Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΙΝ

IMG_8990

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης μας Γέρων Δέρκων κ. Ἀπόστολος, κατόπιν ἀδελφικῆς προσκλήσεως τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἀνθίμου, μετέβη εἰς τήν ὁμώνυμον πόλιν καί συμμετεῖχεν μετά τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου τήν Τρίτην, 2αν Φεβρουαρίου 2016, εἰς τήν ἑορτήν καί πανήγυριν τῆς Δεσποτικῆς καί συνάμα Θεομητορικῆς Ἑορτῆς τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου.

IMG_8993

Ἡ Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία ἐτελέσθη προεξάρχοντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου μας καί τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου κ. Ἀνθίμου, τῇ συμμετοχῇ πολλῶν Πρεσβυτέρων καί Διακόνων εἰς ἕνα ἐκ τῶν μεγαλυτέρων Ἱ. Ναῶν τῆς πόλεως, τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακῆς. Ἡ Ἐκκλησία ἦτο κατάμεστος ἀπό εὐλαβεῖς πιστούς, παρέστη δέ καί ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης Ἐντιμ. κ. Δημήτριος Πέτροβιτς.

Εἰς τόν ὡς ἄνω Ἱ. Ναόν φυλάσσονται Ἱεραί Εἰκόναι καί σκεύη μεταφερθέντα ἐκεῖ ἀπό τήν Ἀνατολικήν Θράκην μετά τήν ἀνταλλαγήν τῶν πληθυσμῶν.

Ὁ Μητροπολίτης μας ὡμίλησε πρός τό ἐκκλησίασμα ἐπικαίρως διά τήν Ἑορτήν τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, ἰδιαιτέρως δέ διά τήν τιμήν πού ἀπονέμει ἡ Ἐκκλησία μας πρός τήν Μητέρα.IMG_8995

Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας εἰς γενομένην ἁπλῆν καί σύντομον τελετήν ἐτιμήθη καί ἐβραβεύθη ἡ γυναῖκα ὡς Μητέρα.

Ἐν κατακλείδι ὁ φιλοξενῶν Ἀρχιερεύς ηὐχαρίστησε τόν Ποιμενάρχην μας, ἐκφράζοντας τήν ἀγάπην καί τόν σεβασμόν του, συνάμα δέ τοῦ ἱεροῦ κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς ποιμνίου του, τόσον πρός τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ὅσον καί πρός τό πρόσωπον τοῦ Μητροπολίτου μας κ. Ἀποστόλου.IMG_9004IMG_9037IMG_9057IMG_9064

Κατά τήν διαμονήν του ἐκεῖ ὁ Σεβασμιώτατος ἐξεναγήθη εἰς ἱερούς χώρους τῆς Μητροπόλεως Ἀλεξανδρουπόλεως.

 

 

 

 

 

 

ΟΜΙΛΙΑ

ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ

 κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΘΕΙΣΑΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΕΝ ΤΩι Ι. ΝΑΩι ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

( ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΙΣ, 2.2.2016 )

 

Σεβασμιώτατε καὶ φίλτατε ἀδελφὲ ἅγιε Ἀλεξανδρουπόλεως,

Εὐλαβέστατοι κληρικοί,

Ἐντιμότατοι ἄρχοντες,

Λαὲ τοῦ Θεοῦ ἀξιονόμαστε καὶ εὐλογημένε!

 

Τὸ ἡμερολόγιον σημειώνει 2 Φεβρουαρίου καὶ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἄγει τὴν μεγάλη Δεσποτικὴ καὶ Θεομητορικὴ ταυτοχρόνως ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς. Τὴν ἑορτὴ τοῦ κατὰ τὸν παλαιὸ Νόμο Σαραντισμοῦ τοῦ βρέφους καὶ τῆς μητέρας, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν προκειμένῳ καὶ τῆς Παναγίας Μητρός Του, Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας. Καὶ τὴν μεγάλη αὐτὴ ἑορτὴ ὁ Σεβασμιώτατος Ἀδελφὸς κ. Ἄνθιμος εἶχε τὴν εὐγενῆ καλωσύνη νὰ μὲ προσκαλέσῃ νὰ τὴν ἑορτάσωμε μαζί, ἐδῶ στὴν ὡραία Ἀλεξανδρούπολι, συμπνευματιζόμενοι καὶ συμπροσευχόμενοι καὶ συλλειτουργοῦντες ἐν εἰρήνῃ καὶ ἀμοιβαίᾳ ἀγάπῃ, πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ σωτηρίαν ἡμῶν, τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῆς Μητροπόλεώς του καὶ τοῦ κόσμου ὅλου. Καὶ καθὼς ἔρχομαι ἀπὸ τὴν Βασιλεύουσαν, μεταφέρω ἐκ προοιμίου πρὸς ὅλους τὸν ἐγκάρδιον χαιρετισμόν, τὰς εὐχὰς καὶ τὴν εὐλογίαν τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου καὶ τὴν στοργὴν τῆς κοινῆς καὶ πανσεβάστου πάντων ἡμῶν Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησίας.

 

         Λοιπόν, ἀδελφοί, σήμερον «τὸν Ἱερὸν ἡ ἱερὰ Παρθένος προσεκόμισεν, ἐν ἱερῷ τῷ ἱερεῖ»! «Σήμερον Συμεὼν ἐν ταῖς ἀγκάλαις τὸν Κύριον τῆς δόξης ὑποδέχεται»! Ἡ ὅλη ὑπόθεσις τῆς ἑορτῆς ἀναφέρεται στὸ δεύτερο κεφάλαιον τοῦ Κατὰ Λουκᾶν ἁγίου Εὐαγγελίου, στοὺς στίχους ἀπὸ 22 μέχρι 40. Μετὰ ἀπὸ τὴν Περιτομὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ποὺ τελέσθηκε τὴν ὀγδόη ἡμέρα ἀπὸ τῆς Γεννήσεώς Του καὶ Τοῦ δόθηκε τὸ ὄνομα Ἰησοῦς, ὁ προστάτης Του Ἰωσὴφ ὁ Μνήστωρ καὶ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος περίμεναν νὰ συμπληρωθοῦν οἱ 40 ἡμέρες ποὺ ἐπέβαλλαν οἱ διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου γιὰ τὸν καθαρισμὸ τῶν γονέων μετὰ τὴν γέννησι τοῦ παιδιοῦ τους, καὶ τότε ἐκίνησαν καὶ αὐτοί, ὅπως ὅλοι οἱ θεοσεβεῖς γονεῖς, καὶ ἀνέβηκαν στὰ Ἱεροσόλυμα νὰ παρουσιάσουν τὸ Θεῖον Βρέφος στὸν Κύριο, στὸν Ναό, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπαίτησι τῆς Γραφῆς, ποὺ ἤθελε κάθε ἀγόρι πρωτότοκο, αὐτὸ ποὺ πρῶτο ἄνοιγε τὴ μήτρα τῆς μητέρας του, θὰ θεωρεῖται ἅγιο, ἀφιερωμένο στὸν Θεό. Καὶ ταυτόχρονα νὰ προσφέρουν τὴν ὡρισμένη γιὰ τὴν περίπτωσι θυσία, ποὺ ἦταν ἕνα ζευγάρι τρυγονιῶν ἤ περιστεριῶν ἄν οἱ γονεῖς ἦταν πτωχοί, ἤ ἕνα ἀρνὶ ἄν ἦταν πλούσιοι. Ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία, ὡς πτωχοί, ἔφεραν ἕνα ζευγάρι περιστεράκια μονάχα.

 

         Ἀφοῦ, λοιπόν, ἐνηπίασε γιὰ μᾶς ὁ Παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, ἤδη καὶ «καθαρσίων κοινωνεῖ ὁ καθαρώτατος Θεός». Ὄχι! Δὲν εἶχε καμμιὰ ἀνάγκη ἀπὸ καθαρμοὺς αὐτὸς ποὺ εἶναι πιὸ καθαρὸς καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἔννοια τῆς καθαρότητος! Ἁπλῶς σέβεται τὸν Νόμο, τὸν ὁποῖο ὁ ἴδιος ἐθέσπισε γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ τηρεῖ τὶς διατάξεις του, ὄχι γιατὶ τὸ χρειάζεται, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς δώσῃ καὶ σ’ αὐτὸ ὑπόδειγμα ὑπακοῆς στὸ θεῖο θέλημα τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό Του. Μᾶς γίνεται τύπος καὶ ὑπογραμμός σὲ ὅλα!

 

         Ὁ εἱρμὸς τῆς θ΄ ὠδῆς τοῦ Κανόνος τοῦ Ὄρθρου θέτει τὸ πρᾶγμα στὴ σωστή του βάσι: «Ἐν Νόμου σκιᾷ καὶ γράμματι», λέγει, «τύπον κατίδωμεν οἱ πιστοί. Πᾶν ἄρσεν τὸ τὴν μήτραν διανοῖγον, ἅγιον Θεῶ! Διὸ Πρωτότοκον Λόγον, Πατρὸς ἀνάρχου Υἱόν, πρωτοτοκούμενον Μητρὶ ἀπειράνδρῳ μεγαλύνομεν». Ἐλᾶτε, οἱ πιστοί, μέσα στὴ σκιὰ καὶ στὸ γράμμα τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, νὰ διακρίνωμε τὸν τύπο τῆς ἀληθείας. Ὁ Νόμος λέει πὼς κάθε πρωτότοκο ἀρσενικὸ εἶναι ἁγιασμένο καὶ ἀφιερωμένο στὸν Θεό. Ναί! Αὐτὸ γράφτηκε κυριολεκτικὰ γιὰ τὸν Πρωτότοκο τῆς κτίσεως, τὸν συνάναρχο Λόγο καὶ Υἱὸ τοῦ ἀνάρχου Πετρός, ποὺ τώρα, πρὶν λίγο, γεννήθηκε καὶ ὡς ἄνθρωπος πρωτότοκος ἀπὸ Μητέρα παρθένο ἁγνή, ποὺ οὐδέποτε τὴν πλησίασε ἄνδρας. Αὐτὸν καλούμεθα νὰ δοξάσωμε!

 

Στὴν ὑπόθεσι τῆς σημερινῆς ἑορτῆς βασίζεται ἡ πρακτικὴ τοῦ «Σαραντισμοῦ» τῶν Χριστιανῶν μητέρων καὶ τῶν βρεφῶν ποὺ ἔφεραν στὸν κόσμο. Ἴσως κάποιοι θεωροῦν τὴν πρᾶξι αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας σὰν ἕνα παρωχημένο τύπο, χωρὶς κάποια σπουδαία σημασία. Ὅμως πίσω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια καὶ τὴν σκιὰ τοῦ τελετουργικοῦ καθαρισμοῦ, ἄς δοῦμε τὴν ἀλήθεια, ποὺ εἶναι ἡ εὐκαιρία νὰ δοξάσωμε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ Τὸν εὐχαριστήσωμε ποὺ ἔστειλε ἕναν καινούργιο ἄνθρωπο στὸν κόσμο καὶ διεφύλαξε σῶα τὴν μητέρα ποὺ τὸν ἐγέννησε. Ποὺ δίδει στὴν Ἐκκλησία τὴ χαρὰ νὰ διευρύνεται ἡ πνευματική της οἰκογένεια, καὶ στὸ ἀνθρώπινο γένος μιὰ ἀκόμη εὐκαιρία γιὰ μετοχὴ στὴν θεία ζωὴ καὶ στὴν χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ νέου ἀνθρώπου καὶ ὑποψηφίου Χριστιανοῦ ποὺ προσφέρεται ἀπὸ τὴν ἀγκάλη τῶν γονέων του στὴν ἀγκάλη τῆς Ἐκκλησίας! Κατὰ ταῦτα, «οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενοι Θεοφόροι Πατέρες», πολὺ σωστὰ ἐθέσπισαν καὶ τὸν Σαραντισμὸ στὴν ἐκκλησία τοῦ βρέφους καὶ τῆς μητέρας καὶ οἱ Χριστιανοὶ πρέπει μετ’ εὐλαβείας νὰ τὸν τελοῦμε, πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ εὐλογίαν δική μας!

 

Ὅπως σημειώνει, ἀγαπητοί μου, ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ὑπῆρχε στὰ Ἱεροσόλυμα ἕνας ἄνθρωπος ὀνόματι Συμεών. Ἄνθρωπος δίκαιος καὶ θεοφοβούμενος, γεμᾶτος εὐλάβεια καὶ ἀρετή. Φωτισμένος ἀπὸ τὶς ἅγιες Γραφὲς ποὺ μελετοῦσε, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὰ βιβλία τῶν Προφητῶν, ἐπερίμενε νὰ ἔρθη στὸν Ἰσραὴλ παρηγορία καὶ λύτρωσι ἀπὸ τὶς ταλαιπωρίες καὶ τὰ βάσανα ποὺ εὕρισκαν τὸν λαὸ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν του. Αὐτὴ θὰ ἦταν ὁ Μεσσίας! Εἶχε τὴν χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πάνω του ὁ δίκαιος ἐκεῖνος Συμεών, ὅπως οἱ Προφῆτες. Αὐτὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τοῦ ἀπεκάλυψε πὼς δὲν θὰ πεθάνῃ πρὶν νὰ δῆ μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία, τὸν Σωτῆρα Χριστό. Τὸ ἴδιο Ἅγιον Πνεῦμα τὸν παρακίνησε νὰ ἔλθῃ σήμερα στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ παρακινεῖ καὶ ἐμᾶς νὰ ἀφήσουμε τὸ σπίτι μας, τὴν ἀνάπαυσί μας ἤ τὶς ἐργασίες μας καὶ νὰ ἔλθωμε στὴν ἐκκλησία, νὰ λατρεύσωμε τὸν Θεό. Δική Του εὐλογία εἶναι καὶ ὁ σημερινός μας ἐκκλησιασμός! Μόλις ἡ Θεοτόκος καὶ ὁ Μνήστωρ Ἰωσὴφ εἰσήγαγαν τὸ Θεῖον Βρέφος Ἰησοῦν στὸν Ναὸ γιὰ νὰ τελέσουν τὰ προβλεπόμενα ἀπὸ τὸν Νόμο, ὁ Συμεὼν στὸ πρόσωπο τοῦ μικροῦ Χριστοῦ ἀνεγνώρισε τὸν ἀναμενόμενο Μεσσία. Κίνησε μὲ πόθο τὰ τρεμάμενα γεροντικά του πόδια, ἔσπευσε φρίττων, τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του, ποὺ ἔγινε γιὰ λίγο θρόνος Χερουβικός, κι ἐδόξασε τὸν Οὐράνιο Πατέρα, λέγοντας: Τώρα ποὺ ἀξιώθηκα, Θεέ μου, νὰ δῶ ἐπὶ τέλους μὲ τὰ μάτια μου τὸν Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου, ἐλευθέρωσέ με πιὰ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ σώματος! Νὰ πεθάνω εἰρηνικά, χαρούμενος, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσι ποὺ μοῦ εἶχες δώσει, πὼς δὲν θὰ πεθάνω ἄν δὲν δῶ πρῶτα τὸν Χριστό. Νὰ φύγω εἰρηνικὸς καὶ ἥσυχος, χωρὶς ν’ ἀγωνιῶ γιὰ τὴ λύτρωσι τοῦ λαοῦ Σου, ἀφοῦ τὰ μάτια μου εἶδαν τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό Σου, ποὺ θὰ φέρῃ τὴ σωτηρία ὁλοφάνερα ἐμπρὸς σὲ ὅλους τοὺς λαούς, θὰ χαρίσῃ σὲ ὅλα τὰ ἔθνη τὴν ἀληθινὴ θεογνωσία, καὶ θὰ εἶναι δόξα καὶ καμάρι τοῦ λαοῦ Σου τοῦ Ἰσραήλ, ἀπ’ τὸν ὁποῖο ὡς ἄνθρωπος κατάγεται! Αὐτὴ τὴν προσευχὴ τοῦ Θεοδόχου Συμεών, «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλον Σου, Δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμα Σου ἐν εἰρήνῃ…» τὴν λέμε κάθε βράδυ στὸν Ἑσπερινό, κατὰ τὸ τέλος. Τὴν λέμε καὶ ἀφοῦ κοινωνήσουμε τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, στὸ τέλος τῆς Εὐχαριστίας ποὺ διαβάζουμε μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία. Γιατὶ ὄχι μόνο τὸν εἴδαμε τὸν Σωτῆρα στὴ Λειτουργία, ὄχι μόνο ἀκούσαμε τὴν φωνή Του μέσα ἀπὸ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὄχι μόνο Τὸν προσκυνήσαμε, ἀλλὰ ἀξιωθήκαμε ἐπὶ πλέον καὶ νὰ Τὸν δεχθοῦμε σωματικῶς μέσα μας, ἀφοῦ μεταλάβαμε Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον»! Τὴν λέμε ἀκόμη, οἱ ἱερεῖς, κατὰ τὸν Σαραντισμὸ τῶν παιδιῶν καὶ τῶν μητέρων τους, κρατώντας ὡς ἄλλοι Συμεὼν τὸ ἐκκλησιαζόμενο βρέφος στὴν ἀγκαλιά μας. Ἀπερίγραπτη ἡ συγκίνησι σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις!

 

Στὴ συνέχεια ὁ Συμεὼν εὐλόγησε τὴν Παναγία Μητέρα καὶ τὸν Ἰωσήφ καὶ εἶπε στὴν Θεοτόκο: Ὁ Υἱός Σου εἶναι προωρισμένο νὰ γίνῃ αἰτία πολλοὶ νὰ πέσουν καὶ πολλοὶ νὰ σηκωθοῦν! Ὅσοι δὲν θὰ Τὸν πιστέψουν καὶ δὲν Τὸν δεχθοῦν, θὰ πέσουν! Θὰ χαθοῦν! Μὰ ὅσοι Τὸν πιστέψουν καὶ Τὸν ἀποδεχτοῦν, θὰ σηκωθοῦν ἀπὸ τὸν ἅδη τῆς ἁμαρτίας καὶ θὰ σωθοῦν! Τὸ πρόσωπό Του θὰ εἶναι σημεῖον ἀντιλεγόμενον. Ἄλλοι θὰ Τὸν δέχωνται καὶ ἄλλοι θὰ Τὸν ἀπορρίπτουν! Δύο κόσμοι! Ὁ κόσμος τῆς πίστεως καὶ ὁ κόσμος τῆς ἀπιστίας! Φῶς ἀπὸ ‘δῶ, σκοτάδι ἀπ’ ἐκεῖ! Ἀλλὰ καὶ τὴν δική Σου μητρικὴ καρδιά, Μαριάμ, θὰ τὴν περάσῃ ρομφαία! Μαχαίρι δίστομο! Καὶ ἐννοῦσε ἀσφαλῶς ὁ Συμεὼν τὸν φοβερὸ πόνο ποὺ θὰ ἔννιωθε ἡ Παναγία βλέποντας πολὺ ἀργότερα τὸν Υἱό Της νὰ συλλαμβάνεται, νὰ ἐξευτελίζεται, νὰ πάσχῃ, νὰ σταυρώνεται, νὰ ἀποθνήσκῃ, νὰ ὁδηγῆται στὸν τάφο! Κοντὰ στὸν Συμεών, μιὰ σεβάσμια γερόντισσα, χήρα ποὺ ἐκαλογήρευε στὸν Ναὸ μ’ἀτέλειωτες νηστεῖες καὶ προσευχὲς ἀπὸ τότε ποὺ πέθανε ὁ σύζυγός της, ἡ ἁγιασμένη Ἄννα, ἡ κόρη τοῦ Φανουήλ, ποὺ ὁ Θεὸς τὴν εἶχε προικίσει κι ἐκείνην μὲ προφητικὸ χάρισμα, μόλις ὁ Συμεὼν ἔλαβε τὸν Ἐμμανουὴλ στὴν ἀγκαλιά του, παρουσιάσθηκε κι αὐτὴ κι ἄρχισε νὰ δοξάζῃ τὸν Θεὸ καὶ νὰ μιλάῃ μὲ παρρησία καὶ ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὸ Θεῖον Βρέφος σὲ ὅλους τοὺς προσκυνητές, ποὺ φυσικὰ ὅλοι περίμεναν μὲ λαχτάρα τὸν Μεσσία, λέγοντάς τους πὼς Τὸν εἶχαν ἤδη μπροστά τους, εἶναι Αὐτὸς ποὺ κρατάει στὰ γέρικα μπράτσα του ὁ Συμεών! «Δεῦτε ἴδετε Χριστόν, τὸν Δεσπότην τοῦ παντός, ὅν βαστάζει Συμεὼν σήμερον ἐν τῷ Ναῶ»!

 

Συμεὼν καὶ Ἄννα! Δυὸ γέροντες σεβάσμιοι, ποὺ ἡ τιμὴ τῶν γηρατειῶν τους δὲν ἦταν τὰ πολλὰ χρόνια, «γήρας γὰρ τίμιον οὐ τὸ πολυχρόνιον, οὐδὲ ἀριθμῶ ἐτῶν μεμέτρηται»! Οὔτε καὶ τὰ ἄσπρα τους μαλλιά, μὰ ἡ μεγάλη ἀρετή τους! Ὁ ἀκηλίδωτος βίος τους, ἡ πίστι τους, ἡ πνευματικότητά τους, ἡ σωφροσύνη τους, ἡ ὁσιότητά τους, ἡ φιλότιμη ἐργασία τοῦ θείου θελήματος, ἡ καθαρὰ προσευχή τους, ἡ σεμνοπρεπὴς νηστεία τους, ἡ ἔνθεη ἀναστροφὴ καὶ πολιτεία τους! Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς ἐπέβλεψε σ’ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἔστειλε πλούσια τὴν Χάρι Του καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Πόσα δὲν ἔχουν νὰ ποῦν στοὺς γέροντες καὶ τὶς γερόντισσες ὅλων τῶν ἐποχῶν! Πόσα νὰ τοὺς διδάξουν καὶ νὰ τοὺς παραδειγματίσουν! Δὲν ὑπάρχει θλιβερότερον θέαμα ἀπὸ γέροντες ἀσυνέτους, ποὺ παλιμπαιδίζουν, ποὺ ἀσωτεύουν, ποὺ ἀρνοῦνται νὰ σεβασθοῦν οἱ ἴδιοι τὴν ἡλικία τους, ποὺ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὰ τέλη τους, γιὰ τὴν ψυχή τους, ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Ἅγιον Τριαδικὸ Θεό! Καὶ δὲν ὑπάρχει γλυκύτερον θέαμα ἀπὸ γέροντες καὶ γερόντισσες ποὺ φέρουν ἔκδηλη στὸ πρόσωπο καὶ στὸ ὅλο σχῆμα καὶ τὴν καταστολή τους τὴν κατασταλαγμένη ἀρετὴ καὶ ἁγιότητα, τὴν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ Χάρι Του!

 

Κι ἀφοῦ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία προσέφεραν τὴ διορισμένη θυσία τους, ἐπέστρεψαν στὴ Γαλιλαία, στὴν πόλι τους, τὴ Ναζαρέτ. Καὶ ὅπως σημειώνει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, τὸ θεῖο Παιδίον, ὁ Χριστός, ἐμεγάλωνε καὶ ἐδυνάμωνε ὡς τέλειο ἀνθρώπινο πλάσμα, καὶ ἐφανέρωνε τὴν σοφία καὶ τὴν Θεία Χάρι ποὺ εἶχε μέσα Του.

 

Αὐτὸ σὲ ἁδρὲς γραμμὲς εἶναι, ἀγαπητοί μου, τὸ περιεχόμενον τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ποὺ διαβάσθηκε, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀγομένης ἑορτῆς ἐν γένει. Ἡ Ὑπαπαντὴ σημειωθήτω ὅτι ἄρχισε νὰ ἑορτάζεται στὰ Ἱεροσόλυμα ἀπὸ τὸν 4ο αἰῶνα. Στὴν Κωνσταντινούπολι τὴν εἰσήγαγε τὸ 542  ὁ Αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανός, ὁ ὁποῖος, ἐκτὸς ἀπὸ μεγάλος πολιτικὸς ἡγέτης καὶ νομοθέτης, ἦτο καὶ μεγάλος δογματικὸς Θεολόγος, καὶ ἀπὸ τότε καθιερώθηκε στὸ Τυπικὸν ὅλης τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας. Εἴπαμε ἤδη ὅτι εἶναι Δεσποτικὴ ἑορτή, ἀφοῦ τὸ κέντρο της εἶναι ὁ προσφερόμενος στὸν Ναὸ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἀλλὰ εἶναι συνάμα καὶ Θεομητορική, ἀφοῦ κεντρικὸ ρόλο διαδραματίζει ἡ Παναγία μας, ἡ ὁποία προσκομίζει τὸ Τέκνον της. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι παράξενο λ.χ. ποὺ στὴν Καλαμάτα ποὺ πανηγυρίζει πανδήμως σήμερα, ὁμιλοῦν γιὰ τὴν «Παναγία τὴν Ὑπαπαντή»! Κατὰ παράδοσιν ἡ Ὑπαπαντὴ εἶναι ἀκόμη γιὰ μᾶς τοὺς Ρωμιούς, τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους, ἡ Ἑορτὴ τῆς Μητέρας! Πολὺ πρὶν οἱ Δυτικοὶ σκεφθοῦν νὰ καθιερώσουν «Γιορτὴ τῆς Μητέρας» τὴν δεύτερη Κυριακὴ τοῦ Μαΐου, ἐμεῖς εἴχαμε τὴν δική μας ἑορτὴ τῆς Μητέρας, τὴν Ὑπαπαντή! Καὶ τοῦτο γιατὶ τὴν Παναγία τὴν θεωροῦμε Μητέρα μας. Καὶ τὴν μητέρα μας μέσα μας τὴν ταυτίζομε ἀρχετυπικῶς μὲ τὴν Παναγία! Πάσχομε μιὰ ὄμορφη καὶ ἁγία σύγχυσι μεταξὺ τῆς ἐπιγείου καὶ τῆς Οὐρανίου Μητέρας. Καὶ πῶς ὄχι, ἀφοῦ ἡ μάννα μας ἀπὸ τὸ ἕνα της στῆθος μᾶς ἐθήλασε τὸ γάλα τῆς ἐπιβιώσεως καὶ ἀναπτύξεως καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο τὸ ἄδολον γάλα τῆς Πίστεως καὶ τῆς εὐσεβείας; Μάννα δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ εἶναι λ.χ. μιὰ «παρένθετη μητέρα», ὅπως λένε τὸ περίεργο ἐκεῖνο νέο εἶδος ποὺ μᾶς προέκυψε μὲ τὴν ἠθικὴ σύγχυσι ποὺ ἔχει ἐπικρατήσει στὶς ἀπνευμάτιστες ἡμέρες μας. Οὔτε ἐκείνη ποὺ τεκνοποιεῖ «κατὰ λάθος» καὶ ἀδιαφορεῖ κατόπιν παγερὰ γιὰ τὸν καρπὸ τῆς κοιλίας της. Μὰ οὔτε καὶ ἐκείνη ποὺ βλέπει τὸ παιδί της μόνο ὡς σάρκα μὲ ὑλικὲς μονάχα ἀνάγκες! Μητέρα, μάννα, εἶναι ἡ σωματικὴ καὶ πνευματικὴ γεννήτρια, αὐτὴ ποὺ δίδει τὸ ζῆν, ἀλλὰ καὶ τὸ εὐσεβῶς ζῆν στὸ παιδί της, ὅπως οἱ Μητέρες τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ποὺ ἑωρτάσαμε προχθές, ὅπως οἱ μητέρες ὅλων τῶν Ἁγίων, ὅπως οἱ παραδοσιακὲς εὐσεβεῖς Ρωμιὲς μητέρες μας! Ὅλες αὐτὲς εἶναι εἰκόνες τῆς Παναγίας καὶ τὶς σεβόμεθα ἀναλόγως! Ἀλλὰ καὶ τὴν Παναγία δὲν τὴν αἰσθανόμεθα ψυχρὴ καὶ ἀπόμακρη, ἀλλὰ θερμὴ καὶ πλησίον μας, μὲ τὴν ἔγνοια, τὴν ἀγωνία καὶ τὴν στοργικὴ φροντίδα τῆς μάννας μας! Γι’ αὐτὸ λέμε: –Παναγία μου! ἤ: –Μάννα μου! Καὶ νιώθουμε τὸ ἴδιο! Θερμὲς λοιπὸν εὐχὲς καὶ εὐλογίες ἀπευθύνομε, ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, στὶς Χριστιανὲς μητέρες, στὶς Ρωμιὲς μητέρες, στὶς ἐν δυνάμει μητέρες Ἁγίων καὶ ἡρώων! Νὰ εἶσθε πολύχρονες, νὰ εἶσθε καλοφώτιστες, νὰ εἶσθε ὑγιεῖς, νὰ εἶσθε κατὰ πάντα εὐλογημένες! Καὶ ὅσες ὁμόλογές σας ἔχουν διαβῆ τὸ κατώφλι τῆς αἰωνιότητος, ὁ Θεὸς νὰ τὶς ἔχῃ ἀναπαυμένες μετὰ τῶν Ἁγίων, ἐν Χώρᾳ Ζώντων!

 

Ἀδελφοί μου, ἐτελείωσα! Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ σᾶς κουράσω περισσότερο! Θὰ κλείσω προσευχητικῶς μὲ τὰ ὑπέροχα λόγια τοῦ ἱεροῦ Γερμανοῦ τοῦ ὑμνογράφου: «Ὁ ἐν χερσὶ πρεσβυτικαῖς τὴν σήμερον ἡμέραν, ὡς ἐφ’ ἅρματος Χερουβὶμ ἀνακλιθῆναι εὐδοκήσας, Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ ἡμᾶς τοὺς ὑμνοῦντας Σε τῆς τῶν παθῶν τυραννίδος ἀνακαλούμενος ρῦσαι, καὶ σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν». Ἀμήν!

 

 

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*