυρίου.

Ἐν τῇ συναφείᾳ τῆς βιώσεως τοῦ Θαύματος,ἠκούσαμεν τὴν σημερινὴν εὐαγγελικὴν περικοπὴν νὰ μᾶς διηγῆται τὴν παραβολὴν τοῦἄφρο­νος πλουσίου καὶ τοῦ σώφρονος πτωχοῦ Λαζάρου. Ὡς  διδάσκει ὁ Κύριος, ὁ πλού­σιος ὑπῆρξεν ὄντως ἄφρων καὶ κοντόθωρος. Ζοῦσε πολυτελῶς καὶ δαπανηρῶς, ἐν μέσῳἡδο­νῶν καὶἀπολαύσεων τοῦ σώματος, χωρὶς νὰσκέπτεται τὴν αὔριον, τὴν ψυχήν του, χωρὶς νὰ μελετᾷ τὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ, χωρὶς κἂν νὰ προσπαθῇ νὰὑπακούῃ εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, ὡς ἐὰν ὁ βίος τοῦἀνθρώπου νὰἐξηντλεῖτο εἰς τὸν κόσμον τοῦτον, νὰ μὴ ὑπῆρχεν ἡ ἄλλη ζωή.

Ὁ δὲ Λάζαρος ζοῦσε καρτερικῶς καὶ σωφρόνως πρὸ τῆς πύλης τοῦἄφρο­νος πλου­σίου. Ὁἕναςἐντὸς τῆς οἰκίας, ὁἕτερος πρὸ τῆς πύλης.Ἐδοκιμάζετο ὁ δεύτεροςἐπὶ πολλὰἔτη ὑπὸ τῆς ἐσχάτης πενίας καὶ ποικίλων ἀσθε­νει­ῶν, καὶ τόσον εἶχενἐξασθενήσει, ὥστε νὰ μὴἠμπορῇ οὔτε τοὺς σκύλους οἱ οποῖοι ἔγλει­φαν τὰς πληγὰς τῶν ποδῶν του νὰἀποδιώξῃ. Ὅμως δὲν ἔχασε τὴν ὑπο­μονήν του, οὔτε τὴν εἰς τὸν Θεὸν πίστιν. Δὲν ἐγόγγυσε πρὸς Αὐτόν, οὔτε κατέκρινε τὸν πλού­σιον, ὁὁποῖος, ἐνῷἔζη τόσον τρυφηλῶς, δὲν ἐδέησεν, ὄχι νὰ εὐεργετή­σῃ, ἀλλ᾿ οὔ­τε ἕνα φι­λάνθρωπον βλέμμα νὰ ρίψῃ πρὸς τὸν δοκιμαζόμενον συνάνθρω­πόν του. Ἐγνώ­ριζεν ὁ Λάζαρος βα­θέως ὅτι ὁ Κύριος, ἐν τῇἀνεξιχνιάστῳἀγάπῃ καὶ προνοίᾳ Του, ἐ­πέ­τρεψε τοὺς πει­ρα­σμοὺς καὶ τὰς δοκιμασίας εἰς τὴν πρόσκαιρον αὐτὴν ζωὴν διὰ νὰ τοῦἐπι­δα­ψι­λεύ­σῃ τὴν ἄπειρον χαρὰν καὶἀγαλλίασιν τῆς μετ᾿ Αὐτοῦ κοινωνίας εἰς τὴν αἰω­νι­ό­τητα. Ἐν τέλει, ὁἐντὸς τῆς οἰκίας πλούσιος εὑρέθη εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός, ὁ δὲ πρὸ τῆς πύλης, ἐν ἀποξενώσει καὶ περιφρονήσει, εὑρέθη εἰς τὴν τρυφὴν τοῦ Παραδείσου. Ὁἕνας, ὁ πτωχὸς Λάζαρος, παρακαλοῦσε προσκαίρως εἰς τὴν ζωὴν αὐτήν, ὁ δὲπλούσιος παρακαλεῖ αἰωνίως τὸν πτωχὸν δίκαιον διὰ σταγόνα ὕδατος, διὰ νά “μὴ κατακαίεται”, διὰ νὰ βρέξῃ τὴν γλῶσσαν του.

Καὶ συνεχίζει ἡ τόσον παραστατική, εὔγλωττος καὶἐμπράγματος Εὐαγγελικὴ παραβολή, δηλαδὴὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, λέγοντας ὅτι εὑρέθησαν, ὁ μὲν πλούσιος ἐν τῇὀδύνῃ τῆς αἰωνίου φλογός, ὁ δὲ Λάζαρος ἐν τῇ αἰωνίᾳ μακαριότητι τῶν ἀληθινῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ὁ μέν, διὰ πρόσκαιρον ἀπό­­λαυ­σιν καὶ σκληροκαρδίαν καὶἀπανθρωπίαν ἔχασε τὴν αἰώνιον ζωήν, ὁ δέ, ὑπομένων ὄχι πολλῶν χρόνων βάσανα, ἀπέ­φυ­γε τὰ αἰώνια.

ὉἍγιος Γεώργιος ὁ Τροπαιφόροςὑπῆρξεν ἕνας σώ­φρων πλού­σιος. Διὰ τῆς ἀξίας καὶ τῆς ἀνδρείας του, ἔφθασεν εἰς ἀνωτάτους στρατι­ω­τι­κοὺς βαθμοὺς εἰς πολὺ νεαρὰν ἡλικίαν. Ὅταν δὲἐκοι­μήθη ἡ μητέρα του, ἐκληρονόμησε με­γά­λην περιουσίαν. Κατ᾿ἀρχάς, ἐσκέφθη νὰ τὴν χρησιμοποιήσῃ διὰ νὰἐξαγοράσῃὑψη­­λό­τερον ἀξίωμα καὶ θέσιν. Διὰ τοῦτο, ἐπῆγεν εἰς τὴν Ρώμην, πρὸς τὸν τότε αὐτο­κρά­το­ρα Διοκλητιανόν. Ὅταν ὅμως εἶδε τὴν μανίαν του ἐναντίον τῆς ἀληθοῦς πί­στε­ως τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀντε­λήφθη ὅτι δὲν θὰἠδύνατο νὰ γίνῃἀξι­ω­μα­τοῦχος ἑνὸς διώκτουκαὶἀδίκου ἄρχοντος, καὶσυγχρόνως νὰ διατηρῇ τὴν πατροπαράδοτον εὐσέβειαν, παραμένων πιστὸς εἰς τὸν Κύριον τῆς δόξης.

ἘξεκαύθηὁἍγιοςὑπὸ τοῦ θείου ζήλου: «Ἐξέτηξέ με ὁ ζῆ­λός σου, ὅτι ἐπελάθοντο τῶν λόγων σου οἱἐχθροί μου».  Ἐνεθυμήθη ὁ Τροπαιοφόρος τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου: «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, πώλησόν σου τὰὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς· καὶἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανοῖς». Ἔτσι, ὁ Ἅγιος Γεώργιος, ἔδωκε τὴν περιουσίαν του εἰς τοὺς πτωχοὺς καὶ δι᾿ αὐ­τῆς, «διὰ χειρὸς τῶν πενήτων», ἀγόρασε τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν.

Ἐπαρουσιάσθη εἰς τὴν βουλὴν καὶ τὸν αὐτοκράτορα καὶὡμολόγησεν εὐθαρσῶς τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ὡς τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν. Εἰς αὐτὸ τὸν ὡδήγησεν ἡ Χάρις, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ὅταν ἀπαρνήθηκετὰ πάντα διὰ τὸν Χριστόν, κατὰ τὴν ἐντολήν Του. Ὑπέστη πολλὰ καὶἐπώδυνα βάσανα, ἀλλὰ οὔτεμίαν στιγ­μὴν ἐδειλίασεν ἢἐκάμφθη. Διὰ δὲ τῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου, προσείλκυσε πολλοὺς εἰς τὴν ἀληθῆ πίστιν, μέχρι καὶ αὐτὴν τὴν αὐτοκρά­τει­ραν, ἀνέστησε νεκρόν, καί, τέλος, ἔλαβε τοῦ μαρτυρί­ου τὸν στέ­φα­νον. Κατὰ τὴν παραγγελίαν του δὲ ἐτάφη εἰς τὴν Λύδδαν τῆς Παλαιστίνης, τὴν πρόσκαιρον κα­τοι­κίαν του, ὅπου, μετ᾿ οὐ πολύ, μετὰ τὸν θρίαμβον τῆς πίστεώς μας, κατε­τέ­θη τὸἱερὸν λείψανόν του εἰς τὸν νεόδμητον πρὸς τιμήν του ἱερὸν Ναόν, τὴν ἐπέτειον τῶν ἐγκαινίων τοῦ ὁποίουἑορτάζουμε σήμερα.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Τὸ δίδαγμα τῆς σημερινῆς ἡμέρας εἶναι ὅτιὁ Κύριος ἀνταμείβει πλουσιοπάροχα τοὺς ὑπομένοντας, ἀ­συγ­κρίτως περισσότερον τῆς ὀλίγης ὑπομονῆς των, καὶ αἰωνίως, διότι τὸ «κοινωνικόν», δηλαδὴ τὸ πνεῦμα τῆς μεταδόσεως τοῦ περισσεύματός μας, ἡ ἀλληλεγγύη, ἑλκύει τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον καὶτοιουτοτρόπως τὸνἁγι­ά­ζει· διότι τὸ πνεῦμα τῆς ὁλο­κλη­ρωτικῆς προσφορᾶς καὶ θυσίας διὰ τὸν Κύριον καὶ τοὺς συνανθρώπους, εἶναι αὐτὸ τὸὁποῖον ὁδηγεῖ εἰς τὴν πραγματικὴν δύναμιν καὶ τὴν νίκην, οὕτως ὥστε τό«ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ» νὰἀποδεικνύεται «ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων».

Πιστεύομεν δὲὅτι, ἂν ἐξακολουθήσωμεν τὸν ἀγῶνα τῆς τηρήσεως τῶν ἐν­το­λῶν τοῦ Κυρίου χωρὶς γογγυσμοὺς καὶ διαλογισμούς, ἂν ἐμμένωμεν εἰς τὰ πατρο­πα­ράδοτα ἱερὰ καὶὅσια τοῦ εὐσεβοῦς Γένους μας, ὅπως ὁἑστιάτωρ τῆς σημερινῆς πανηγύρεως Ἅγιος Γεώργιος, ἐὰν συνεχί­σω­μεν νὰ τὸν παρακαλοῦμεν νὰ μεσιτεύῃ πρὸς Κύριον, τότε Αὐτός, ὁὉποῖος ἐπέτρεψε τὴν κατεδάφισιν τοῦἐδῶ πάλαι ποτὲἱεροῦ Μητρο­πο­λι­τι­κοῦ Να­οῦ, Αὐτὸς θά«δώσῃὑπερεκπερισσοῦ τῶν ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν».

Ἂς μὴν πτοούμεθα, λοιπόν, ἀγαπητοὶ Χριστιανοί! Οἱὀλίγοι, οἱ πτωχοί, ὅσοι δί­δουν τὰ πάντα διὰ τὸν Κύριον, εἶναι αὐτοὶ οἱὁποῖοι εὐλογοῦνται ἀπὸ Αὐτὸν καὶἐν τέλει δικαιώνονται, ὅπως ὁ Λά­ζαρος. Ἡ πατρική μας εὐχὴ καὶ προτροπὴπρὸς ἐσᾶς εἶναι: Ἂς ἐμμείνωμεν εἰς τὴν πατροπαράδοτον εὐσέβειαν, ὡς ἀληθινὰ τέ­κνα τῆς Ἁγί­ας Ἐκκλησίας, ὥστε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, διὰ πρεσβειῶν τῆς Παν­αχράν­του Αὐτοῦ Μητρός, τῶν Μεγαλομαρτύρων Γεωργίου καὶ Παρασκευῆς καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, νὰμᾶς εὐλογῇ πλουσίως, ἰδιαιτέρως ἐσᾶς καὶ τὰ σπιτικά σας καὶ τὰἔργα σας, διότι Αὐτός, ὁ πληρώσας πᾶσαν τὴν πατρικὴν οἰκονομίαν, εἶναι «τὸ πλήρωμα τοῦ νόμου καὶ τῶν προφητῶν».

Ἐν κατακλεῖδι, εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διὰ τὴν πρόσκλησιν τὸν Ἱερώτατον ἀδελφὸν Ποιμενάρχηνἅγιον Δέρκων κύριον Ἀπόστολον, τὸν πολλὰ καὶ δυναμικὰ ἐργαζόμενον, καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴν Ἐπιτροπὴν τῆς Κοινότητος αὐτῆςὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Ἐντιμοτάτου κ. Συμεὼν Φραντζελατζίογλου. Εὐχαριστοῦμεν, διότι ὁ Ἱερὸς οὗτος Ναὸς ἀνεκαινίσθη ἐπὶ τῆς ποιμαντορίας τοῦ Ἱερωτάτου ἀδελφοῦ ἁγίου Νικαίας κυρίου Κωνσταντίνου, τὸν ὁποῖον συγχαίρομεν καὶ διὰ τὸἔργον τοῦτο καὶ διὰ τὴν ὅλην ἐπὶ πολλὰ ἔτη προσφοράν του πρὸς τὴν Θεόσωστον καὶ ἱστορικὴν ταύτην Ἐπαρχίαν, τὴν περιβάλλουσαν ὡσὰνἡμιστέφανος τὴν Ἁγιωτάτην Ἀρχιεπισκοπὴν Κωνσταντινουπό-λεως. Εὐχαριστοῦμεν καὶ διὰ τὸἐπιτελούμενον σήμερον ἔργον ὑπὸ τῶν ὀλίγων, πλὴν ὅμως δραστηρίων πιστῶν τῆς Κοινότητος Θεραπείων καὶ τῆς ὅλης Ἱ. Μητροπόλεως Δέρκων. Καὶ εὐχόμεθα νὰ λάβωμεν ὅλοι ὄχι ἡμιστεφάνους, ἀλλὰ πραγματικοὺς στεφάνους καὶ φωτοστεφάνους ἀπὸ τὸν Κύριον τῆς δόξης, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων μας, ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. Ἀμήν.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*