ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ, ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΑΚΡΟΧΩΡΙΟΥ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ

“Οὐκέτι φλογίνη ρομφαία φυλάττει τήν πύλην τῆς Ἐδέμ αὐτῇ γάρ ἐπῆλθε παράδοξος δέσις τό ξύλον τοῦ σταυροῦ, Θανάτου τό κέντρον καί ἅδου τό νῖκος ἐλήλαται, ἐπέστης δέ Σωτήρ μου βοῶν τοῖς ἐν ἅδῃ, εἰσάγεσθε πάλιν εἰς τόν Παράδεισον”. (Κοντάκιον Ἰδιόμελον τῆς Ἑορτῆς, ἦχος βαρύς).

Μέ αὐτά τά ὡραῖα καί παραστατικά αὐτά λόγια, ἀγαπητοί μου αδελφοί, ὁ Ὑμνογράφος τῆς ἑορτῆς τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, μᾶς περιγράφει τό ἔργον τῆς διά Σταυροῦ οἰκονομίας τοῦ Χριστοῦ, τήν διά τοῦ Θείου, δηλαδή Σταυρικοῦ Πάθους ἄνοιξιν τοῦ κλεισθέντος ὑπό τῆς παρακοῆς τοῦ Ἄδαμ Παραδείσου.

Διότι, κατά τήν Παλαιάν Διαθήκην καί συγκεκριμένα κατά τό Βιβλίον τῆς Γενέσεως, μᾶς περιγράφεται ὅτι μετά τήν ἔξωσιν τῶν πρωτοπλαστῶν ἐκ τοῦ Παραδείσου, ὁ Θεός διέταξε τόν Χερουβείμ με πυρίνην ρομφαίαν νά φυλάττει τήν πύλην τῆς Ἐδέμ, δηλαδή νά παραμείνει κεκλεισμένος ὁ Παράδεισος διά παντός διά τόν πεπτόκωτα Ἀδάμ, διά τόν ἄνθρωπον.

Ὁ Θεός ὅμως, “πλούσιος ὤν ἐν ἐλέει” (Ἐφεσ. 2,4), κατά τήν ἔκφρασιν τοῦ Θείου Παύλου, ἀπό οἴκτον καί εὐσπλαχνίαν “ἔκλινεν ουρανοῦς καί κατέβη” ὡς λέγει ὁ Προφήτης Δαυΐδ. Κατέβη εἰς τήν γῆν μας, προσλαβῶν ἐκ τῆς Ἁγίας Θεοτόκου τήν ἀνθρωπίνην σάρκα καί Πάθων ἐπί τοῦ Σταυροῦ καί τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐξανάστας ἀπό τοῦ μνήματος, ἐπάτησε τῷ θάνατῳ αὐτοῦ τόν θάνατον καί οὔτως ἐσβέσθη ἡ φλογινή ρομφαία τοῦ Χερουβείμ ἡ φυλάττουσα τήν εἴσοδον τοῦ Παραδείσου κεκλεισμένην καί εἰσῆλθεν ὁ Ἀδάμ καί οἱ ἐξ Ἀδάμ Δίκαιοι. Αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, ἀναμιμνήσκεται σήμερον ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας καί φέρει ἐνώπιον ἡμῶν τόν Τίμιον Σταυρόν εἰς προσκύνησιν ὡς αἴτιον τῆς Ἀναστάσεως καί τῆς εἰσόδου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καί πάλιν εἰς τόν ἀπολεσθέντα Παράδεισον. Θέτει δέ, κατά τούς Θεοφόρους Πατέρας, τόν Σταυρόν εἰς τό μέσον ἀκριβῶς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς γιά νά δώσῃ δύναμιν καί ἐνίσχυσιν εἰς τούς ἀγωνιστάς τῆς νηστείας καί ἐγκρατείας, νά συνεχίσουν τόν καλόν ἀγῶνα τῆς ἁγίας ταύτης περιόδου. Κατά  τό Συναξάριον δέ τῆς ἡμέρας, ὅπως ὅταν κάποιοι ὁδοίποροι διανύουν μίαν μακράν καί κοπιαστικήν ὁδοιπορίαν ἀποζητοῦν καί ψάχνουν νά εὕρουν ἕνα πανδοχεῖον καί ἕνα σταθμόν νά ἀναπαυθοῦν καί νά ἐπανακτήσουν δυνάμεις γιά νά συνεχίσουν, ἔτσι καί ἡ παρουσία καί ἡ Προσκύνησις καί Ἑορτή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ χρηματίζει πνευματικόν σταθμόν ζωοπάροχος καί ἐνισχυτικός εἰς τό νά ἀναπαυθοῦμε πνευματικῶς καί νά λάβωμεν ἐνίσχυσιν νά  συνεχίσουμε τόν ἀγῶνα μας μέχρι τό Ἅγιον Πάσχα.

Ὅπως ἐπίσης μᾶς προτρέπει τό Δοξαστικόν τῶν Αἴνων “αὐτόν ἀσπασώμεθα τῇ χαρᾷ καί τῷ φόβῳ, φόβῳ διά τήν ἁμαρτίαν ὡς ἀνάξιοι ὄντες, χαράν δέ διά τήν σωτηρίαν ἤν παρέχει τῷ κόσμῳ, ὁ ἐν αὐτῷ προσπάγεις Χριστός ὁ Θεός”. Δηλαδή, νά ἀσπασθοῦμε τόν Τίμιον Σταυρόν μέ φόβον καί τρόμον συναισθανομένοι τήν ἐξ αἰτίας τῶν πολλῶν μας ἁμαρτιῶν ἀναξιότητα, ὅμως χωρίς ἀπελπισίαν ἀλλά χαρούμενοι διότι εἰς αὐτόν ἐσταυρώθη ὁ Ἐλεήμων Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν γιά νά μᾶς χαρίσῃ τήν Σωτηρίαν. Μετάνοια, λοιπόν, καί συντριβή καί διάθεσις ἀλλαγῆς καί διορθώσεως εἶναι οἱ προϋποθέσεις διά τήν ἀξίαν προσκύνησιν τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος.

Σήμερον, ὅμως ἀδελφοί μου, συνωδά πρός τήν μεγάλην αὐτήν Ἑορτήν τής Πίστεως ἡμῶν, ἀναμιμνησκόμεθα καί τῶν ψυχῶν τῶν πολλῶν Κτιτόρων, Μ. εὐεργετῶν, δωρητῶν, συνδρομητων, Διδασκάλων καί μαθητῶν και ἀφιερωτῶν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί τῆς Κοινότητος ταύτης τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καί πάνδημον μνημόσυνον τελοῦμεν ὑπέρ ἀναπαύσεως αὐτῶν χρεωστικῶς. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἀδελφοί μου συνηδειτο-ποιήσαντες ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ βασιλίς καί κορώνις ὅλων τῶν ὑπολοίπων ἀρετῶν, στερηθέντες πολλάκις πολλά, προσέφερον πλεῖστα ὅσα ὑπέρ τοῦ πλησίον, ὑπέρ τοῦ συνανθρώπου, ὑπέρ τοῦ κοινοῦ συμφέροντος. Ἦσαν ἄνθρωποι ὄχι ἐγωκεντρικοί καί ναρκισισταί, ἀρκούμενοι εἰς τήν εὐδαιμονίαν καί τήν  ραστώνην πού τούς ἐχάριζαν τά πλούτη τους, ἀλλά ἄνθρωποι προσφορᾶς καί εὐποιΐας, πληρώσαντες τήν προτροπήν τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου πού λέγει “τῆς δέ εὐποιΐας καί κοινωνίας μή ἐπιλανθάνεσθε τοιαύταις γάρ θυσίαις εὐαρεστεῖται ὁ Θεός” (Ἑβρ. 13,16). Μᾶς ἀφῆκαν, λοιπόν, ζωντανόν παράδειγμα καί αἰώνιον τήν ἰδικήν των διαγωγήν οὕτως ὥστε καί ἐμεῖς ὅσον δυνάμεθα νά προσφέρωμεν ὑπέρ τοῦ κοινοῦ καλοῦ γιά νά εὕρῃ ἡ ψυχή μας ἔλεος ἐν ἡμέρᾳ Κρίσεως, καθότι ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος ἐμακάρισε τούς ἐλεήμονας εἰπών “Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες ὅτι αὕτοι ἐλεηθησόνται” (Ματθ. 5,7).

Εὐχόμεθα λοιπόν ἀπό ψυχῆς ὁ Κύριος νά κατατάξει αὐτούς έν χῶρᾳ ζώντων καί σκηναῖς δικαίων καί μέ τίς εὐχές τους νά ἀξιώσει καί ἡμᾶς πάντας νά προσκυνήσωμεν ἐν κατανύξει καί εὐλαβείᾳ τά ἐγγίζοντα Ἄχραντα Πάθη τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν καί τήν ἐκ νεκρῶν Τριήμερον Ἀνάστασιν Αὐτοῦ, Χάριτι καί φιλανθρωπία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, Ὦ ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*