ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΕΝ ΤΩ Ι. ΝΑΩ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΗ Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

“Ταῖς τῶν δακρύων σου ροαῖς τῆς ἐρήμου τό ἄγονον ἐγεώργησας, καί τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατόν τούς πόνους ἐκαρποφόρησας, καί γέγονας φωστήρ τῇ οἰκουμένῃ λάμπων τοῖς θαύμασιν, Ἰωάννη πάτηρ ἡμῶν Ὅσιε” (Ἀπολυτίκιον τοῦ Ὁσίου, ἦχος πλ. δ΄). Μέ αὐτά τά ποιητικώτατα καί χαριτωμένα λόγια, ἡ Ἐκκλησία γεραίρει καί τιμᾷ σήμερον τόν Ὅσιο Ἰωάννην τόν Σιναΐτην.

Τοῦ λέγει δηλαδή, ὅτι μέ τά δάκρυα του καλλιέργησε τήν ἀγόνη γῆ τῆς Σιναϊτικῆς ἐρήμου καί μέ τούς στεναγμούς τῶν προσευχῶν του ἀπό τά βάθη τῆς καρδιάς του, ἐκαρποφόρησε ἑκατονταπλάσια πνευματικῶς τούς ἀσκητικούς του πόνους, ἀφοῦ ὁ Χριστός ὑπόσχεται σέ ὅποιον ἐγκαταλείπει, πατρίδα, συγγενεῖς, περιουσία καί τά πάντα γιά τήν δική του ἀγάπη ὅτι “ἑκατονταπλασίονα λήψεται καί ζωήν αἰώνιον κληρονομήσει”. Καί παρακάτω συνεχίζει. Καί ἔγινας ἕνας φωτεινός πνευματικός ἀστέρας πού φωτίζει τήν οἰκουμένην μέ τά θαύματά του.

Σήμερον, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, τιμᾷ καί γεραίρει τήν μνήμην τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, ἑνός μεγαλωνύμου Πατρός καί Καθηγητοῦ τῆς ἐρήμου. Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ἔζησε περί τόν ἕκτον αἰῶνα καί ἀσκήτευσε καί ἔγινε Ἡγούμενος τῆς περιπύστου καί Ἱστορικῆς Μονῆς τοῦ Θεοβαδίστου Ὄρους Σινᾶ. Λέγεται δέ τῆς Κλίμακος, διότι συνέγραψε ἕνα βιβλίον μέ τό ὄνομα αὐτό,”Κλίμαξ”. Σημαίνει σκάλα. Μέσα σέ αὐτό καταγράφει τά γνωρίσματα τῶν ἀρετῶν, ἀρχίζοντας ἀπό τίς μικρότερες καί καταλήγοντας στίς μεγαλύτερες, σάν σέ μία κλίμακα νοητή, καθώς ἐπίσης καί τά γνωρίσματα τῶν ἀντιθέτων σέ κάθε ἀρετή παθῶν καί κακιῶν πού ὑπαγορεύει ὁ διάβολος στόν ἄνθρωπο. Τό σύγγραμά του παρ΄ ὅλο πού ἀπευθύνεται σέ μοναχούς κυρίως, εἶναι χρήσιμο καί ὠφέλιμο γιά κάθε Χριστιανό καί ἀξίζει ὅλοι μας νά τό διαβάσουμε. Κάθε μεγάλη Τεσσαρακοστή τό βιβλίο αὐτό, διαβάζεται στά Ἱερά Μοναστήρια τῆς Ὀρθοδοξίας καί μάλιστα στό Ἅγιον Ὄρος, σέ συνέχειες μέσα στήν Ἐκκλησία. Εἶναι δ΄ ὅπως τό ὠνόμασαν οἱ ἐπιστήμονες, τό παλαιότερο σύγγραμμα τῆς ψυχολογίας, διότι καταγράφει μέ μεγάλη ἀκρίβεια καί λεπτομέρεια τά κινήματα τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς, εἴτε πρός τήν ἀρετήν εἴτε πρός τήν κακίαν καί δίδει ἑρμηνεῖες καί ἐξηγήσεις μοναδικές καί τρόπους θεραπείας γιά κάθε ψυχική διαταραχή ἀπό τήν ἁμαρτίαν.

Τό γεγονός ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει παγκοίνως σήμερον ἕναν Ὅσιο, εἶναι δηλωτικόν ὅτι ἡ Ἐκκλησία δι΄ αὐτοῦ τιμᾷ τόν Ὀρθόδοξον Μοναχισμόν πού πάντοτε ἀποτελοῦσε τήν δόξα καί τό καύχημά της. Ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης, ὁ ὁποῖος παρ΄ ὅτι ἦταν ἔγγαμος Ἀρχιερεύς, εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἐγκωμιαστής τῆς παρθενίας, “ὁ Μοναχισμός εἶναι ἡ κόμη, τά μαλλιά τῆς κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας”. Ὅπως λέγεται ὅτι ἡ κόμη τῆς κεφαλῆς εἶναι ἡ δόξα τοῦ ἀνδρός, ἔτσι λέγει καί ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ Μοναχισμός. Ὁ Μοναχισμός, ἀδελφοί μου, γεννήθηκε μετά τήν κατάπαυση τῶν Ρωμαϊκῶν διωγμῶν ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνον, τόν ἱδρυτή καί κτίτορα τῆς φερωνύμου Πόλεώς μας καί πρώτου Χριστιανοῦ  Βασιλέως. Κατέπαυσαν οἱ διωγμοί, ἀλλά ἡ ἀγάπη καί ὁ διάπυρος καί φλογερός ἔρωτας πρός τόν Θεόν κάποιων ψυχῶν, ὡδήγησε στήν δημιουργία αὐτῆς τῆς ἀλλόκοτης γιά τόν πολύ κόσμο, ἀλλά εὐλογημένης ἀπό τόν Θεόν ζωῆς. Οἱ μοναχοί ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, “ὑπομένουν τό ἐπίπονον τῆς συνειδήσεως μαρτύριον”. Ἡμέρα καί νύκτα προσεύχονται ὑπέρ εἰρήνης καί καταστάσεως τοῦ σύμπαντος κόσμου. Ὅπως ἔλεγε ὁ Βίκτωρ Οὐγκώ” προσεύχονται διά τούς μηδέποτε προσευχόμενους”. Γι΄ αὐτούς δηλαδή πού δέν προσεύχονται ποτέ. Καί τίς νύκτες πού ὁ πολύς κόσμος σπαταλᾶ τήν ζωήν του ἐν κρέπαλῃ καί μέθη κατά τόν λόγο τοῦ Κυρίου καί προσφέρει στόν διάβολο τήν ψυχή καί τό σῶμα του, ἐκεῖνοι προσεύχονται, χειμῶνα καλοκαίρι, νά ἐπιστρέψουν οἱ ἄνθρωποι ἀπό τήν ἁμαρτίαν καί νά ἀγαπήσουν τόν Θεόν. Ὅπως δ΄ ἔλεγεν ὁ σύγχρονος Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης” αὐτές οἱ προσευχές εἶναι τά ἀλεξικέραυνα τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ”. Δηλαδή, ἐνῶ ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος προκαλεῖ τήν ὀργήν τοῦ Θεοῦ μέ τίς ἁμαρτίες του καί τόν παρακινεῖ νά ἐπέμβῃ δυναμικῶς εἴτε μέ θεομηνίες καί ἔκτακτα καιρικά φαινόμενα ὅπως βλέπουμε συνεχῶς εἴτε μέ ἐπιδημίες καί κάθε μορφῆς τιμωρίες γιά νά τόν κάνῃ νά συνέλθῃ. Αὐτές οἱ προσευχές ἀποσοβοῦν ὅλα αὐτά καί τρόπον τινά ὅπως γειώνει τόν κεραυνόν τόν ἀλεξικέραυνον, ἔτσι καί αὐτές διώκουν τά παραπάνω κακά. Γι΄ αὐτό ἡ Ἐκκλησία τιμᾷ τόν μοναχισμόν καί τῆς εἶναι ἰδιαιτέρως προσφιλής. Ἀλλά καί ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης μας ἀγαπᾷ καί περιβάλλει μέ στοργή τούς μοναχούς καί ἐπειδή οἱ εἰδικές μας ἐνταῦθα συνθῆκες μᾶς στέρησαν ἀπό ὀργανωμένα Μοναστήρια καί Ἀδελφότητες Μοναστικές, ὅμως ἀπό τήν ἀρχή τῆς Πατριαρχείας Του ἐπεδίωξε καί ἔφερε ἐδῶ Μοναχούς καί Μοναχές, πού ἔρχονται κατά καιρούς καί προσφέρουν τίς πολυειδεῖς ὑπηρεσίες των εἰς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν καί τήν προσφιλῆ μας Ὁμογένειαν. Καί ἐγώ προσωπικῶς ἀγαπῶ τούς Μοναχούς καί τά Μοναστήρια καί πολλές φορές ἀξιώθηκα νά πάω στό Ἅγιον Ὄρος καί νά τελέσω Ἑορτάς καί Πανηγύρεις Μονῶν, ἀλλά καί Χειροτονίες Πατέρων ἐκεῖ. Ἀλλά καί τό Μοναστήρι τοῦ Σινᾶ πού ἔζησεν ὁ Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ἀξιώθηκα νά ἐπισκεφθῶ τρεῖς φοράς καί νά ὀσφρανθῶ μέ τά αίσθητήρια τῆς ψυχῆς μου τήν πνευματικήν εὐωδίαν τοῦ ἱεροῦ τούτου χώρου πού ἔζησαν τόσες γενεές μοναχῶν καί ἀσκητῶν τῆς Πίστεώς μας.

Σήμερον, ἀδελφοί μου, ὅμως συγκεντρωθήκαμε ἐδῶ καί γιά μιά ἄλλη πνευματικήν ὠφειλήν. Γιά νά τελέσουμε τό Πάνδημον Μνημόσυνον των Ἀρχιερέων, Πρεσβυτέρων, Διακόνων, Κτιτόρων, Μ. Εὐεργετῶν, εὐεργετῶν, ἀφιερωτῶν, συνδρομητῶν, Διδασκάλων, Διδασκαλισσῶν καί μαθητῶν τοῦ Ἁγίου Ναοῦ τούτου καί τῆς ἱστορικῆς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Εὐχόμεθα γιά τήν ἀνάπαυσιν τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων ἐκείνων, πού μέ μεγάλη ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο καί γιά τήν γενέτειρά των, ἀφιέρωσαν εἴτε χρήματα, εἴτε ἀκίνητες περιουσίες, εἴτε ἔκτισαν κοινοφελῆ κτίρια πρός ἐξυπηρέτησιν τῶν προσφιλῶν Ὁμογενῶν. Τούς χρεωστᾶμε πολλά καί ὡς Κοινότης καί ὡς Ἐκκλησία καί ὅτι καί ἄν κάνουμε γι΄ αὐτούς εἶναι λίγο. Ὠφειλετικῶς λοιπόν, ὡς ἐλάχιστον ἀντίδωρον ὅσων ἐκεῖνοι προσέφεραν τελοῦμε ὑπέρ ἀναπαύσεώς των τοῦτο τό μνημόσυνον. Ἐπίσης, ἕνα ἄλλου εἶδους μνημόσυνον ἐφάμιλλον τούτου, θά εἶναι τό παράδειγμά των καί νά πράττουμε καί ἐμεῖς ἀνάλογα ἔργα καί προσφορές ἀγάπης, ἕκαστος κατά τήν δύναμιν του γιά νά μᾶς μνημονεύουν καί ἐμᾶς κάποτε καί νά λένε ἕνα “Κύριε ἐλέησον” γιά τίς ψυχές μας.

Εὔχομαι,  λοιπόν, ἀπό καρδίας  τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν τοῦ σήμερον ἑορταζόμενου Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος νά μᾶς ἐμπνεύσῃ μέ τό ἀσκητικό του παράδειγμα. Γιατί μήν ξεχνᾶτε ὅτι ἡ ἄσκησις δέν εἶναι μόνον διά τούς μοναχούς, ἀλλά διά πάντα πιστόν. Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀσκητική, μέ τίς νηστεῖες της, μέ τίς γονυκλισίες της καί μέ τίς ἀγρυπνίες της. Ἅς εἶναι δέ ἡ μνήμη τῶν εὐεργετῶν μας αἰωνία καί εἴθε νά μᾶς ἀξιώσῃ ὁ Κύριος νά συναυλισθοῦμε μαζί τους ἐν χῶρᾳ ζώντων, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, Ὦ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*