ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΝ ΤΩ ΟΜΟΝΥΜΩ ΙΕΡΩ ΝΑΩ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΟΥ

Πανηγυρίσωμεν φιλέορτοι, καί συνευφρανθῶμεν τῷ πνεύματι, ἐν τῇ ἁγίᾳ Ἑορτῇ, εὐωχούμενοι σήμερον, θυγατρός τοῦ Βασιλέως, καί Μητρός τοῦ Θεοῦ ἡμῶν  (Κανών Δεύτερος Γ’ Ὡδῆς, Ἑορτῆ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου). Ποιός μπορεῖ νά περιγράψῃ τά μεγαλεῖα σου, Παρθένε; Ἔγινες Θεομήτωρ καί ἕνωσες τό νοῦ μέ τόν Θεόν, ἕνωσες τόν Θεόν μέ τήν σάρκα, ἔκανες τόν ἴδιο τόν Θεό υἱό ἀνθρώπου καί τόν ἄνθρωπον υἱόν τοῦ Θεοῦ, συμφιλιώνοντας ἔτσι τόν κόσμον μέ τόν Ποιητήν  καί Δημιουργόν τοῦ κόσμου.

Ἡ Ἑορτή τῶς Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, εἰς τήν ὁποίαν συγκεντρωθήκαμε διά νά τιμήσωμεν πανηγυρικῶς Κλῆρος καί λαός τῆς Πόλεως, εἶναι «τό προοίμιον τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ», διά τοῦτο καὶ ἐνέπνευσε τούς ἱερούς ὑμνογράφους καί ρήτορας τῆς Ἐκκλησίας νά συνθέσουν ὑπέροχα τροπάρια, θεολογικούς ὕμνους καί ἐμπνευσμένα μεγαλυνάρια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία, Εὐγενεστάτη Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει, Ἐντιμολογιώτατοι Ὀφφικιάλιοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, εὐλαβές πρεσβυτέριον καί φιλόχριστον ἐκκλησίασμα, ἡ Θεοτόκος Μαρία εἶναι ἡ αἰτία καί ὁ πρόξενος τῶν αἰωνίων. Ὅλος ὁ κόσμος ἐδημιουργήθη διά τήν Θεοτόκον. Ἡ συμμετοχή της εἰς τό μυστήριον τῆς ἀναπλάσεως ἔχει κοσμολογική βάση, διότι εἶναι ἡ ἀπαρχή ὅλων τῶν δωρεῶν τῆς Θείας φιλανθρωπίας.

 Τί θά εἶχε νά πεῖ ἕνα τέτοιο γεγονός καί γιατί νά εἶναι τόσο σημαντικόν εἰς τήν ἀντίληψην τῶν Πατέρων; Εἶναι μία ἁπλὴ ἱστορία ἤ μήπως ἕνα θεολογικόν γεγονός πού ἔχει καί ἰδιαίτερη σημασία; Ἡ Θεοτόκος Μαρία ἐδίδαξε ἡμᾶς ἐν ἔργοις, ὅτι τό θεωρεῖν δέν προσγίνεται μόνον μέ αἴσθησιν ἤ καί λογισμόν εἰς τούς πραγματικούς ἀνθρώπους, ἀλλά πολλή περισσότερον μέ τήν κάθαρσιν τοῦ νοῦ καί τήν μέθεξιν τῆς Θείας Χάριτος. Τό πιό σημαντικό σημεῖον, ὅμως, εἰς τό ὁποῖον πρέπει νά σταθοῦμε εἶναι ἡ σύλληψις ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα τῆς θεανδρικῆς μορφῆς τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ παράδοξος Γέννησίς Του, ἡ ὁποία κατέστησε τήν ἀνθρωπίνην φύσιν ἀπορρήτως συμφυῆ, καί θά λέγαμε, ὁμόθεη μέ τήν θεία φύσιν.

Ἔτσι, ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός, γεννήθηκε «ἀσπόρως» ἀπὸ παρθενικήν μήτραν. Μᾶς λέγει ὁ Ἱερός Ὑμνωδός : «Ἀσπόρου συλλήψεως, ὁ τόκος ἀνερμήνευτος, Μητρὸς ἀνάνδρου, ἄφθορος ἡ κύησις· Θεοῦ γὰρ ἡ γέννησις, καινοποιεῖ τὰς φύσεις·…»(Εἰρμός Θ’ Ὡδῆς, Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω). Ἡ ὑπογράμμιση τῆς παρθενικότητος τῆς Θεοτόκου καὶ συνεπῶς τῆς διὰ τῆς Παρθένου εἰσόδου τοῦ Κυρίου εἰς τήν ἱστορίαν τῆς ἀνθρωπότητος ἔχει δυὸ βασικὰ στοιχεῖα.

 Τό πρῶτον εἶναι, ὅτι ἔπρεπε μέ ὑπερφυσικόν τρόπον νὰ ἔρθει ὁ Κύριος, διότι εἶναι Θεός καί τό δεύτερον εἶναι, ὅτι ἔπρεπε νά ἔλθῃ μὲ τρόπον πού δέν θά ἀφήνει ὑποψία μολυσμοῦ, εἴτε ἐξ ἀδυναμίας εἴτε ἐξ ἁμαρτίας. Ἡ προαιώνιος βουλή τοῦ Θεοῦ διά τήν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου ἐκ Παρθένου κρύβει τὸν ὑπὲρ φύσιν χαρακτήρα τῆς Θεοτόκου καί τό καθαρόν, τό ἀμόλυντον στοιχεῖον της.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί καί φιλέορτοι Χριστιανοί, τά ἀνωτέρω χαρακτηριστικά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἡ Ἐκκλησία μας δέν τά διαπραγματεύεται, διότι εἶναι μυστήριον.  Τὸ δέχεται, τὸ ὁμολογεῖ, φρίττει ἐνώπιόν του καὶ τὸ μαρτυρεῖ.  Παρθένε καί Μητέρα ἡμῶν : «Σύ τῶν Προφητῶν τό κήρυγμα, Ἀποστόλων δόξα, καί Μαρτύρων καύχημα, καί πάντων τῶν γηγενῶν ἡ ἀνακαίνισις, Παρθένε Μήτηρ Θεοῦ· διὰ γὰρ σοῦ τῷ  Θεῷ κατηλλάγημεν. Διὸ τιμῶμεν τὴν σήν, ἐν τῷ ναῷ  τοῦ Κυρίου προέλευσιν, καί σύν τῷ  Ἀγγέλῳ πάντες, ψαλμικῶς τό Χαῖρέ σοι, τῇ πανσέμνῳ βοῶμεν, τῇ πρεσβείᾳ σου. (Δοξαστικόν τῶν Αἴνων τῆς Ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου).

Εἰς τήν σημερινήν ἐποχήν, ἡ ὁποία διακατέχεται ἀπό τόν ὀρθολογισμόν, ὁ ὁποῖος μέ τήν σειρά του ὅλα τά ἀμφισβητεῖ, ἔρχεται ἡ Ὀρθόδοξος σκέψις τῆς Ἐκκλησίας ἐν σταθερότητι, λιτότητι καί σαφηνείᾳ νά προσφέρῃ αὐτό τό γεγονός εἰς ὅλους μας, ὡς ἀλήθεια, τήν ὁποίαν καλούμαστε νά δεχθοῦμε εἰς τάς ψυχάς μας μετά πίστεως καί ἀγάπης πρός τόν οὐράνιον Πατέρα καί νά τήν μεταμορφώσωμεν σέ ζωή. Ὅπως, λέγει ἡ γνωστή προσευχή τοῦ Ἀποδείπνου πρός τήν Ὑπεραγίαν Θεοτοκόν : «Ἄσπιλε, ἀμόλυντε, ἄφθορε, ἄχραντε, ἁγνή, παρθένε, θεόνυμφε, Δέσποινα…». Ἄσπιλος εἶναι αὐτός πού δέν ἔχει σπίλον, δηλαδή δέν ἔχει λεκέ. Ἀμόλυντος, αὐτός πού δέν ἔχει μολυνθεῖ. Ἄφθορος, αὐτός πού δέν ἔχει φθορά. Ἄχραντος, αὐτός πού δέν τόν ἔχει ἀκουμπήσει μολυσμός. Ὅλες αὐτές οἱ λέξεις τό ἴδιο πράγμα ὑπογραμμίζουν,τήν καθαρότητα.

Κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριον τόν Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος ἐκτός τῶν ἄλλων εἶναι καί θεομητορικός θεολόγος, εἰς τήν γνωστήν του ὀμιλίαν εἰς τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου ἀναφέρει, ὅτι ἡ Παναγία μας εἰσελθοῦσα εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων πρώτη αὐτή εἰς τόν κόσμον ἐγκαινίασε τήν ὁδόν τῆς νήψεως, τῆς ἀναβάσεως τοῦ νοῦ εἰς τόν Θεόν καί τῆς ἑνώσεως τοῦ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεόν, τήν ἡσυχαστικήν δηλαδή ὁδόν τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Πόσο ὡραία τά ἐδημιούργησαν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας; Πώς μᾶς προετοιμάζει ἡ Ἐκκλησία μας νά ἑορτάσωμεν τῆς Γέννησιν τοῦ Θεανθρώπου; Μέ τήν ἑορτή τῆς Εἰσόδου τῆς Θεοτόκου εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων. Ναί, καί παράλληλα ψάλλομεν τάς καταβασίας τῶν Χριστουγέννων. «Μεγάλυνον ψυχή μου, τήν τιμιωτέραν, καί ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων. Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καί παράδοξον! οὐρανόν τό Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν, τήν Παρθένον, τήν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρnτος, Χριστός ὁ Θεός,…» (Καταβασία Θ’ Ὡδῆς Κανόνων τῆς Ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων). Πόσο ὄμορφα συνδέονται ὅλα εἰς τήν Ἐκκλησίαν!

Ὁ περικαλλής ἐν Σταυροδρομίῳ Ἱερός Ναός εἶναι ὁ Καθεδρικός Ναός τοῦ ἑκάστοτε Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Ἐνταῦθα ἠκούσαμεν μέσῳ τοῦ Εὐαγγελικοῦ καί Ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος, τῶν ψαλμῶν καί τῶν γραμμάτων ὅλα αὐτά τά θεολογικά μηνύματα, πού ἐνετρύφησαν ἐν σοφίᾳ πολύ καί Θείᾳ γνώση οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.

Μέσα εἰς τό πανηγυρικόν κλῆμα τῆς Μεγαλωνύμου Κοινότητος τοῦ Σταυροδρομίου ἔχω τήν μεγάλην τιμήν καί τήν εὐλογίαν νά ἐκπροσωπῶ τήν Α. Θειοτάτην Παναγιότητα, τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον, ὁ ὁποῖος ἀπό χθές τό πρωΐ εὑρίσκεται εἰς Ἀθήνας, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κυρίου Ἱερωνύμου, διά νά τιμηθῇ καί νά ἑορτασθῇ ἡ 30ῇ ἐπέτειος ἀπό τῆς εἰς τόν Πατριαρχικόν Θρόνον ἐκλογῆς καί ἀναρρήσεως Του καί ἡ εὐκλεής καί χαρισματοῦχος Πατριαρχία Του.

Εὐχόμεθα Κλῆρος καί λαός, εἰς τόν κατά πάντα σεβαστόν καί ἀγαπητόν μας Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας μας καί Οἰκουμενικόν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαίον, ὁ Πανάγαθος Θεός νά τόν σκέπῃ καί νά τόν φρουρῇ ἐπί ἔτη πολλά, ὑγιεινά καί ἀνέφελα καί νά συνεχίζῃ τήν πολύτιμον διακονίαν καί προσφοράν Του πρός τήν ἁπανταχοῦ Ὀρθοδοξίαν καί τόν Χριστιανικόν κόσμον καί εἰς τήν ἐνταῦθα Ὁμογένειαν.

Ὡσαύτως, ἡ ταπεινότης μου ἀπό μέρους τοῦ Πατριάρχου μας, θά ἤθελε νά ἐκφράσῃ τάς θερμάς συγχαρητηρίους εὐχάς εἰς τόν πολιόν Ἱεράρχην καί ὁμογάλακτον ἀδελφόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Τρανουπόλεως κ. Γερμανόν, διά τά ὅσα προσέφερε ἐπί 50 συναπτά ἔτη εἰς τήν ἐν Σταυροδρομίῳ Ἐκκλησιαστικήν περιφέρειαν. Ἀγαπητέ καί πεφιλημένε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, εὔχομαι ὁ μισθός ὑμῶν διά τοῦ μόχθου καί τοῦ κόπου σας νά εἶναι ὑψηλός ἐν τοῖς Οὐρανοῖς.

Ἔτι δέ, ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ἀναλήψεως τῶν καθηκόντων του, ὡς Ἀρχιερατικῶς Προϊσταμένου τῆς Κοινότητος ταύτης, τόν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Σαράντα Ἐκκλησιῶν κ. Ἀνδρέαν, τόν καί συλλειτουργόν σήμερον ἀδελφόν, συγχαίρω καί εὔχομαι ὁ Κύριος καί Πατέρας ἡμῶν διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας καί Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου νά διαφυλάττουν αὐτόν ἐν ἀμεταπτώτῳ καί ἀμφιλαφεῖ ὑγείᾳ καί νά τόν ἐνισχύουν ἐν τῇ ἐπιτελέσει τῶν ὑψηλῶν αὐτοῦ Ἀρχιερατικῶν καθηκόντων, ἐπ’ εὐκλείᾳ τῆς Μητρός ἡμῶν Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας.

Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ, θά ἤθελα νά ἐκφράσω τάς θερμάς εὐχαριστίας μου πρός τούς συλλειτουργήσαντας σήμερον μετά τῆς ἐλαχιστότητός μου ἁγίους Ἀρχιερεῖς καί εὔχομαι ἀδελφικῶς, ὅπως ἡ χάρις καί ἡ εὐλογία τῆς Παναγίας μας νά τούς ἔχῃ ὑπό τήν σκέπην καί τήν εὐλογίαν Της. Ἀκόμη, θά ἤθελα νά συγχαρῶ τόν ἀδελφόν ἅγιον Μυριοφύτου καί Περιστάσεως κ. Εἰρηναῖον, διά τήν 26ην ἐπέτειον ἀπό τῆς εἰς Ἀρχιερέα χειροτονίας καί προσφορᾶς του πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησίαν. Διά τά αὐτά ἔτη χειροτονίας συγχαίρω καί τόν ἀδελφόν ἅγιον Μύρων, ὁ ὁποῖος πρό ἡμερῶν ἤγαγε τά Ὀνομαστήριά του.

Πρότυπον εἰς τήν Ὁμογένειαν ἐν ἀγαθοῖς ἔργοις καί πολλάς πράξεις εἶναι ἡ Κοινότης αὕτη, εἰς τήν ὁποίαν συγκεντρωθήκαμεν σήμερον. Δι’ αὐτόν τόν λόγον, εὐχαριστοῦμεν καί συγχαίρομεν τήν Ἔντιμον Ἐφοροεπιτροπήν μέ πρόεδρον τόν λίαν ἀγαπητόν, δραστήριον καί ἀκάματον κ. Γεώργιον Παπαλιάρην, διά τά ὅσα εὐάρεστα πράττει ὑπέρ τῆς Ὁμογενείας καί τῆς Μητρός Ἐκκλησίας. Χαιρετῶ μετ’ ἀγάπης καί τιμῆς τούς διδάσκοντας καθηγητάς καί διδασκομένους μαθητάς τοῦ Ζωγραφείου Λυκείου μέ Διευθυντήν τόν λίαν δραστήριον καί ἀγαπητόν εἰς ὅλους μας κ. Ἰωάννην Δερμιρτζίογλου, Ἄρχοντα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐάν τό δένδρο ἀναγνωρίζεται ἀπό τόν καρπόν, καί τό καλόν δένδρον παράγει ἐπίσης καλόν καρπόν (Ματθ. 7, 16., Λουκ. 6, 44), ἡ μητέρα τῆς ἀγαθότητος, πῶς δέν θά ὑπερεῖχε ἀσυγκρίτως ἀπό κάθε ἀγαθόν ἐγκόσμιον καί ὑπερκόσμιον; Διότι, ὁ προαιώνιος καί ὑπερούσιος καί ὑπεράγαθος Λόγος, ἀπό ἀνέκφραστη φιλανθρωπία καί εὐσπλαγχνία γιά χάρη μας ἠθέλησε νά περιβληθῇ τήν ἰδική μας εἰκόνα, γιά νά ἀνακαλέσῃ τήν φύση, πού εἶχε συρθῇ κάτω στούς μυχούς τοῦ ἅδη καί νά τήν ἀνακαινίσῃ, διότι εἶχε παλαιωθῆ, καί νά τήν ἀναβιβάσῃ πρός τό ὑπερουράνιον ὕψος τῆς βασιλείας καί θεότητός του.

Γιά νά ἑνωθῇ, λοιπὸν, μέ αὐτήν τήν ἀνθρωπίνην φύσιν, ἐπειδή χρειαζόταν σαρκικό πρόσλημα, ὥστε νά μᾶς ἀνανεώσῃ ἐμᾶς τούς ἰδίους, γινόμενος πρός χάριν μας καθ᾽ ὅλα σάν ἐμᾶς, εὑρίσκει γιά ὅλα πρέπουσα χορηγόν ἀμόλυντης φύσεως ἀπό τόν ἑαυτό της αὐτήν τήν ἀειπάρθενον, ἡ ὁποία ὑμνεῖται ἀπό μᾶς καί τῆς Ὁποίας σήμερον ἑορτάζομε τήν παράδοξον εἴσοδον Της εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων. Διότι, αὐτήν προορίζει πρίν ἀπό τούς αἰῶνας ὁ Θεός διά τήν σωτηρίαν καί ἀποκατάστασιν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Εὔχομαι εἰς ὅλους ὑμᾶς πάλιν καί πολλάκις νά ἀναγεννώμεθα, εἰς τρόπον ὥστε ἡ καρδία ἡμῶν νά γίνῃ ἡ φάτνη, ἡ ὁποία θά εἶναι ἕτοιμη νά δεχθῇ τόν Κύριον καί Σωτῆρα ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν ταῖς πρεσβείαις τῆς Κυρίας ἡμῶν Θεοτόκου. Ἀμήν.

Χρόνια πολλά εἰς ὅλους! Καί τοῦ χρόνου!

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*