ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΘΕΙΣΑΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΡΩΤΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΕΝ ΤΩ ΟΜΩΝΥΜΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ὡδαῖς πνευματικαῖς ἑορτάσαντες τήν Ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, συναθροίσθημεν σήμερον, εὐλαβεῖς φιλέορτοι Χριστιανοί καί προσκυνηταί, ἐδῶ εἰς τόν περικαλλῆ Ναόν τοῦ Ἁγίου Στεφάνου Κωνσταντινουπόλεως τῆς ὁμωνύμου Κοινότητος,  διά νά τιμήσωμεν τόν πρῶτον αὐτόν πού ἔχυσε τό τίμιον αἷμα του, πού ἐλιθοβολήθη καί ἐθυσιάσθη ὑπέρ τοῦ Γεννηθέντος Χριστοῦ καί ὑπέρ τῆς ἀμωμήτου πίστεώς μας.

Ὁ Πρωτομάρτυς Στέφανος μέ θερμήν πίστιν καί ἀγάπην καί μέ τόν νεανικόν  ἐνθουσιασμόν πού τόν διέκρινε ἀφοσιώθη εἰς τόν Θεόν καί ἀφιέρωσε τόν ἑαυτόν του εἰς τό ἔργον τῆς διαδόσεως του Χριστιανισμοῦ, μιᾶς κατ’ ἐξοχήν θρησκείας ἀγάπης, διότι μέ αὐτήν ἀπέδωσε τήν προέλευσιν της εἰς τήν αἰωνίαν πηγήν παντός ἀγαθοῦ, τόν Θεόν. Οἱ Ἅγιοι μάρτυρες τοῦ Χριστιανισμοῦ μιμοῦνται τόν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγάπη καί ἀγάπη σκορπᾷ. Τό μεγαλεῖον τῆς ἀγάπης των διαλάμπει ἀκόμη ἔναντι καί τῶν μισούντων καί τῶν γογγυζόντων. «Τεκνία μου, μή ἀγαπῶμεν λόγῳ μηδέ τῇ γλώσσῃ, ἀλλ΄ ἐν ἔργῳ καί ἀληθείᾳ», λέγει ὁ ἠγαπημένος Ἀπόστολος καί Εὐαγγελιστής Ἰωάννης (Ἰω. Α’ 3,18).

Ὁ Ἅγιος Στέφανος ἦτο ἕνας ἀπό τούς πιό διακεκριμένους μεταξύ τῶν ἑπτά διακόνων, πού διάλεξαν οἱ πρῶτοι χριστιανοί διά νά ἐπιστατοῦν εἰς τίς κοινές τράπεζες τῶν ἀδελφῶν, εἰς τρόπον ὥστε νά μή γίνωνται λάθη καί τούς ὁποίους χειροτόνησαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι. Παρ’ ὅλον πού ἡ εὐθύνη τοῦ ἐπιστάτου διά τούς τόσους ἀδελφούς ἦτο κουραστική ὁ Ἅγιος Στέφανος εὕρισκε χρόνον καί δύναμιν διά νά κηρύττῃ τό Εὐαγγέλιον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί ὅπως ἀναφέρει ἡ Ἁγία Γραφή: «Στέφανος πλήρης πίστεως καί δυνάμεως ἐποίει τέρατα καί σημεῖα μεγάλα ἐν τῷ λαῷ». (Πράξ. Ἀποστόλων, ΣΤ’ 8-15, Ζ’ 1-60).

Οἱ πρῶτοι χριστιανοί ἦσαν, «προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν ἀποστόλων καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς». Ἐκεῖ βέβαια αὐτή ἡ λέξις κοινωνία ἔχει μία διαφορετική σημασία. Οἱ χριστιανοί ἦσαν προσκαρτεροῦντες ἐκεῖ εἰς τήν προσευχήν, εἰς τήν διδαχήν τῶν ἀποστόλων, εἰς τό νά κοινωνοῦν τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί στήν μεταξύ τους κοινωνία. Νά ἔχουν δηλαδή ἄνοιγμα ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλον, ἀγάπη ὁ ἕνας πρός τόν ἄλλον καί κοινωνίαν ἀληθινή. Δηλαδή νά νιώθεις τόν ἄλλον ἀκριβῶς ὅπως τόν ἑαυτόν σου καί ὄχι ἁπλῶς ὅπως τόν συγγενῆ σου. Εἶχαν ἀληθινή, πραγματική κοινωνία, πού ἐκδηλωνόταν πρακτικά, ἄς ποῦμε, μέ τίς ἀγάπες πού γίνονταν τότε.

Εἶναι γνωστόν ὅτι τό κέντρον τοῦ κάθε πολιτισμοῦ, κάθε παραδόσεως καί τόπου εἶναι ὁ Θεός καί ἡ θρησκεία. Αὐτό βέβαια, εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἔστω καί μέ τά θετικά καί τά ἀρνητικά στοιχεῖα του. Ἀλλά εἰς τήν δική μας παράδοση πού βιώνουμε, αὐτή πού λέμε Ρωμηοσύνη, ὁ Θεός δέν εἶναι ὁ Θεός τῆς μεταφυσικῆς, δέν εἶναι ὁ Θεός τοῦ Πλάτωνα, πού μιλοῦσε διά τόν Θεόν τῶν ἰδεῶν, οὔτε τοῦ Ἀριστοτέλους, πού ἔκανε λόγο διά τόν πρῶτον «ἀκίνητον κινοῦν». Εἶναι ὁ Θεός πού ἔχει ἀγάπη διά τόν ἄνθρωπον. Ἡ κατά σάρκα Γέννησις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ ἀναμφιβόλως τήν, εἰς τόν ὑπέρτατον βαθμόν, ἀποκάλυψιν, τῆς μεγάλης φιλανθρωπίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπον καί τήν κτίσιν.

Ἐπίσης, εἰς τήν δικήν μας παράδοσιν δέν κάνουμε λόγο διά μίαν θρησκείαν, διότι πράγματι ἡ θρησκεία μπορεῖ καί εἶναι τό ὄπιον τοῦ λαοῦ. Ἡ θρησκεία μέ αὐτήν τήν ἐπιθετικότητα τήν ὁποίαν ἔχει καί τό μῖσος πού ἐκδηλώνεται, ὅπως τό βλέπουμε σέ ἄλλες θρησκεῖες, εἶναι ἐπαναλαμβάνω τό ὄπιον τοῦ λαοῦ. Ἔτσι, εἰς τήν δικήν μας παράδοσιν γίνεται λόγος διά Ἐκκλησίαν καί οὐχί θρησκείαν. Εἶναι ἀκριβῶς ἡ κοινωνία μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου, ἔτσι ὅπως ἀκριβῶς ὑπῆρξεν ἡ πρωτοχριστιανική Ἐκκλησία τήν ἐποχή, ὅπου ἔζησε καί ἐμαρτύρησε ὁ σημερινός ἑορταζόμενος Ἅγιος Στέφανος.

Ὁ Διάκονος Στέφανος τήρησε ἐπ’ ἀκριβῶς τόν λόγον τοῦ Θεοῦ : «Ἐάν ἐμοί διακονῇ τις, ἐμοί ἀκολουθείτω, καί ὅπου εἰμι ἐγώ, ἐκεῖ καί ὁ διάκονος ὁ ἐμός ἔσται καί ἐάν τις ἐμοί διακονῇ, τιμήσει αὐτόν ὁ πατήρ» (Ἰω. ΙΒ’, 26). Εἶναι ὁ λόγος, ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται εἰς ὅλους τούς Μαθητάς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί γενικώτερα εἰς τούς Χριστιανούς, ἕνας λόγος πού ἀναφέρεται εἰς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι θέλουν νά συνδέωνται μέ τόν Ἰησοῦν Χριστόν, ἰδιαιτέρως, ὅμως, ἔχει σχέσιν αὐτός ὁ λόγος μέ τούς Ἱερεῖς, τούς Διακόνους καί τούς Ἐπισκόπους, ἐν μιᾷ λέξει τούς κληρικούς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ διακονία τοῦ Θεοῦ καί ἡ διακονία τῶν ἀνθρώπων συνδέεται στενότατα μέ τήν ἐν Χριστῷ ζωήν, τό νά παραμένῃ δηλαδή κανείς σέ ἑνότητα μέ τόν Θεόν. Ὅταν λέγει ὁ Χριστός ὅτι «ὅπου εἰμί ἐγώ, ἐκεῖ καί ὁ διάκονος ὁ ἐμός ἔσται», πρέπει νά δοῦμε πού ἀκριβῶς εὑρίσκεται ὁ Χριστός. Ἔτσι, λοιπόν, ὡς διάκονος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Ἅγιος Στέφανος ἔμεινε μαζί Του μέχρι τό μαρτυρικόν του τέλος. Πάνω εἰς αὐτόν ἐκτίσθη ἡ Ἐκκλησία, ὄχι ὡς κάτι τό ἀφηρημένον, ἀλλά ὡς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖον ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχῃ ἕως καί σήμερον, πάνω εἰς τό αἷμα τῶν πρώτων χριστιανῶν, τῶν μαρτύρων, τῶν πατέρων καί τῶν ὁσίων, οἱ ὁποῖοι ἐμαρτύρησαν διά τήν πίστιν μας.

Μέ αὐτάς τάς σκέψεις ἤλθομεν πάντες ἡμεῖς διά νά προσκομίσωμεν τά δῶρα τῆς ἐκτιμήσεως καί τῆς ἀδελφωσύνης πρός ὑμᾶς, διά νά τιμήσωμεν μετ΄ἀγάπης τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Πρωτομάρτυρος καί Πρωτοδιακόνου Στεφάνου εἰς τήν Κοινότητα ταύτην καί διά νά σᾶς εὐχηθῶ ἑορτίως καί διά νά ἐναγκαλισθῶ ἐπί τῇ παρελθούσῃ ἑορτῇ παντός τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου τῶν Χριστουγέννων, ἀλλά καί ἐπί τῷ νέῳ ἔτει, τό ὁποῖον θά ἔλθῃ μετ’ ὀλίγων ἡμερῶν. Ἄξιος πολλῶν συγχαρητηρίων εἶναι ὁ ἀγαπητός δραστήριος Πρόεδρος τῆς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Στεφάνου Ἐντιμ. κ. Κωνσταντῖνος Ἰωαννίδης, ὁ ὁποῖος κρατᾷ μέ τό λιγοστόν ποίμνιον τήν ἱστορίαν αὐτοῦ τοῦ τόπου, μαζί μέ τήν ἔντιμον ἐφοροεπιτροπήν.

Σήμερον, ἡ Ἱερά Μητρόπολις τῶν Δέρκων καί ἐπέκεινα ἡ Μητέρα Ἐκκλησία χαίρεται καί ἀγάλλεται ἐπί τῇ συμπληρώσει ἑνός ἔτους ἀπό τῆς εἰσδοχῆς εἰς τόν ἱερόν κλῆρον τοῦ Ἱερολ. Διακόνου αὐτῆς Ἐλλογιμ. κ. Δανιήλ Ζαφείρη, ὁ ὁποῖος κατά τό διαρρεῦσαν βραχύ χρονικόν διάστημα μέ τόν ζῆλον του, τήν ἐργατικότητά του, τήν κατάρτισίν του καί τήν εὐγένειάν του ἀπέσπασε τήν ἀγάπην καί τήν ἐκτίμησιν τοῦ εὐσεβοῦς ποιμνίου τῆς Θεοσώστου ταύτης Μητροπόλεως. Διερμηνεύω καί τά αἰσθήματα ἁπάντων ὑμῶν καί τόν συγχαίρω πατρικῶς. Ἦλθον εἰς τήν Πόλιν μας ἐκεῖνος καί ἡ ἐλλογιμωτάτη σύζυγός του νά προσφέρουν διακονίαν εἰς τό ποίμνιον μας ἐδῶ, καί ὄχι μόνον. Εὐχαριστῶ ἀμφοτέρους καί τούς εὔχομαι ὑγείαν, μακρότητα ἡμερῶν καί ὁ Πανάγαθος Θεός νά εὐλογῇ τό ἔργον πού ἐπιτελοῦν καί τά μελλοντικά τους σχέδια.

Eὔχομαι, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου νά εἶναι πλουσία εἰς τήν ζωήν, τούς οἴκους, τάς ἐργασίας, εἰς τάς ψυχάς ὅλων. Τό φῶς τό ἀληθινόν τῆς πραγματικῆς θεογνωσίας καί τό αἰώνιον ζητούμενον τῶν ἀνθρώπων νά λάμψῃ εἰς τάς καρδίας ἡμῶν μέ τό ἄστρον τῆς Βηθλεέμ, τό ὁποῖον ἐκπέμπει ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Χριστός ἐρχόμενος ὡς πραγματικός ἄνθρωπος ἐπί τῆς γῆς καί θεώνοντας τήν ἀνθρωπίνην φύσιν. Ἐν ὑγείᾳ, ἀγάπῃ καί εἰρήνῃ ἄς ὑποδεχθοῦμε τό ἀνατέλλον νέον ἔτος καί ἐν κραταιᾷ δυνάμει καί στιβαρᾷ φωνῇ νά κρατηθοῦμε ὄρθιοι εἰς τήν τοῦ κορωνοϊοῦ πανδημία, ἡ ὁποία μαστίζει τήν ἀνθρωπότητα.

Ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ὑμῶν. Ἀμήν.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*