ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΓΑΒΡΙΗΛ ΕΝ ΤΩ ΟΜΟΝΥΜΩ ΝΑΩ ΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΣΩΣΘΕΝΙΟΥ

«Ὅπου ἐπισκιάσῃ ἡ χάρις σου, Ἀρχάγγελε, ἐκεῖθεν τοῦ διαβόλου διώκεται ἡ δύναμις· οὐ φέρει γάρ τῷ φωτί σου προσμένειν, ὁ πεσών Ἑωσφόρος· Διό αἰτοῦμέν σε, τά πυρφόρα αὐτοῦ βέλη, τά καθ’ ἡμῶν κινούμενα, ἀπόσβεσον, τῇ μεσιτείᾳ σου λυτρούμενος ἡμᾶς ἐκ τῶν σκανδάλων αὐτοῦ, ἀξιύμνητε Μιχαήλ Ἀρχάγγελε» (Δοξαστικόν Αἴνων ἑορτῆς ἦχος πλ. α΄). Σήμερα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἑορτάζει μέ κάθε λαμπρότητα τήν Σύναξιν τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ καί πασῶν τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων.  Σύναξις ὁρίζεται καί σημαίνει, ὡς συνάθροισις – συγκέντρωσις.  Γιατί ἑορτάζουμε τήν Σύναξιν τῶν Ἀρχαγγέλων καί ὅλων τῶν ἐπουρανίων Ἀγγελικῶν Ταγμάτων;

Ὁ Θεός, ὅταν ἐδημιούργησε τούς Ἀγγέλους, τούς ἔδωσε νά ἔχουν τήν ἀπόλυτη ἐλευθέρα γνώμη.  Ἔπρεπε, ὅμως, νά ἀποδείξουν ὅτι, ἦσαν ἄξιοι τῆς τιμῆς μέ τήν ὁποίαν τούς κόσμησε.  Δι’ αὐτόν τόν λόγον ἐδοκιμάσθη ἡ πίστις τους.  Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ὁ ἀποπεσών Ἄγγελος, πού ἦτο ὁ πρῶτος ὅλων τῶν ἀγγελικῶν Ταγμάτων, αὐτός πού ἦτο ὁ ὡραιότερος, ὁ δυνατότερος καί ὁ λαμπρότερος, ὑπερηφανεύθη καί πίστεψε ὅτι, μπορεῖ νά ἀντικαταστήσῃ τόν Θεόν καί νά στήσῃ τόν θρόνον του ὑπεράνω τοῦ Θεοῦ.

 Ἐπαναστάτησεν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καί μαζί του παρέσυρε μεγάλον ἀριθμόν ἀγγέλων, πού μέ τήν πτῶσιν τους μετατράπηκαν ἀπό φωτεινούς ἀγγέλους σέ σκοτεινούς καί ἀπό Ἁγίους σέ πονηρούς. Ὅταν ἔπεσαν οἱ πονηροί ἄγγελοι, πού ὀνομάζονται δαίμονες, συγκεντρώθηκαν ὅλα τά ἐπουράνια Τάγματα καί
ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ ἐστάθη εἰς τό κέντρον καί ἀνεφώνησε: «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου Θεοῦ» καί ἀμέσως οἱ Ἅγιοι Ἄγγελοι ἐστάθησαν πιστοί πρός τόν Θεόν καί δέν ἠκολούθησαν τήν πονηράν σκέψιν τοῦ ἐκπεσόντος Ἑωσφόρου. 

Αὐτό, λοιπόν, τό γεγονός ἑορτάζουμε σήμερον, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.  Δέν ἑορτάζομεν τήν πτῶσιν τοῦ Ἑωσφόρου καί τῶν πονηρῶν του πνευμάτων, ἀλλ΄ ἑορτάζομεν τήν συνάθροισιν τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων πού ἔδειξαν πίστιν ὀρθήν καί ἀκλόνητον εἰς τόν Ἕναν Ἀληθινόν Θεόν καί Δημιουργόν τῶν ὅλων.

Τρία εἶναι τά ἐξαίρετα καί μεγαλύτερα ἔργα, τά ὁποῖα ἔκανε ὁ Θεός. Πρῶτον, τήν δημιουργίαν τοῦ νοητοῦ κόσμου (Ἀγγελικά Τάγματα), δεύτερον, τήν δημιουργίαν τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου καί τρίτον, τήν ἔνσαρκον οἰκονομίαν τοῦ Θεοῦ Λόγου. Καί εἰς τά τρία αὐτά πρῶτοι καί ἐξαίρετοι ὑπηρέτες ἦσαν ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ καί ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ.

Δημιουργεῖ ὁ Θεός τόν νοητόν κόσμον ἐκ τοῦ μή ὄντως εἰς τό εἶναι, ἤτοι τόν ἐμπύρινον λεγόμενον οὐρανόν κατά τόν Νικόδημον τόν Ἁγιορείτην, καί τόν γεμίζει, ὡσάν νά γέμιζε αὐτόν μέ πολυάριθμα ἄστρα καί μέ μυριάριθμα πλήθη τῶν ἀΰλων Ἀγγέλων. Ἐπίσης τόν στολίζει ἀπό τάς τρεῖς Τριαδικάς Ἱεραρχίας, τῶν Θρόνων, Χερουβείμ καί Σεραφείμ, τῶν Κυριοτήτων, Δυνάμεων καί Ἐξουσιῶν καί τῶν Ἀρχῶν, Ἀρχαγγέλων καί Ἀγγέλων. Ἐπάνω εἰς ὅλα ταῦτα τά ἐννέα τάγματα καθιστᾶ πρώτους καί ἡγεμόνας καί διδασκάλους τόν Μιχαήλ καί τόν Γαβριήλ. Κατά τίνι τρόπῳ; 

Ὁ Μιχαήλ, μέ τό νά σταθῇ εὐγνωμονέστατος δοῦλος τοῦ Θεοῦ Παντοκράτορος, κάμνοντας πόλεμον εἰς τόν Οὐρανόν μέ τόν ἀποστάτην διάβολον καί τούς ἀγγέλους του, ὅταν ὑπερηφανεύ-θησαν κατά τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. «Καὶ ἐγένετο πόλεμος ἐν τῷ οὐρανῷ· ὁ Μιχαήλ καί οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ τοῦ πολεμῆσαι μετά τοῦ δράκοντος· καί ὁ δράκων ἐπολέμησε καί οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ, καί οὐκ ἴσχυσεν, οὐδέ τόπος εὑρέθη αὐτῷ ἔτι ἐν τῷ οὐρανῷ. καί ἐβλήθη ὁ δράκων, ὁ ὄφις ὁ μέγας ὁ ἀρχαῖος, ὁ καλούμενος Διάβολος καί ὁ Σατανᾶς, ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην ὅλην, ἐβλήθη εἰς τήν γῆν, καί οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ ἐβλήθησαν» (Ἀποκάλυψις ΙΒ’, 7-9). Ὅθεν διά τήν μεγάλην ταύτην ἀνδραγαθίαν κατέστη πρῶτος τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων καί ἐδίδαξε νά φυλάττουν πρός τόν Θεόν εὐγνωμοσύνη, ὑπακοή καί ταπείνωση μετ’ Αὐτοῦ ἐποιεί καί ἀχώριστα.

Ὁ δέ Γαβριήλ, ἐνεπιστεύθη μόνος ἀπό ὅλους τούς ἄλλους Ἀγγέλους τό μυστήριον τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, καθώς λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος σύν αὐτῷ δέ καί οἱ εἰς τόν Εὐαγγελισμόν μελωδοί σοί μόνῳ θαρρῶν τό μυστήριον καί ἔγινε ὁ πρῶτος καί ἐξαίρετος τούτου ὑπηρέτης ἀπό τήν ἀρχήν ἕως τέλους.

Ἅγιε Ἄγγελε, ὁ ἐφεστώς τῆς ἀθλίας μου ψυχῆς καί ταλαιπώρου μου ζωῆς, μή ἐγκαταλίπῃς με τόν ἁμαρτωλόν, μηδέ ἀποστῇς ἀπ᾿ ἐμοῦ διά τήν ἀκρασίαν μου· μή δώῃς χώραν τῷ πονηρῷ δαίμονι κατακυριεῦσαί μου τῇ καταδυναστείᾳ τοῦ θνητοῦ τούτου σώματος· κράτησον τῆς ἀθλίας καί παρειμένης χειρός μου, καί ὁδήγησόν με εἰς ὁδόν σωτηρίας (Εὐχή εἰς τόν φύλακα Ἄγγελον).

Σήμερον, ἡ κοινωνία μας προκαλεῖ συνεχῶς καί πρέπει καθημερινά νά ὁμολογοῦμεν πίστιν ὀρθήν εἰς τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὅταν ἡ ἁμαρτία, μέ οἱονδήποτε μορφήν καί ἄν ἐμφανίζεται, ὑψώσει τά ἐλκυστικά της δίχτυα διά νά μᾶς αἰχμαλωτίσῃ, τότε θά πρέπει νά φανοῦμε σταθεροί εἰς τάς ἀρετάς.  Πρέπει νά βροντοφωνήσωμεν μέ πίστιν: «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου», διά νά μήν συμβῇ καί εἰς  ἡμᾶς αὐτό πού συνέβη εἰς τόν Ἑωσφόρον.

Καθημερινά πρέπει νά ἀντιστεκόμαστε κατά τοῦ κακοῦ, διότι ἡ πάλη μας δέν εἶναι πρός αἷμα καί σάρκα, ἀλλά ἐναντίον τῶν ἀρχῶν καί τίς ἐξουσίες τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος αὐτοῦ.  Εἰς αὐτόν τόν ἀγώνα ἐναντίον τοῦ κακοῦ θά ἔχωμεν συμπαραστάτας τούς Ἁγίους Ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι θά πρεσβεύουν συνεχῶς στόν Κύριο μας διά τήν σωτηρίαν μας. 

Ὁ κόσμος τῶν Ἀγγέλων ἦτο ἡ πρώτη δημιουργική πρᾶξις τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἄγγελοι εἶναι νοητά κτίσματα, ἄϋλα πνεύματα καί ἀεικίνητα. Κατά τήν Ζ’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, ἀναφερόμενοι οἱ σοφοί Πατέρες εἰς τούς Ἁγίους Ἀγγέλους τούς ὀνομάζουν «ἄϋλους νόες». Παράλληλα, τά ἀγγελικά τάγματα εἶναι καί πνεύματα, τά ὁποῖα εὑρίσκονται σέ διαρκῆ σχέσιν καί ἐπικοινωνίαν μέ τόν Θεόν καί τούς ἀνθρώπους, ἐνῶ ἔρχονται εἰς τόν κόσμον διά νά ἐκπληρώσουν τήν ἀποστολήν τοῦ Κυρίου διά τήν σωτηρίαν τοῦ κόσμου.

Ἀκόμη, αἱ Ἀγγελικαί δυνάμεις εἶναι ἐλεύθερα καί αὐτεξούσια πνεύματα, ἐνῶ εἶχαν τήν ἀπολύτον ἐλευθερίαν. Εἶχαν, δηλαδή, τήν δυνατότητα ἐάν ἤθελαν νά μείνουν σταθεροί εἰς τήν ἁγιότητα ἤ νά στραφοῦν πρός τό κακόν, ὅπως συνέβη μέ τόν ἐκπεσόντα Ἄγγελον, πού ἐπινόησε τό κακόν.

Καί αὖθις παρακαλοῦμεν, ἐπακούσατε τῆς δεήσεως ἡμῶν, φιλανθρωπότατοι τοῦ Θεοῦ Ἀρχιστράτηγοι, καί παύσατε μέ τάς ἀενάους πρεσβείας σας τήν καθ’ ἡμῶν τοῦ Θεοῦ ἀγανάκτησιν, πείθοντες τοῦτον νά παράβλεψῃ ὡς Πολυέλεος τά πταίσματα ἡμῶν ἅπαντα, μέ ὅσα ἐν ἔργῳ ἤ ἐν λόγῳ ἤ ἐν διανοίᾳ Αὐτόν καθ’ ἑκάστην παραπικραίνομεν.

 Ὁ πνευματικός ἀγών τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι σύμφωνα μέ τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας μας ἕνας διαρκής ἀγώνας κατά τοῦ διαβόλου, διότι ἀπό τή στιγμήν πού ὁ Ἑωσφόρος καί τό ἀγγελικόν του τάγμα ἐξέπεσαν ἀπό τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, ἔταξαν ὡς σκοπόν τους νά ἀπομακρύνουν καί τόν ἄνθρωπον ἀπό τήν χάριν τοῦ Θεοῦ.

Ἐπέτυχον μίαν πρώτην μεγάλην νίκην παρασέρνοντας τούς Πρωτοπλάστους Ἀδάμ καί Εὔα εἰς τήν παράβασιν τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ὁ διάβολος κατέστη ἐκ τῶν πραγμάτων ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ αἰῶνος τούτου, ὁ ὁποῖος μέ τάς μεθόδους του, μέ τά τεχνάσματά του καταφέρνει νά ἐλέγχει ἀπόλυτα τούς ἀνθρώπους, ὅταν ἐκεῖνοι τοῦ δίνουν δικαιώματα.

Ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ πρός τῆς περατώσεως τῆς ὁμιλίας μου ἐπί τῇ σημερινῇ ἑορτῇ, ἀπό μέρους τῆς Α. Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ἄρτι ἐπιστρέ-ψαντος ἐκ τῆς ποιμαντορικῆς ἐπισκέψεως Αὐτοῦ εἰς τήν Ἱ. Ἀρχιεπισκοπήν Ἀμερικῆς, καί ὁ Ὁποῖος εἶχε μιάν μικράν περιπέτειαν τῆς ὑγείας Του ὅπως γνωρίζομεν ὅλοι, αὕτη ἀπεκατεστάθη πλήρως καί εἶναι ὑγιέστατος. Ὡς Ἐπίτροπος, λοιπόν, Αὐτοῦ διαβιβάζω εἰς τόν Σεβ. ἐν Χριστῷ ἀδελφόν, Μητροπολίτην Κυδωνιῶν κ. Ἀθηναγόραν τά συγχαρητήρια καί τόν ἔπαινον Αὐτοῦ τε καί τῆς Μητρός Ἐκ-κλησίας διά τό ἄοκνον ἐνδιαφέρον πού ἐπιδεικνύει πάντοτε διά τάς Κοινότητας τῆς Περιφερείας Βοσπόρου γενικῶς καί διά τήν Κοινότητα Σωσθενίου εἰδικῶς ἡ ὁποία ὅπως γνωρίζετε τυγχάνει νά εἶναι “κατειλημμένον Βακούφι” (Mazbut Vakıf). Νά ἔχετε τήν ὑγείαν Σας ἀδελφέ καί νά συνεχίζητε μετά ζήλου πολλοῦ πού Σᾶς διακρίνει τό πολυσχιαδές ἔργον Σας. Ἐπίσης, συγχαίρω θερμότατα καί τόν Ἐντιμολ. κ. Παντελῆν (Λάκην) Βίγκαν, Ἄρχοντα Μ. Χαρτοφύλακα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας, διά τό ἐνδιαφέρον καί τήν μέριμναν πού ἐπιδεικνύει σύν τοῖς ἄλλοις καί διά τό ἱερόν τοῦτο προσκύνημα τῆς Πολίτικης Ρωμηοσύνης.              

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τῇ γάρ χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διά τῆς πίστεως· καί τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν, Θεοῦ τὸ δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται. Αὐτοῦ γάρ ἐσμεν ποίημα, κτισθέντες ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ ἐπί ἔργοις ἀγαθοῖς, οἷς προητοίμασεν ὁ Θεός ἵνα ἐν αὐτοῖς περιπατήσωμεν. Πολλοί ἐσμέν οἱ λέγοντες, ὀλίγοι δέ οἱ ποιοῦντες. ἀλλ’οὖν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ οὐδείς ὤφειλε νοθεύειν διά τήν ἰδίαν ἀμέλειαν, ἀλλ’ ὁμολογεῖν μέν τήν ἑαυτοῦ ἀσθένειαν, μή ἀπο-κρύπτειν δέ τήν τοῦ Θεοῦ ἀλήθειαν, ἵνα μή ὑπόδικοι γενώμεθα, μετά τῆς τῶν ἐντολῶν παραβάσεως, καί τῆς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ παρεξηγήσεως.

Τῶν οὐρανίων ταγμάτων τὸ ἀγαλλίαμα, τῶν ἐπὶ γῆς ἀνθρώπων, κραταιά προστασία, ἄχραντε Παρθένε, σῶσον ἡμᾶς, τούς εἰς σέ καταφεύγοντας, ὅτι ἐν σοί τάς ἐλπίδας μετά Θεόν, Θεοτόκε ἀνεθέμεθα (Αἴνοι τῆς ἑορτῆς). Ἀμήν!

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*