ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΑΒΒΑ ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΤΩΝ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΚΡΟΧΩΡΙΟΥ

 «…καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές…» (Λουκ. 13, 11). Ἀνάμεσα εἰς τό πλῆθος, κατά τό Εὐαγγελικόν Ἀνάγνωσμα, τό ὁποῖον ἠκούσαμεν, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός παρετήρησε, ὅτι μία γυνή, ἡ ὁποία ἦτο σκυμμένη διαρκῶς μέ τό σῶμα κυρτωμένο τόσο πολύ, πού δέν μποροῦσε καθόλου νά σηκώσῃ ὄρθιο τό κεφάλι της.

Βασανιζόταν ἐπί δεκαοκτώ ὁλόκληρα ἔτη ἀπό σατανική ἐνέργεια. Ὅταν, λοιπόν, τήν εἶδε ὁ Κύριος, τῆς φώναξε : «…γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν…» (Λουκ. 13, 12-13).

Γιατί ὅμως, ὁ Κύριος ἐσπλαχνίσθη καί ἐθεράπευσε τήν γυναίκα αὐτή χωρίς ἡ ἴδια νά ζητήσῃ τήν θεραπείαν της; Διότι, ἡ γυναίκα αὐτή ἦτο εὐσεβής, ἄν καί εἶχε μία τόσο βασανιστική καί παραμορφωτική ἀσθένεια, πού καθιστοῦσε δύσκολην καί ἐπίπονην τήν μετακίνησίν της, ἐνῷ δέν ἀπουσίαζε ἀπό τήν Συναγωγή τήν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Ἐπιπλέον ἡ γυνή, ἐνῷ ἦτο ἀσθενής δεκαοκτώ ὁλόκληρα ἔτη, δέν σκληρύνθηκε ἡ καρδία της καί δέν ἔγινε ἄπιστη. Ἀντίθετα μέσα εἰς τήν δοκιμασία της ἔμεινε σταθερή ἐν τῇ πίστει της καί προσῆλθε εἰς τήν Συναγωγή μέ τόσο κόπο, διότι εἶχε πόθο νά ἀκούῃ τόν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ἀντιθέτως πρός τήν συγκύπτουσα γυναίκα, παρατηροῦμε εἰς τό σημερινόν Εὐαγγέλιον καί τό σκληρόν πρόσωπον τοῦ προϊσταμένου τῆς Συναγωγῆς, ὁ ὁποῖος δέν μπόρεσε νά κρύψῃ τήν ζήλεια του καί γεμᾶτος ἀγανάκτησιν ἤρχισε νά διαμαρτύρεται : «…ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν ταύταις οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου…» (Λουκ. 13, 14).

Τήν εἰκόνα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τήν ὁποίαν τόσον παραστατικά καί γλαφυρά ἀναπαριστᾷ ὁ Κύριός μας μέ τήν ρητορικήν ἐρώτησιν εἰς τόν σκληρόκαρδον Ἀρχισυνάγωγoν : «…ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει;…» (Λουκ. 13, 16). Ὁ φθόνος λοιπόν, ὁ ὁποῖος παραλογίζῃ καί ἐξευτελίζῃ τόν ἄνω θρώσκοντα, εἶναι μία ἀσθένεια τῆς ψυχῆς, πού ὅταν μᾶς κυριεύσῃ, μᾶς κάνει ἀνεξελέγκτους. Κάποτε ὁδηγεῖ καί σέ πράξεις ἀποτρόπαιες καί ἐγκληματικές. Πάντοτε ὅμως, ἀναστατώνῃ καί συχνά διαλύῃ τίς ἀνθρώπινες σχέσεις καί γίνεται τεῖχος ἀκόμη καί ἀνάμεσα εἰς τούς συγγενεῖς, ἐνῷ διαλύῃ οἰκογένειες, φιλίες καί καταστρέφει ψυχές.

Εἰς τήν ἄλλην πλευράν, κατά τό σημερινόν ἀποστολικόν ἀνάγνωσμα, τό ὁποῖον εἶναι σχετικόν μέ τήν ζωήν τοῦ Μεγάλου Ὁσίου καί Ἀσκητοῦ, τοῦ σημερινοῦ ἑορταζομένου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας, Ἁγίου Σάββα τοῦ ἡγιασμένου, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μετά τό ἑκούσιον Αὐτοῦ Πάθος καί τήν ἐκ νεκρῶν Του Ἀνάστασιν, ἔδειξεν εἰς ἡμᾶς τόν τρόπον τοῦ ἀγῶνος καί τῆς πνευματικῆς προόδου μέσῳ τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου. Θά εἴπωσί τινες πῶς δυνάμεθα νά σταυρωθῶμεν καί τοιουτοτρόπως νά τελειωθῶμεν ἐφ’ ὅσον ζῶμεν εἰς μίαν ἐποχήν, κατά τήν ὁποίαν δέν ἀπειλούμεθα ὑπό μαρτυρικῶν θανάτων;

 Τήν ἀπάντησιν εἰς αὐτό τό ἐρώτημα, ἔδωσαν διά τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς καί τῆς κατά Χριστόν βιοτῆς των, ἅπαντες οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἅπαντες ἐσταυρώθησαν. Ἅπαντες, διά ποικίλων τρόπων, ἠκολούθησαν τόν μαρτυρικόν δρόμον, τόν ὁποῖον μᾶς ὑπέδειξεν ὁ Ζωοδότης Χριστός. Οὐδείς εἰσῆλθεν εἰς τόν Παράδεισον, ἀλλά καί οὐδείς πρόκειται νά εἰσέλθῃ συμφώνως, πρός τήν Θείαν διδασκαλίαν, ἐάν δέν ἀκολουθήσῃ τόν δύσκολον καί ἀνηφορικόν δρόμον τῆς σωτηρίας. «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. ΙΑ΄ 12).

Ἐάν ἀνατρέξωμεν εἰς ὅσα συμβαίνουν σήμερον ἐν τῷ κόσμῳ, θά διαπιστώσωμεν ὅτι, οὔτε οἱ ἀγαπῶντες τόν Κύριον ἐξέλιπον, οὔτε καί ἔπαυσεν ἡ Ἁγία ἡμῶν Μήτηρ Ἐκκλησία, νά ἀναδεικνύῃ Ἁγίους, ἀλλά καί νά καλῇ εἰς Ἁγιότητα. Ἔστω καὶ ἂν εἰς τήν ἐποχήν μας, πλεονάζει ἡ ἁμαρτία, πάντοτε ὑπάρχουν αἱ εὐλογημέναι ἐκεῖναι ψυχαί, αἵτινες παραμένουν ἀδιασπάστως ἑνωμέναι μετά τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅσον καί ἂν αἱ δυνάμεις τοῦ κόσμου ἐπισημοποιοῦν καί νομιμοποιοῦν τήν ἁμαρτίαν καί χυδαιότητα καί τά βδελυρά σαρκικά πάθη, καί καλοῦν τούς ἀνθρώπους καί κυρίως τούς νέους, νά ἀπολαμβάνουν τήν ἁμαρτίαν ἀνερυθριάστως καί χωρίς ἐντροπήν, θά ὑπάρχουν πάντοτε ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, οἵτινες θά παραμένουν ἐν τῷ προστεταγμένῳ ὑπό τοῦ Κυρίου, ἀγῶνι καί ἔχοντες τόν νοῦν καί τήν καρδίαν εἰς τήν μέλλουσαν ζωήν καί Βασιλείαν, εἰς «τὴν τοὺς θεμελίους ἔχουσαν πόλιν, ἧς τεχνίτης καὶ δημιουργὸς ὁ Θεός» (Ἑβρ. ΙΑ΄ 10).

Θέλομεν νά πιστεύωμεν, ὅτι μετά τῶν τοιούτων ἀγωνιστῶν καί συγχρόνων «μαρτύρων», εἴθε νά εἴμεθα καί ἡμεῖς ἅπαντες, καί ὅσον καί ἂν μεγενθύνεται τό κακόν καί ἡ ἁμαρτία, τόσον θά δίδῃ ὁ Κύριος δύναμιν νά ἀντιστεκώμεθα καί νά προσβλέπωμεν θαρροῦντες εἰς τήν μετά τοῦ Κυρίου αἰωνίαν συνοίκησιν.

Ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει ὐποδεχόμεθα σήμερον, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, διά ἄλλην μία φοράν τούς ἱεροψάλτας ἐκ Καλαμαριᾶς Θεσσαλονίκης, οἱ ὁποῖοι πλαισιώνουν τό μουσικό σύνολο ὑπό τήν ἐπωνυμίαν τό «Βυζαντινόν Ἀναλόγιον Καλαμαριᾶς» ὑπό τήν αἰγίδα καί τήν χοραρχίαν τοῦ λίαν ἀγαπητοῦ, Ἐλλογιμ. κ. Ἀντωνίου Πετροπούλου. Ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ὡδαῖς πνευματικαῖς εὐφράναμεν τάς καρδίας ἡμῶν, εἰς τρόπον ὥστε νά ὑποδεχθοῦμε τόν Σωτῆρα ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, κατά τήν μεγάλη ἑορτή τῆς Γεννήσεώς Του.

Ἀγαπητοί ἀδελφοί ἐκ Θεσσαλονίκης καί συνοδοιπόροι τοῦ Μουσικοδιδασκάλου καί τῶν οἰκείων αὐτῶν, διά μίαν εἰσέτι φοράν, εὐχαριστοῦμεν ὑμᾶς διά τήν πνευματικήν ταύτην χαράν, τήν ὁποίαν ἀποκωμίσαμεν σήμερον. Εἴθε ὁ προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὥσπερ ὑετός ἐπί πόκον κατέλθῃ ἐν μήτρᾳ τῆς Παρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας, ἵνα τήν ἐμήν ἀφθαρτίσῃ οὐσία, ὅθεν ἐν χαρᾷ ἐπί τοῖς ἐπικειμένοις Χριστουγέννοις ὑμῖν τοῖς ἐμοῖς ἀδελφοῖς κοινωνοῦμεν, ἀπό καρδίας εὐχόμενοι ὑγείαν ὁμοῦ ψυχῆς τε καί σώματος καί πᾶσι τοῖς ἔργοις ὑμῶν εὐόδωσιν τῷ Κυρίῳ καί εὐλογημένον τόν νέον ἐνιαυτόν.

Ἐκεῖνον, λοιπόν, πού χρειάζεται νά κάμνωμεν, ἀφοῦ βέβαια εἴμεθα βέβαιοι διά τό ἀσάλευτον τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως, εἶναι νά φροντίζωμεν πάντοτε νά εἴμεθα προσκολλημένοι, ὡσάν τῇ συγκυπτοῦσι γυνῇ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, εἰς τόν Χριστόν, πρᾶγμα πού σημαίνει νά βιώνωμεν εἰς τήν καθημερινήν ἡμῶν ζωήν αὐτήν τήν ὀρθοπραξίαν.

Ἄς ἔχωμεν εἰς τόν νοῦ μας, ὅτι εἰς αὐτόν τόν εὐλογημένον ἀγώνα, καταρτίζοντας τόν ἑαυτόν μας ὡς μέλη ἐκ μέρους, συνυπάρχει, ἀλλά καί τό ὁμολογοῦμεν εἰρηνικῶς καί σταθερῶς πρός πᾶσα κατεύθυνσιν, ὅτι ἡ μοναδικότης καί τό ἀπόλυτον τῆς Πίστεώς μας εἶναι διά τοῦ Ἄρχοντος τοῦ κτιστοῦ καί ἀκτίστου Θεοῦ, διά τῶν προφητῶν, διά τῶν Ἁγίων καί τῶν Ὁσίων ὅλων τῶν αἰώνων, ἀπό τοῦ Ἀδάμ ἄχρι τοῦ νῦν. Ἀμήν.

Χρόνια πολλά καί καλές γιορτές!

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*