ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟΥ ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΟΝ ΟΜΩΝΥΜΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΞΥΛΟΠΟΡΤΑΣ

Σήμερον, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, συγκεντρωθήκαμεν εἰς τόν περίλαμπρον ἱστορικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου Ξυλόπορτας διά νά τιμήσουμε τήν μνήμην αὐτοῦ τοῦ μεγάλου Ἁγίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τοῦ ὁποίου φέρει τό ὄνομα ὁ Ναός.

Ὁ Ἅγιος Μεγαλομάρτυς Δημήτριος ἐγεννήθη εἰς τήν μεγάλην Πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης περί τό 280-284 μ.Χ. καί ἔζησε κατά τούς δύσκολους καιρούς διά τόν Χριστιανισμόν ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ Αὐτοκράτορος Διοκλητιανοῦ καί τοῦ μετέπειτα Αὐτοκράτορος Γαλερίου Μαξιμιανοῦ, ὁ ὁποῖος καί τόν ὡδήγησε εἰς τό μαρτύριον. Ὁ Δημήτριος σύντομα ἀνελείχθη εἰς τάς βαθμίδας τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ μέ ἀποτέλεσμα σέ ἡλικία 22 ἐτῶν νά φέρει τό βαθμόν τοῦ χιλιάρχου. Ὡς ἀξιωματικός τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ κάτω ἀπό τήν διοίκησιν τοῦ Μαξιμιανοῦ, ἔγινε Χριστιανός καί ἵδρυσε, μάλιστα, κύκλον νέων πρός μελέτην τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Ὅταν ἔγινε γνωστή ἡ δράσις τοῦ μικροῦ ἐν ἡλικίᾳ, ἀλλά μεγάλου ἐν πνεύματι Δημητρίου, ὁ Μαξιμιανός διέταξε  νά  συλληφθῇ καί νά ὁδηγηθῇ ἔμπροσθέν του, ὅπου δέν δίστασε νά ὁμολογήσῃ τόν Ἰησοῦν Χριστόν,  παρ’ ὅλον πού γνώριζε τά φρικτά βασανιστήρια εἰς τά ὁποῖα ὑποβάλλοντο οἱ Χριστιανοί, ἐκείνη τήν ἐποχή. Ἀρχικά φυλακίστηκε σέ ἕνα τόπον ἀκάθαρτον,  ὅπου παρέμεινε στερημένος ἀπό τήν συναναστροφή τῶν ἀνθρώπων.

Κατ’ ἔτος διεξάγοντο ἀθλητικοί ἀγῶνες εἰς τήν Θεσσαλονίκην  πρός τιμήν τοῦ ρωμαίου ἐπάρχου αὐτῆς Γαλερίου Μαξιμιανοῦ. Εἷς ἐκ τῶν συμμετεχόντων,  τό ὄνομα τοῦ ὁποίου ἦτο Λυαῖος,  καυχόταν  πώς ἦτο ἀνίκητος καί παράλληλα χλεύαζε τούς Χριστιανούς καλῶντας τους νά ἀναμετρηθοῦν μαζί του. Τότε,
ὁ Νέστωρ, νεαρός στρατιώτης καί κρυφός μαθητής τοῦ Δημητρίου, ἐπεσκέφθη τόν Δημήτριον εἰς τήν φυλακήν καί  τοῦ ζήτησε νά  προσευχηθῇ  διά  νά τόν βοηθήσῃ ο ἀρχηγός τοῦ σύμπαντος κόσμου και τελειωτής τοῦ ἀνθρώπου, Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, εἰς τρόπον ὥστε νά ἀντιμετωπίσῃ τόν Λυαῖο. Ὁ Ἅγιος προσευχήθηκε καί ηὐλόγησε τό μέτωπον αὐτοῦ λέγοντας: «Ὕπαγε καί τόν Λυαῖον θά νικήσῃς καί ὑπέρ Χριστοῦ θά μαρτυρήσῃς». Ἡ προφητική αὐτή φράσις τοῦ Ἁγίου ἐπαληθεύτηκε γρήγορα καί ἀπόλυτα.

Ὁ Νέστωρ  παρουσιάστηκε, λοιπόν εἰς τό  στάδιον, ὅπου διεξάγοντο οἱ ἀθλητικοί ἀγῶνες  καί  ζήτησε νά  ἀναμετρηθῇ μέ τόν γιγαντόσωμον Λυαῖον. Ρίχνοντας τόν φτωχικό του μανδύα ὁ Νέστωρ σήκωσε τάς χείρας του πρός τόν οὐρανόν παρακάλεσε : «Ὁ Θεός Δημητρίου, βοήθει μοι». Ὥρμησε, τότε, μέ θάρρος καί πίστη πρός τόν ἀληθινόν Θεόν πάνω εἰς τόν φοβερόν Λυαῖον. Καί ὕστερα εἶδαν ὅλοι τόν ἀνίκητον Λυαῖον, νά εἶναι νεκρός μέσα εἰς τό στάδιον. Οἱ εἰδωλολάτρες κυριολεκτικά ἐφρύαξαν καί ὁ Μαξιμιανός, πού θεώρησε ὑπεύθυνον τόν Δημήτριον διέταξε νά θανατωθοῦν καί οἱ δύο ἀμέσως. «Μέγαν εὕρατο, ἐν τοῖς κινδύνοις, σὲ ὑπέρμαχον, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαρρύνας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος» (Ἀπολυτίκιον ἑορτῆς Ἁγίου Δημητρίου).

Ὁ Νέστωρ ἀποκεφαλίσθη ἔξω ἀπό τήν λεγομένη Χρυσή Πύλη καί ἡ μνήμη αὐτοῦ ἑορτάζεται τήν 27ην Ὀκτωβρίου, δηλαδή τήν ἑπομένην τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Τό Μαρτύριον τοῦ Δημητρίου, ὁ ὁποῖος εὑρισκόταν ἀκόμα εἰς τόν λουτρόν φυλακισμένος, ἐπῆλθε μετά τήν εἰσβολήν τῶν στρατιωτῶν διά να πληρώσουν τό διατεταγμένον ὑπό τοῦ ὀργισμένου Μαξιαμιανοῦ. Ὁ Ἅγιος σηκώνοντας τό δεξί του χέρι, ἄφησε τούς στρατιώτας χωρίς ἀντίσταση νά τόν λογχεύσουν εἰς τήν πλευράν, καί ὕστερα εἰς ὅλον του τό σῶμα.

 Μπροστά, λοιπόν, σέ μία τέτοια ἀγάπη πρός τόν Θεόν καί εἰς τίς τόσες δωρεές τοῦ Μάρτυρα «τίς ἡμῖν ἰσχὺς πρὸς ἀνταπόδοσιν πολλαπλασιάζομεν αὐτῷ τὴν πανήγυριν», ὥστε τό Μαρτύριον τοῦ Ἁγίου νά μήν σταματᾷ τόν θαυμασμόν καί μόνον τῶν πιστῶν ἐγκωμιαστῶν του, ἀλλά καί νά ενεργῇ μυστικῶς εἰς τήν καρδιά τοῦ κάθε χριστιανοῦ, οὕτως ὥστε ὁ πιστός νά μιμεῖται ἔργῳ καί πράξει, πλέον, τόν Ἅγιον, διότι κατά τούς Πατέρας ἡμῶν «Τιμή Μάρτυρος, μίμησις αὐτοῦ».

Κατά τό σημερινόν ἀποστολικόν ἀνάγνωσμα, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καλεῖ τόν μαθητήν του Τιμόθεον νά ἐμπιστευθῇ τό ἔργον τῆς κατηχήσεως σέ πιστούς ἀνθρώπους, «οἵτινες ἱκανοὶ ἔσον­ται καὶ ἑτέρους διδάξαι», οἱ ὁποῖοι δηλαδή θά εἶναι ἱκανοὶ νά μεταδώσουν μέ ἀκρίβεια τάς πολυτίμους ἀληθείας τοῦ Εὐαγγελίου καί σέ ἄλλες ψυχές. Αὐτό τό ὑπεύθυνον ἔργον τῆς διδασκαλίας ἀνέλαβε ἀπό τότε πού ἐβαπτίσθη Χριστιανὸς ὁ νεαρὸς Δημήτριος, ὁ ὁποῖος ἀφιερώθηκε εἰς τήν διακονίαν τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ὡς κατηχητής.

Ἡ ἀποστολική περικοπή κλείνει μέ ἐκχεί­λισμα ἀγάπης τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου, ὁ ὁποῖος δηλώνει ὅτι μέ ὑπομονή ὑποφέρει ὅλα τὰ παθήματά του γιά χά­ρη ἐκείνων πού ἐξέλεξε ὁ Θεός: «πάντα ὑπομένω διά τούς ἐκλεκτούς», γράφει, «ἵνα καί αὐτοί σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μετά δόξης αἰωνίου»· διά νά ἐπιτύχουν καί αὐτοί τήν σωτηρίαν πού μᾶς προσ­φέρει ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅταν βρισκόμαστε σέ κοινωνία μαζί Του. Κάθε Ἅγιος φλέγεται ἀπό ἀγάπη διά τήν σωτηρίαν ὅλου τοῦ κόσμου. Προσεύχεται, ἀγωνίζεται, θυσιάζεται, καί ἡ ζωὴ του γίνεται πηγή χάριτος, ἐμπνεύσεως καί ἐλπίδος διά τούς ἀνθρώπους σέ κάθε τόπο καί ἐποχή. Αὐτό βλέπουμε καί εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὁ ὁποῖος εἶχε πιστούς μαθητάς, ὅπως ὁ Νέστωρ.

Συγκεντρώνονται λοιπόν, σήμερον, ἀπό τά πέρατα τῆς οἰκουμένης εὐλαβεῖς προσκυνηταί, διά νά τιμήσουν τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Δημητρίου εἰς τήν Θεσσαλονίκην καί νά ἁγιαστοῦν ἀπό τό μύρον, τό ὁποῖον μυροβλύζει ὁ τάφος του. Καί ἐδῶ εἰς τήν μαρτυρικήν Πόλιν τῶν Πατέρων, τῶν Μαρτύρων, τῶν Ἁγίων καί τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, πανευλαβῶς συνεκεντρώθημεν διά να τιμήσωμεν τόν μάρτυρα τῆς πίστεως θυμίζοντάς μας τά δικά μας μαρτύρια, τά ὁποῖα περνοῦμε κατά καιρούς.

Ἐδῶ εἰς τόν περικαλλῆ Ἱερόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ξυλόπορτας, τῆς περιφέρειας Φαναρίου – Κερατίου Κόλπου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε δι’ ὀλίγον χρονικόν διάστημα καί Πατριαρχικός Ναός, κλίνουμε γόνυ καρδίας διά να προσευχηθοῦμε εἰς τόν Πανάγαθον Θεόν  διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, προστάτου καί ἐφόρου τῆς Κοινότητος ταύτης, νά μᾶς χαρίζῃ ἔτη πολλά, ὑγειά, ἀνθηρά καί δύναμιν πολύ, ὥστε εἰς τούς δυσκόλους καιρούς, τούς ὁποίους διανύωμεν να καταστῶμεν ἐν ἀγάπῃ, ἐν εἰρήνῃ καί ὑπομονῇ καί νά μετέχωμεν, ὡς κληρονόμοι, τῶν οὐρανίων Του ἀγαθῶν, τά ὁποῖα, πρό καταβολῆς κόσμου ἡτοίμασε γιά ἐκείνους πού Τόν ἀγαποῦν.

Ἐπιτροπεύοντος τήν Α. Θειοτάτη Παναγιότητα ἡ ἐμή ταπεινότης, ἤθελα νά ἐκφράσω τάς θερμάς συγχαρητηρίους ἀδελφικάς εὐχάς διά τά ὅσα προσφέρει εἰς τήν ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησίαν καί εἰς τήν ἐποπτείαν τῆς Ἀρχιερατικῆς Περιφέρειας ταύτης, τόν πεφιλημένον ἀγαπητόν ἀδελφόν καί συμμαθητήν καί συμφοιτητήν Θεοφιλέστατον Ἐπίσκοπον Ἁλικαρνασσοῦ κ. Ἀνδριανόν, εὐχόμενος εἰς τήν Αὐτοῦ Θεοφιλίαν ἐκ βάθους καρδίας, ὅπως Κύριος ὁ Θεός ἡμῶν χαρίζῃ αὐτόν τῇ Ἁγίᾳ Του Ἐκκλησία σῶον, ἔντιμον, ὐγιᾶ καί μακροημερεύοντα, ἐπ’ ἀγαθῷ τῆς Ἁγιωτάτης Μητρός ἡμῶν Ἐκκλησίας.

Ὡσαύτως, χαιρετῶ πατρικῶς τούς κληρικούς καί λαϊκούς παράγοντας τῆς περιφερείας Φαναρίου – Κερατίου Κόλπου καί εὔχομαι νά εἶναι ἀμείωτον τό ἐνδιαφέρον τους πρός τά Κοινοτικά, διά νά παραλάβουν μελλοντικῶς τήν σκυτάλην τῶν Βακουφικῶν πραγμάτων.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, «Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν». (Ἰω. 15, 18). Ἔτσι, ὅπως ὁ Χριστός ἐζήτησε ἀπό τούς μαθητάς Του νά γίνουν μάρτυρές Του «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», ἔτσι καί ἡμεῖς διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου νά γίνωμεν ὁμολογηταί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ὄχι ὀπαδοί Του. «Τὸν μέγα ὁπλίτην καὶ Ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν Μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν λόγχῃ τρωθέντα, πλευρὰν ὡς ὁ Δεσπότης, Δημήτριον τὸν θεῖον, ὕμνοις τιμήσωμεν» (Μεγαλυνάριον ἑορτῆς Ἁγίου Δημητρίου). Ἀμήν.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*