ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ Κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΕΝ ΤΩ ΣΥΝΟΔΙΚΩ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΧΑΛΚΗΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΤΗΣΙΑ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΕΙ ΑΥΤΗΣ (21.6.2021)

«…Ἅγιος ὁ Θεός, ὁ τά πάντα δημιουργήσας δι’ Υἱοῦ, συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Ἅγιος ἰσχυρός, δι’ οὗ τόν Πατέρα ἐγνώκαμεν, καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἐπεδήμησεν ἐν κόσμῳ, Ἅγιος ἀθάνατος, τό Παράκλητον Πνεῦμα, τὸ ἐκ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, καὶ ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον,…» (Δοξαστικόν Ἑσπερινοῦ τῆς Πεντηκοστῆς). Τήν εὔσημον ταύτην ἡμέραν, κατά τήν ὁποίαν οἱ Χριστιανοί ἑορτάζουν μέ χαρά καί ἀγαλλίασιν, μέ πίστιν καί κατάνυξιν, μέ δοξολογίας καί ᾠδάς πνευματικάς, συνεκεντρώθημεν εἰς τάς αὐλάς τῆς Ἱερᾶς Πατριαρχικῆς καί Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Χάλκης καί τῆς ἐν αὐτῇ ἐπί ἑκατόν εἴκοσι ἑπτά συναπτά ἔτη λειτουργησάσης, νῦν δέ ἐπί πεντηκονταετίαν ὅλην σιωπώσης περιπύστου καί ἱστορικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς.

Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Ἰκονίου κύριε Θεόληπτε, Ἐκπρόσωπε τῆς Α. Θειοτάτης Παναγιότητος, Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε Ἀραβισσοῦ κύριε Κασσιανέ, Ἡγούμενε τῆς πανευφήμου ταύτης Ἱερᾶς Μονῆς, Σεβαστοί πατέρες καί φιλέορτοι χριστιανοί, ἐπί τῇ μεγάλῃ ἑορτῇ τῆς Χριστιανοσύνης καί γενεθλίῳ ἡμέρᾳ τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν : «ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος Ἁγίου καί ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθώς τό Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι» (Πράξ. 2,4). Ξένον ἄκουσμα καί θέαμα παράδοξον, πρωτοφανές καί πρωτάκουστον.

Τό πῦρ τῆς Πεντηκοστῆς, τό ὁποῖον ὑπεσχέθη ὁ Κύριος πρό τῆς Ἀναλήψεώς Του εἰς τούς οὐρανούς, εἶδον ἰδίοις ὄμμασι οἱ Μαθηταί καί Ἀπόστολοι Αὐτοῦ. Τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐν θαυμαστῷ τρόπῳ κατέβη ἀπό τούς οὐρανούς εἰς τήν γῆν διά νά μεταβάλῃ τούς ἀγραμμάτους ἁλιεῖς τῆς Γαλιλαίας εἰς πανσόφους κήρυκας τῆς οἰκουμένης, ἵνα διδάσκωσιν τήν ἀνθρωπότητα εἰς μετοχήν τῶν Θείων καί Ἐπουρανίων Δωρεῶν, εἰς φωτισμόν ψυχῆς τε καί σώματος, εἰς διδαχήν καί ἁγιασμόν.

Τό Παράκλητον Πνεῦμα, ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐν δυνατῇ βοῇ, ὡσάν σφοδροῦ ἀνέμου, κατῆλθεν ἀπ’ οὐρανοῦ καί ἐκάθισεν ἐφ’ ἕνα ἕκαστον τῶν Ἀποστόλων. Δέν ἦσαν αἱ φλόγαι καταστρεπτικοῦ πυρός, ἀλλά φλόγαι πυρός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ καίοντος καί καταναλίσκοντος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν. Ἔτσι, ὅπως ἀκριβῶς, κατά τήν ἐποχήν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Θεός ἐφανερώθη εἰς τόν Μωϋσῆν διά μέσου τῆς καιομένης βάτου, ἡ ὁποία ἐνῷ ἦτο ζωσμένη ἀπό φλόγες, ἐφλέγετο μέν, ἀλλά οὖ ἐκαίετο.

Ἡ χάρις τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία περιβάλλει τά πάντα καί κάνει τούς ἀνθρώπους ἰσχυρούς, φορεῖς σωτηρίας καί πνευματικῆς καρποφορίας ἐπί τῆς γῆς. Τό Παράκλητον καί τό ἐκ τοῦ Πατρός ἐκπορευομένον καί ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον Ἅγιον Πνεῦμα τελειοῖ τά μυστήρια, καθαρίζει τήν ἁμαρτωλότητα, ἁγιάζῃ τούς πιστούς, καθιστᾷ τό Ἱερόν Μυστήριον τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος, ὡς μυστήριον τῆς υἱοθεσίας, τό μυστήριον τοῦ Χρίσματος, ὡς μυστήριον τῶν θείων χαρισμάτων, τήν Ἐξομολόγησιν, ὡς τό τῆς Μετανοίας μυστήριον, τήν Θείαν Εὐχαριστίαν, ὡς κοινωνίαν τοῦ Σώματος καί Αἵματος τοῦ Κυρίου, τό μυστήριον τοῦ Γάμου καθαγιαζόμενον τόν ἱερόν θεσμόν τῆς οἰκογενείας καί τήν Ἱερωσύνην ἀρχήν καί ἐξουσίαν εἰς τήν Ἐκκλησίαν διά νά ἱερουργῇ τά μυστήρια, νά ποιμαίνῃ τήν λογικήν ποίμνην καί νά καθοδηγῇ αὐτούς πρός τόν οὐράνιον Πατέρα.

Ὅταν ὁ Κύριος ἐκάλεσε κοντά Του, τούς πρώτους δώδεκα Ἀποστόλους, ἔπειτα τούς ἑβδομήκοντα καί τούς λοιπούς Μαθητάς Του, τότε ἔθετε τόν θεμέλιον λίθον τῆς Ἐκκλησίας Του. Ὅμως, ἐν τῇ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καταβολῇ ἀπό τούς οὐρανούς εἰς τήν γῆν ἐφώτισεν, ἡγίασεν, ἐδόξασεν καί ἔδωκε δύναμιν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, διά νά ἀποβῇ τό πανίσχυρον καί αἰώνιον καθίδρυμα σωτηρίας τῶν πιστῶν ἐπί τῆς γῆς καί νά λάβῃ τό αἰώνιον περιεχόμενον καί τόν οἰκουμενικόν σκοπόν Της.

Ἠξιώθην καί ἐφέτος νά ἱερουργήσω τήν ἀναίμακτον θυσίαν ταύτην ἐπί τοῦ θυσιαστηρίου μέ μεγάλην χαράν, εἰς τό ὁποῖον ἐπί δέκα καί ἕξ συναπτά ἔτη διατέλεσε ἡ ἐμοί ταπεινότης, ὡς Ἡγούμενος τῆς περιπύστου ταύτης Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος. Αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκην νά εὐχαριστήσω ἀπό ψυχῆς, τήν ἡμέραν ταύτην, κατά τήν ὁποίαν ὁ Παράκλητος διά τοῦ Υἱοῦ ἐπέμφθῃ πρός ἡμᾶς, πρῶτον τόν Αὐθέντην καί Δεσπότην, τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην ἡμῶν, ἀλλά καί ὅλης τῆς Οἰκουμένης, κ.κ. Βαρθολομαῖον διά τό ἀμέριστον ἐνδιαφέρον αὐτοῦ πρός τήν Ἱεράν Μονήν καί τήν εἰς τούς κόλπους αὐτῆς τροφόν Θεολογικήν Σχολήν εὐχόμενος ἵνα ἴδει ἀνεῳγμένας τάς πύλας αὐτῆς.

Ὡσαύτως νά εὐχαριστήσω, τόν ἐκπροσωποῦντα τήν Α. Θειοτάτην Παναγιότητα, Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ἰκονίου κύριον Θεόληπτον, διά τήν μεγάλην τιμήν τῆς ἐνταῦθα παρουσίας του καί τά σεβαστά μέλη τῆς Ἐφορείας τῆς Σχολῆς, τά ὁποῖα μετά τῆς ταπεινότητός μου ὡς Προέδρου αὐτῆς ἔχομεν ἀγαστήν καί ἀρίστην συνεργασίαν. Ἐν συνεχείᾳ, εὐχαριστίας ἀναπέμπω εἰς τόν Θεοφιλέστατον Ἐπίσκοπον Ἀραβισσοῦ κύριον Κασσιανόν, τόν φέρελπιν καί ἀνύστακτον Ἡγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς μετά τῆς συνοδείας αὐτοῦ, διά τήν ἐνταῦθα διακονίαν τους καί εὔχομαι ἐκ βάθους καρδίας ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, διά τοῦ Παρακλήτου Πνεύματος νά τούς φωτίζῃ πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτῶν.

Ἔτι δέ, εὐχαριστῶ ὠφειλετικῶς καί εὔχομαι ταπεινῶς ὅπως «ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἴη μετά πάντων ὑμῶν» (Ἐκφώνησις Θείας Λειτουργίας Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου), εἰς ἅπαντας τούς φανερῶς καί ἀφανῶς ὑπέρ τοῦ Ἱεροῦ τούτου σκηνώματος ἐργασαμένους καί ἐργαζομένους καί προσφέροντας κατά τήν προαίρεσιν αὐτῶν, διά τά ὅσα καλά καί ἀγαθά προνοοῦν πρός τήν πολυέραστον τροφόν ἡμῶν Σχολήν.

Εἰς τό σημεῖον τοῦτο, θά ἦτο μεγάλη παράλειψις ἐάν δέν εὐχαριστοῦσα διά τήν προσφοράν καί τήν εὐεργεσίαν τοῦ γνωστοῦ εἰς ὅλους μας Ἄρχοντος Ἐξάρχου τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας κυρίου Ἀθανασίου Μαρτίνου, Προέδρου τῆς ἐν Ἀθήναις Ἀδελφότητος τῶν Ἀρχόντων Ὀφφικιαλίων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου «Παναγία ἡ Παμμακάριστος» καί Πολιτικοῦ Διοικητοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὅπως εἶναι ἤδη γνωστόν, ὁ Ἄρχων Ἔξαρχος, διά τῆς εὐγενικῆς αὐτοῦ παροχῆς πρός τήν Χαλκίτιδα Σχολήν, θά ἀνακαινίσῃ ἐκ βάθρων τήν Ἱεράν Μονήν καί τούς περιβάλλοντας αὐτήν χώρους. Πρόκειται διά ἕνα μεγάλον ἔργον, τό ὁποῖον εὐχόμεθα ἅπαντες νά σημάνῃ τήν ἐπιστροφήν ἡμῶν εἰς τήν Θεολογικήν κανονικότητα τοῦ παρελθόντος.

Θά ἤθελα, ἐπίσης, νά ἀπευθύνω ἐγκάρδιον ἀδελφικόν χαιρετισμόν ἐκ τοῦ Λόφου τῆς Ἐλπίδος εἰς τά ἀγαπητά καί κατά πάντα σεβάσμια μέλη τῆς ἐν Ἀθήναις Ἑστίας Θεολόγων Χάλκης, μέ προεξάρχοντα τόν Πρόεδρον αὐτῆς Ἐντιμολ. κύριον Νικόλαον Ξεξάκην, Ἄρχοντα Χαρτοφύλακα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας καί Ὀμότιμον Καθηγητήν τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καπποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, οἱ ὁποῖοι διά δεύτερον συνεχόμενον ἔτος λόγῳ τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ δέν κατόρθωσαν νά πραγματοποιήσουν τό ἀπό ἐτῶν ἐπί τῆς ἡγουμενίας μου καθιερωθέν ἐτήσιον προσκύνημά τους πρός τήν Μητέρα Σχολήν.

Ἀκόμη δέ, θά ἤθελα νά εὐχαριστήσω τούς εὑρισκομένους σήμερον μεταξύ μας, τόν πατέρα Στέφανον Νούσην καί τούς δύο συμμαθητάς καί συμφοιτητάς μου Ἐλλογιμ. Ἄρχοντα Ἀντώνιον Χατζόπουλον καί Συμεών Σολταρίδην καί ἐδῶ εἰς τήν Χάλκην, ἀλλά καί είς τήν Θεσσαλονίκην, οἱ ὁποῖοι ἦλθον νά συμπανηγυρίσουν καί νά λαμπρύνουν τό ἀναλόγιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπως καί κατά τά καλά χρόνια, μέ τήν καλλιφωνίαν καί τήν μουσικήν κατάρτισίν των.

Κατακλείων, εὔχομαι ἐκ μυχίων ψυχῆς εἰς ὅλους τούς συνελθόντας σήμερον ἐδῶ ἐπί τῇ Ἁγία ἑορτῇ ταύτῃ ἔτη πολλά καί εὐλογημένα, πλουσίαν τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, ὑγείαν ἀκλόνητον καί δύναμιν. Εἴθε ἡ ἐπιφοίτησις τοῦ Παναγίου Πνεύματος νά φωτίζῃ πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὑμῶν τε καί ἡμῶν καί ἡ τοῦ ἐνεστῶτος ἔτους κατάπεψις τοῦ Παρακλήτου νά γίνῃ ἡ ἀπαρχή μίας νέας βιοτῆς διά τήν κατάπαυσιν τῆς γενησομένης ἐκ τοῦ κορωνοϊοῦ πανδημίας καί διά τήν ἑνότητα τοῦ Θεανθρώπου ἐν τῷ προσώπῳ μετά τῶν ἁπανταχοῦ τῆς δεσποτείας συνανθρώπων.

Ὁ κάθε Χριστιανός ἠμπορεῖ νά ἴδῃ, νά παρακολουθήσῃ καί νά θαυμάσῃ εἰς τήν ζωήν του τό ἔργον τοῦ τρίτου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀρκεῖ νά ἀνοίξῃ τοῦς ὀφθαλμούς καί τήν καρδίαν του, διά νά δεχθῇ τήν ζωογόνον καί ἀνακαινιστικήν χάριν τοῦ Πνεύματος, ἡ ὁποία μεταδίδεται μέ τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Διά ἀκόμη μία φοράν ἄς ἐρευνήσωμεν εἰς τά βάθη τῶν καρδιῶν ἡμῶν καί ἄς ζητήσωμεν ἱλασμόν καί μετάνοιαν ἀπό τήν ἄπειρον ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ καί ἄς ἀναπέμψωμεν τάς ἐκ βάθους ψυχῆς εὐχαριστίας ἡμῶν διά τά δῶρα τοῦ Παρακλήτου, τά ὁποῖα ηὐδόκησε νά καταπέμψῃ εἰς τήν Ἐκκλησίαν Του, κατά τήν ἡμέραν ταύτην, παρακαλῶντας συνάμα νά καταξιώνῃ ἡμᾶς ἅπαντας νά μετέχωμεν τῶν ἐπουρανίων ἀγαθῶν καί ἄς Τοῦ ἀπευθύνομεν τήν θερμήν προσευχήν : «Kύριε, ὁ τό Πανάγιον Σου Πνεῦμα ἐν τῇ τρίτῃ ὥρᾳ τοῖς Ἀποστόλοις Σου καταπέμψας, τοῦτο ἀγαθέ, μή ἀντανέλῃς ἀφ’ ἡμῶν, ἀλλ’ ἐγκαίνισον ἡμῖν τοῖς δεομένοις Σου» (ἐκ τῆς Ἀκολουθίας τῆς Γ’ Ὥρας). Ἀμήν.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*