ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΟΠΚΑΠΙ

Ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ εἶναι ἕνας ἀκόμη σταθμός εἰς τό ἑορτολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Οἱ πιστοί συρρέουν εἰς τάς Ἐκκλησίας διά νά προσκυνήσουν τόν Τίμιον καί Ζωοποιόν Σταυρόν καί νά ἀντλήσουν δύναμιν ἀπό Αὐτόν, διότι ἐπ’ αὐτοῦ «ἐτάθη Χριστός» δηλαδή, ἐπάνω εἰς τόν Σταυρόν ἐσταυρώθη ὁ Δημιουργός τοῦ σύμπαντος κόσμου.

«Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης της οἰκουμένης. Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας. Σταυρός, βασιλέων τὸ κραταίωμα. Σταυρός, πιστῶν τό στήριγμα. Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα» (Ἐξαποστειλάριον τῆς Ἑορτῆς). Μέ αὐτόν τόν ὕμνον, εὐλαβές Πρεσβυτέριον, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, κατανοοῦμε ὅτι, σήμερα ὁ Σταυρός κυριαρχεῖ εἰς ὁλόκληρην τήν ζωήν τῶν πιστῶν χριστιανῶν, εἰς ὁλόκληρην τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ὄργανον θυσίας, σωτηρίας, χαρᾶς, ἁγιασμοῦ καὶ χάριτος. Ὅπως γράφει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, «αὐτό τό καταραμένον καὶ ἀποτρόπαιον σύμβολον τῆς χειρότερης τιμωρίας τώρα ἔχει γίνει ποθητὸν καὶ ἀξιαγάπητον».

Πράγματι, ὅπου καί ἄν στρέψει κανείς τό βλέμμα του, μέσα καί ἔξω ἀπό τόν Ἱερόν Ναόν, θά δεῖ τό σημεῖον τοῦ σταυροῦ. Ὡσάν ὁρατόν, σχηματικόν σύμβολον, ἀλλά καί ὡσάν ἱερή χειρονομία. Τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ δεσπόζει εἰς τήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας. Ἔρχεται καί πάλιν μέ θαυμασμόν ὁ Ἱερός Χρυσόστομος νά μᾶς νουθετήσει : «Δεῦτε οἱ πιστοί ἀπολαύσωμεν τῆς προσκυνήσεως τοῦ Τιμίου καί Ἀχράντου Σταυροῦ… Δεῦτε, ἀγαπητοί, σκεπασώμεθα ὑποκάτω τῶν πτερύγων τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ… Χαίροις, Σταυρέ, ἀρχή σωτηρίας καί ὀχύρωμα βασιλείας· Χαίροις, Σταυρέ, καύχημα μαρτύρων καί κήρυγμα ὁσίων· Χαίροις, Σταυρέ, μοναζόντων καύχημα καί πενθούντων παράκλησις· Χαίροις, Σταυρέ, φύλαξ Ἐκκλησιῶν καί πόλεων εὐνομία· Χαίροις, Σταυρέ, ὀδυνωμένων ψυχαγωγία καί κινδυνευόντων παραμυθία· Χαίροις, Σταυρέ, ἀσθενούντων δύναμις καί ἀδυνάτων βακτηρία…» (Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Εἰς τήν προσκύνησιν τοῦ Τιμίου Ξύλου).

Ὑψώνεται ὁ Σταυρός καί ὑψώνει μαζί Του τήν ἀνθρωπότητα. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός καί ταπεινώνει τήν ἔπαρσιν τῶν δαιμόνων. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός καί συναθροίζεται τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ λαοί προσφέρουν ἐν χαρᾷ τάς προσφοράς καί τάς ἀναιμάκτους θυσίας των εἰς τόν Θεόν καί Δημιουργόν, διότι καί μόνον τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὑπόθεσις μεγάλης χαρᾶς καί ἀποδίωξις τῆς λύπης. Ὁρισμένοι ἄνθρωποι εἶναι ἐχθροί τοῦ Σταυροῦ. Ὁ Σταυρός, λένε, εἶναι ὄργανον ἐγκλήματος καὶ ἀποτελεῖ εἰδωλολατρία ἡ ἀπόδοσις εἰς Αὐτόν τιμῆς. Ὑποστηρίζουν μάλιστα πώς ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία δέν χρησιμοποιοῦσε τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ.

Ἡ Ἐκκλησία δέν τιμᾷ τόν Σταυρόν Αὐτόν καθ΄ ἑαυτόν, ὡς ἁπλόν σχῆμα, ἀποδεσμευμένον ἀπό τόν ἐσταυρωμένον Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Αὐτὸ θὰ ἦταν πράγματι εἰδωλολατρία. Ἀλλά τόν τιμᾷ, ὡς τό σύμβολον τῆς μεγάλης θυσίας τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τήν ὁποίαν ἀπορρέει ἡ χάρις καί ὁ ἁγιασμός τῆς ἀνθρωπότητος. Τόν ἀσπάζεται καί τόν προσκυνεῖ ὡς τό σημεῖον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τό ὁποῖον ἔχει προσλάβει μυστικά καί ἀκατάληπτα.

Ἔτσι, γίνεται ἔκφρασις τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ πρός τό ἀνθρώπινον γένος. Γίνεται ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί σταυρώνεται «διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν». Δι’ αὐτόν τόν λόγον ψάλλουμε εἰς τό Δοξαστικόν τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Σταυρο-προσκυνήσεως : «…καί τῷ καλάμῳ τοῦ Σταυροῦ βαφαῖς ἐρυθραῖς, τούς σαυτοῦ δακτύλους αἱματώσας, ταῖς ἀφεσίμοις ἡμῖν, βασιλικῶς ὑπογράψαι φιλανθρωπευσάμενος…». Καί ὅπως οἱ Βασιλεῖς ὑπέγραφαν τήν ἐλευθερίαν τῶν ὑπηκόων τους μέ ἐρυθρόν μελάνι, ὁ Ἰησοῦς Χριστός διά τοῦ αἵματός Του καί τῶν ἰδίων δακτύλων, ὑπογράφει τήν ἐλευθερίαν ἡμῶν ἀπό τά δεσμά τοῦ θανάτου καί τῆς ἁμαρτίας.

Ὅπως διαπιστώνουμε ἀπό τά παραπάνω, τό σημεῖον τοῦ Σταυροῦ ἐμπερικλείει μέσα Του ὅλα τά σωτηριώδη γεγονότα, τά ὁποῖα ὠκονόμησε ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διά τὸν «πεπτωκότα» ἄνθρωπον. Δι᾿ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον εἶναι σημεῖον σωτήριον, σημεῖον ζωοποιόν, σημεῖον ἁγιαστικόν, «νικοποιόν ὅπλον», «τῶν κακῶν ἀλεξιτήριον», «κεφάλαιον τῶν ἀγαθῶν ἁπάντων τῶν χριστιανῶν. Ἂς τό χρησιμοποιοῦμε λοιπόν, ὅσον μποροῦμε πιό συχνά, ἁγιάζοντας μέ Αὐτόν κάθε πτυχή τῆς καθημερινῆς καί τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός ἀπέθανε διά νά πεθάνῃ ἡ ἁμαρτία. Ὄχι ἡ δική Του πού δέν εἶχε, ἀλλά ἡ δική μας. Ἐπειδή, ὅταν ὁ Χριστός ἀπέθανεν ὑπέρ ἡμῶν, ἀπέθανεν ὑπέρ τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ κόσμου. Καί ἔδωσε τό αἷμα Του εἰς «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον». Πρέπει, λοιπόν, καί ἡμεῖς νά πεθάνωμεν διά τήν ἁμαρτίαν, νά ἀναστηθοῦμε διά τήν αἰώνιον ζωήν καί νά μπορέσωμεν ν’ ἀποκτήσωμεν τήν ἐλπίδα διά τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς, εἰς τρόπον ὥστε, ὅταν θά ἔλθει ἡ ἡμέρα τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως, ὅπως λέγει ἡ Ἀποστολική περικοπή εἰς τάς ἐξοδίους ἀκολουθίας, τότε πού «θά ἀκουστεῖ ἡ σάλπιγγα τοῦ ἀγγέλου», νά ἐξέλθωμεν εἰς ἀπάντησιν τοῦ ἐρχομένου μετά δόξης, Σωτῆρος τοῦ κόσμου.

Μέσα εἰς αὐτόν τόν κόσμον, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐσωτερικά διχασμένος καί πνευματικά ἀλλοτριωμένος, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑψώνει διά ἄλλην μίαν φοράν «τό τρισμακάριστον ξύλον τοῦ Σταυροῦ» διά νά ὑπενθυμίσῃ εἰς τούς ἐκκοσμικευμένους καί πνευματικά ἀλλοτριωμένους ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας τήν ἄπειρην ἀγάπην  τοῦ  Θεοῦ  διά  τό κτίσμα Του, τό ὁποῖον συνιστᾷ τό μέτρον καί τήν ἔκφρασιν τῆς θυσίας τοῦ Σταυροῦ. Πρόκειται διά μίαν θυσίαν, ὅπως προειπώθηκε, ὅμοια τῆς ὁποίας οὔτε στάθηκε οὔτε θά σταθῇ ποτέ καί ἀπό τήν ὁποίαν εἰσέρρευσαν εἰς τόν κόσμον ἡ σωτηρία, ἡ λύτρωσις καί ἡ αἰώνια ζωή.

Συνήλθαμεν, σήμερον, διά νά τελέσωμεν τόν Πανηγυρικόν Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τόν Ἱερόν τοῦτον Ναόν τοῦ Ἁγίου Νικολάου Τοπκαπί, ὡς εἴθισται κατ’ ἔτος, ἀπουσιαζούσης ὅμως ἐφέτος τῆς Α.Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τοῦ Αὐθέντου καί Δεσπότου ἡμῶν κ.κ. Βαρθολομαίου εἰς τό ἐξωτερικόν μετ΄ ἐκκλησιαστικῆς ἀποστολῆς, ὑπό τήν αἰγίδα τῆς ἡμῶν ἐλαχιστότητος.

Ἐν πρώτοις, διαβιβάζω εἰς ὅλους ὑμᾶς τάς πατρικάς εὐχάς καί εὐλογίας τοῦ Πατριάρχου μας αἱ ὁποῖαι εἶναι πολύτιμαι δι΄ ἡμᾶς καί τάς ὁποίας τόσον ἀνάγκην τάς ἔχουμε κατά τάς δυσκόλους τούτας ἡμέρας τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Θά ἤθελα νά ἐκφράσω τάς θερμάς συγχαρητηρίους μου εὐχάς καί τήν ἀδελφικήν μου ἀγάπην διά τά ὅσα νυχθημερόν προσφέρει εἰς τήν Μητέραν Ἐκκλησίαν, εἰς τήν Ἀρχιερατικήν Περιφέρειαν Βλάγκας, Κοντοσκαλίου καί Ὑψωμαθείων καί εἰς τήν εὐλογημένην Ἱεράν Μητρόπολίν του, τόν ἐν Χριστῷ ἀδελφόν, Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Σηλυβρίας κ. Μάξιμον. Πληροφοροῦμαι ὅτι ὁ ἅγιος ἀδελφός πρόκειται προσεχῶς νά άρχίσῃ τά ἔργα ἀνακαινήσεως τοῦ Ἱεροῦ τούτου  Ναοῦ, ὅπως μοῦ ἀνέφερεν πρό ἡμερῶν.

Εὔχομαι εἰς τήν Α. Σεβασμιότητα ἐκ βάθους καρδίας ὁ Τίμιος καί Ζωοποιός Σταυρός νά δίδῃ πᾶν ἔργον ἀγαθόν, ἵνα μένῃ πάντοτε ἀγαθός, τίμιος καί πιστός μάρτυς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Θά ἤθελα συνάμα νά συγχαρῶ καί νά εὐλογήσω τό εὐλαβές Πρεσβυτέριον τῆς περιφερείας ταύτης, ὡς καί τήν Ἐκκλησιαστικήν Ἐπιτροπήν τῆς Κοινότητος διά τό ἐνδιαφέρον τό ὁποῖον ἐπιδεικνύει διά τήν συντήρησιν ἑκάστοτε τοῦ Ἱεροῦ τούτου Προσκυνήματος τῆς Ρωμηοσύνης.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ὅσοι σήμερον τιμοῦμε πραγματικά τό πολίτευμα τοῦ Σταυροῦ ἔχουμε τήν γνῶσιν καί τήν δυνατότητα νά δίνουμε εἰς τήν καθημερινήν ἡμῶν βάσιν, ὄχι μόνον διά τῶν λόγων, ἀλλά καί διά τῶν πράξεων, τήν μαρτυρίαν τοῦ καλοῦ ὑπηκόου τῆς γῆς. Ὁ Σταυρός εἶναι τό καλύτερον κερί, τό ὁποῖον δείχνει μέ τό λιγοστόν φῶς του τόν δρόμον πρός τόν Θεόν.

«Ὦ τρισμακάριστε Σταυρέ καί πανσεβάσμιε, σέ προσκυνοῦμεν οἱ πιστοί καί μεγαλύνομεν, ἀγαλλόμενοι τῇ θείᾳ σου ἀνυψώσει. Ἀλλ’ ὡς τρόπαιον καί ὅπλον ἀπροσμάχητον, περιφρούρει τε καί σκέπε τῇ σῇ χάριτι, τούς σοί κράζοντας· χαῖρε, Ξύλον μακάριον». Ἀμήν!

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*