ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΣΠΕΡΙΝΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΝ ΤΩ ΟΜΩΝΥΜΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΑΤΑΟΥΛΩΝ

«Μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τό μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν, ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ» (Β.Τιμ. α΄ 8). Μέ αὐτόν τόν στίχον τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς, ἀγαπητοί μου άδελφοί καί φιλέορτοι Χριστιανοί, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος μᾶς ζητᾷ νά δίδουμε τήν μαρτυρίαν τοῦ Χριστοῦ μέσα εἰς τόν κόσμον.  Ποιός ὅμως εἶναι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον ὁ πιστός δίδει τήν μαρτυρίαν τοῦ Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο; Κατά πρῶτον καί κύριον λόγον ἡ μαρτυρία δίδεται μέ τή ζωή τοῦ πιστοῦ, μέ τήν ἁγία ζωή μας.

Μία βασική προϋπόθεσις, χωρίς τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά ὑπάρξῃ ἀληθινή μαρτυρία Χριστοῦ εἶναι ἡ ἐμπειρία τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στήν ζωή τοῦ Χριστιανοῦ. Δέν μπορεῖ νά δώσῃ τήν μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ αὐτός πού δέν ἔχει αὐτήν τήν ἐμπειρία. Γνῶσιν τοῦ Θεοῦ δέν ἐννοοῦμε μίαν ἐξωτερικήν πληροφόρησιν διά τόν Ἰησοῦ Χριστόν, ἀλλά τήν ζωντανή σχέση μαζί Του μέσῳ τῶν Ἁγίων Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀποκτᾶται μέ τήν παραμονή τοῦ πιστοῦ στήν Ἐκκλησία καί τόν πνευματικόν ἀγῶνα γιά τήν κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπό τά πάθη. Ὅταν ἡ ἐμπειρία τοῦ Χριστοῦ λείπει ἀπό τήν ζωήν μας, ἀντί γιά τή μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ, βλέπουμε νά χρησιμοποιεῖται ἡ πίστη σάν ἰδεολογία.

Τότε, τά πραγματικά προβλήματα θά τά δημιουργεῖ ὁ ἀνθρωποκτόνος διάβολος, διότι πρέπει νά ὑπάρχει διάκρισις μεταξύ τοῦ πονηροῦ – διαβόλου καί τοῦ φορέως τοῦ πονηροῦ, ἔτσι, ὅπως γίνεται διάκρισις μεταξύ τοῦ ἰοῦ καί τοῦ φορέως τοῦ ἰοῦ. Δέν πρέπει να δίνουμε δικαιώματα στόν διάβολο, διότι τότε μᾶς καταλαμβάνει καί ὁμιλεῖ ἐκεῖνος μέσα ἀπό ἐμᾶς. Ὁ Χριστός δέν χρειάζεται ὑπερασπιστές, χρειάζεται μάρτυρες.

Τά μαρτύρια τῶν ἀνθρώπων καί κατ’ ἐπέκτασιν τῶν Ἁγίων ἀποτελοῦν ἐπίσης ἀνάλυση τῶν «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος». (Ἰω. 15, 18-19). Ὁ Χριστός ζήτησε ἀπό τούς μαθητάς Του καί ἀπό κάθε ἄνθρωπον πού πιστεύει σέ Αὐτόν, νά γίνουν μάρτυρές Του «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἕνας ἀπό αὐτούς τούς μάρτυρας, τόν ὁποῖον ἑορτάζει ἐν μεγαλοπρεπείᾳ καί λαμπρότητι ἡ Ἐκκλησία μας ἀπό σήμερον τό ἑσπέρας, εἶναι ὁ Μεγαλομάρτυς Δημήτριος, προστάτης καί ἔφορος τῆς Κοινότητος ὑμῶν. Ὡς ἀξιωματικός τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ κάτω ἀπό τήν διοίκησιν τοῦ Τετράρχη καί ἔπειτα αὐτοκράτορα Γαλερίου Μαξιμιανοῦ, ὁ Δημήτριος ἀγνόησε τό διάταγμα τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ «περί ἀρνήσεως τοῦ Χρισιτανισμοῦ» καί συνέχισε νά κηρύσσῃ τόν εὐαγγελικόν λόγον, ὁδηγῶντας εἰς τήν ἀληθινήν πίστιν τούς εἰδωλολάτρας ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ὅταν, ὁ Μαξιμιανός ἔμαθε διά τήν χριστιανικήν δράσιν τοῦ Δημητρίου διέταξε νά συλληφθῇ εἰς τήν Χαλκευτική Στοά, ὅπου ἐδίδασκε, καί νά ὁδηγηθῇ ἔμπροσθέν του.

Ἔτσι, δέν δίστασε νά ὁμολογήσῃ τόν Ἰησοῦν Χριστόν, παρ’ ὅλον πού γνώριζε τά φρικτά βασανιστήρια, εἰς τά ὁποῖα ὑποβάλλονταν οἱ Χριστιανοί. Τήρησε ἐπ’ ἀκριβῶς τόν λόγον τοῦ Χριστοῦ : «Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ’ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Κατά Ματθαῖον Ι, 32-33).

Ἡ μαρτυρία διά τόν Ἰησοῦ Χριστόν εἶναι πάντοτε συνδυασμένη μέ τό μαρτύριον. Τό μαρτύριον τῆς συνειδήσεως καί τό μαρτύριον τοῦ αἵματος. Μαρτύριον τῆς συνειδήσεως εἶναι ὁ Σταυρός, τόν ὁποῖον καλεῖται ὁ κάθε πιστός νά σηκώσῃ, εἰς τρόπον ὥστε νά ἀκολουθήσῃ τόν Χριστόν. Τό μαρτύριον τῆς συνειδήσεως εἶναι ἡ ἐκκοπή καί ἡ νέκρωσις τοῦ «ἐγώ», ἡ ἐκρίζωσις τῶν παθῶν καί ἡ ἀποδοχή ὅλου τοῦ κόπου «μέχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός ἐν ἡμῖν». Κάποτε τό μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἐπισφραγίζεται μέ τό μαρτύριον τοῦ αἵματος, ὅπως συνέβη μέ τόν ἑορταζόμενον Ἅγιον Μεγαλομάρτυρα Δημήτριον.

Σέ κάθε χωριό, σέ κάθε πολιτεία, σέ κάθε μέρος καί σέ κάθε τοποθεσία, λαμπρῶς πανηγυρίζεται ἡ μνήμη του Ἁγίου Δημητρίου μέ τελετές καί μέ τήν προσέλευσιν πολυπληθοῦς ἐκκλησιάσματος διά να τιμήσουν τόν Ἅγιον. Ἀποτελεῖ ἕναν ἀπό τούς Μεγαλομάρτυρας τῆς Χριστιανοσύνης καί πολιοῦχος τῆς μεγαλωνύμου πόλεως τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπου εὑρίσκεται ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου καί ὁ περιώνυμος Ἱερός Ναός του, ἕνα ἀπό τά ὡραιότερα μνημεῖα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς. Συγκεντρώνονται λοιπόν, σήμερα, ἀπό τά πέρατα τῆς οἰκουμένης εὐλαβεῖς προσκυνηταί, διά νά τιμήσουν τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου καί νά ἁγιαστοῦν ἀπό τό μύρον, τό ὁποῖον μυροβλύζει ὁ τάφος του.

Καί ἐδῶ, συγκεντρωθήκαμεν μέ τό λιγοστόν, ἀλλά δυνατόν, ποίμνιον τῆς Κοινότητος Ταταούλων, ἵνα τιμήσωμεν τόν Μυροβλύτην Ἅγιον Δημήτριον, ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις. Ἡ ἱστορική Κοινότης τῶν Ταταούλων εἶναι μία ἀπό τίς πλέον δραστήριες Κοινότητες τῆς Πόλεώς μας, μέ δεσπόζουσα εἰς τήν κεντρικήν πλατεῖα τοῦ ἐν τουρκιστί Κουρτουλούς, τήν μεγάλη πεντάκλιτη βασιλική ἐν σχήματι Ἐκκλησίαν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.

Σάν μιά γειτονιά βγαλμένη ἀπό τά παλιά, τό σεβαστόν ποσοστόν τῆς συρρικνωμένης Ρωμέϊκης μειονότητος, προσπαθεῖ νά συντηρῇ τόν λόφον καί τήν κορυφή εἰς τόν ὁποῖον εὑρίσκεται οὗτος ὁ περικαλλής Ἱερός Ναός. Ἐπιτροπεύοντος τήν Α. Θειοτάτην Παναγιότητα ἡ ἐμή ταπεινότης, ἤθελα να ἐκφράσω τάς θερμάς συγχαρητηρίους εὐχάς μου διά τά ὅσα νυχθημερόν προσφέρετε εἰς τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν καί εἰς τήν Ἀρχιερατικήν Περιφέρειαν ταύτην, ὅλους ὑμᾶς τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς, τό ἐκλεκτόν ἐκκλησίασμα, τήν ἔντιμον ἐφοροεπιτροπήν τῆς μεγαλωνύμου κάποτε κοινότητος ταύτης ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ Ἐλλογιμ. κυρίου Δημητρίου Ζώτου, Λυκειάρχου τῆς Πατριαρχικῆς Μεγάλης τοῦ Γένους Σχολῆς. Θά ἤθελα τήν στιγμήν ταύτην να συγχαρῶ διά τά αὐριανά ὀνομαστήρια του τόν κύριον Πρόεδρον καί νά τοῦ εὐχηθῶ καλήν καί ἀγαστήν συνεργασίαν μεθ’ ὅλων τῶν παραγόντων τῆς Κοινότητος διά τήν εὐδόκιμον προαγωγήν αὐτῆς ἐπ’ ἀγαθῷ τῶν ἐνδεῶν ἀδελφῶν μας καί τῆς ἐνταῦθα Ὁμογενείας, καί πᾶσα οἰκογενειακή χαρά καί εὐτυχία.

Ἰδιαιτέρως, εἰς τόν πρό ὀλίγων μηνῶν διορισθέντα νέον Ἀρχιερατικῶς Προϊστάμενον, πεφιλημένον ἐν Χριστῷ ἀδελφόν, Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Καλλιουπόλεως καί Μαδύτου κ. Στέφανον ἐκφράζω τά ἐγκάρδια ἀδελφικά μου συγχαρητήρια. Μέ τόν ἅγιον Καλλιουπόλεως, ὅτε ἦτο Πρωτοσυγκελλεύων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἴχαμε ἀγαστήν καί καρποφόραν συνεργασίαν.

Εὔχομαι εἰς τήν Αὐτοῦ Σεβασμιότητα ἐκ βάθους καρδίας ὁ Ζωοδότης Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, προστάτου καί ἐφόρου τῆς Κοινότητος ταύτης, νά δίδῃ πᾶν ἔργον ἀγαθόν, ἵνα μένῃ πάντοτε ἀγαθός, τίμιος καί πιστός μάρτυς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς Μητρός Ἐκκλησίας καί νά δίδῃ εἰς τήν καθημερινήν του βάσιν τήν μαρτυρίαν τοῦ καλοῦ ὑπηκόου τῆς γῆς.

Οἱ Ἅγιοι ἀνήκουν σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, καί κάθε πιστός ζητᾷ τήν βοήθειαν καί τήν μεσιτείαν τους πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν. Σέ κάθε δύσκολη περίσταση, προστρέχοντες καί παρακαλῶντας ἐν παρρησίᾳ τούς Μάρτυρας σκεφτόμαστε τό ἴδιο τό μαρτύριον αὐτῶν. Ἡ ἀναστροφή τῶν Χριστιανῶν μέ τόν οὐράνιον κόσμον τῶν Ἁγίων, εἶναι ἡ μεγαλύτερη παρηγορία καί ἐνίσχυσις, τήν ὁποίαν δίδῃ εἰς τά τέκνα της ἡ Μητέρα Ἐκκλησία, ἰδιαιτέρως εἰς ὅλους ἡμᾶς τούς Ρωμηούς, πού γνωρίζουμε ἐκ τῶν ἔσω περί τοῦ Μαρτυρίου τῆς συνειδήσεως. Ἴσως τό μαρτύριον τοῦ αἵματος εἶναι γιά λίγους. Ὅμως, τό μαρτύριον τῆς συνειδήσεως εἶναι γιά ὅλους καί ἄς παραμένει ἡ βασική προϋπόθεσις διά μίαν αὐθεντικήν μαρτυρίαν Χριστοῦ εἰς τήν ἐποχήν μας. Ἀμήν.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*