ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΡΑΤΖΙΚΟΥ

Ἀγαπητέ μου πάτερ Πορφύριε,

Σήμερα εἶναι  μεγάλη ἡμέρα γιά τήν Ἐκκλησία μας, εἶναι ἡμέρα χαρμόσυνος, εἶναι ὁ θρίαμβός της, εἶναι ἡ νίκη τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος καί τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους ἐπί τῆς ἀσεβείας καί ἐπί τῆς κακοδοξίας. Ἐπί 117 συναπτά ἔτη, κληρικοί καί ἰδίως μοναχοί τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπέστησαν τά πάνδεινα καί θυσιάστηκαν γιά νά ἐπικρατήσει ἡ προσκύνηση τῶν εἰκόνων, πού εἶχε καταργηθεί μέ αὐτοκρατορικό διάταγμα. Μέ τό διάταγμα αὐτό τοῦ ἔτους 726, εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ καί καταστραφεῖ οἱ εἰκόνες ἀπό τούς Ναούς καί τίς Μονές,   ἔκλεισαν μοναστήρια καί τό κυριότερο, ὅπως προανέφερα, θυσιάστηκαν, ἐδώ στήν Πόλη μας καί ἀλλαχού, ὑπέρ Χριστοῦ καί χριστιανοί ἀκόμη,  ἰδίως μοναχοί, ὅπως ἀκριβῶς καί κατά τήν ἐποχή τῶν διωγμῶν. Ἐπικράτησε τελικῶς  κατά τό ἔτος 843 ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας: Ἀναστηλώθηκαν οἱ εἰκόνες καί καθιερώθηκε καί πάλιν ἡ προσκύνηση  τῶν εἰκόνων τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ προσκύνηση αὐτῶν διαβαί-νει, δηλ. πηγαίνει πρός τό πρωτότυπο, προσκυνούμε δηλ. τόν Ἅγιο πού ἀπεικονίζεται  καί ὄχι τό ξύλο καί τό ὑλικό. «Τήν θείαν  μορφήν τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων ἐν εἰκόνι τυποῦντες, προσκυνοῦμεν». Εἰς ἀνάμνησιν αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ἑορτά-ζεται ἀπό τότε, ἐδώ καί 1150 χρόνια, ἀνελλιπῶς ἡ Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τήν σημερινή  Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπέλεξα γιά τήν χειροτονία σου εἰς πρεσβύτερον.  Τήν ἡμέρα κατά τήν ὁποίαν ἀστράπτει καί λάμπει, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κεκοσμημένη  μέ τίς ἀναστηλωμένες εἰκόνες, μέ τίς ὁποῖες θά πραγματο-ποιήσουμε καί λιτανεία στό τέλος τῆς σημερινῆς μας Λειτουργίας. Εἶναι μιά ἀπό τίς σπουδαιότερες ἑορτές τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς δικαίωσης τῶν ἀγώνων, κυρίως τῶν μοναχῶν, στούς ὁποίους συγκαταλέγεσαι καί ἐσύ πάτερ Πορφύριε.

Γιά σένα προσωπικῶς εἶναι ἐπίσης μεγάλη ἡμέρα, καθότι ἐντός  ὁλίγου θά δεχτεῖς ἀπό τά χέρια τοῦ Ἐπισκόπου σου, ἀπό τά χέρια τῆς ἀναξιότητός μου τήν χειροτονία σου εἰς πρεσβύτερο. Θά δεηθοῦμε ὅλοι μαζί κλῆρος καί λαός γιά σένα. Θά προσευχηθοῦμε νά σέ ἀξιώσει ὁ Θεός ὁ ἄναρχος καί ἀτελεύτητος, ὁ πάσης κτίσεως πρεσβύτατος ὑπάρχων, νά ἱερουργήσεις τόν λόγον τῆς ἀληθείας μπροστά στό θυσιαστήριο, στήν Ἁγία Τράπεζα. Θά παρακαλέσουμε ὁ Θεός νά σέ ἀναδείξει τέλειο δούλο του, πού θά τόν εὐαρεστεῖς καί πού θά πολιτευτεῖς ὡς κληρικός μέ εὐγνωμοσύνη, μέ τήν δύναμη πού σοῦ ἔχει δωρίσει καί ἡ ὁποία δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τήν μεγάλη ἱερατική τιμή. Ἡ Θεία Χάρις θά σέ κάμει    εὐλαβέστατο Πρεσβύτερο, ἀπό διάκονο πού εἶσαι τῶρα, γιά νά εἶναι γιά πάντα μαζί σου καί ἀναπληρώνει τίς ἐλλείψεις σου.

Στούς ὤμους σου ἀπό σήμερα θά ἔχεις τό βάρος καί τίς εὐθύνες τοῦ Κωνσταντινουπολίτη ἱερέα, τοῦ ἱερέα τοῦ Θεοῦ πού ἀγωνίζεται μέσα σέ ἀντίξοες συνθήκες στήν Πόλη μας γιά τήν ἐπικράτηση τῶν ἰδανικῶν τῆς Ὀρθοδοξίας πού ἑορτάζουμε σήμερα. Θά καταστῆς ἱερεύς, μετά τήν ἐπίκληση τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεῦματος, δηλαδή τοῦ Θεοῦ, μέ ὁ,τί αὐτό συνεπάγεται. Ἔχεις ὅμως ἀκόμη ἕνα βάρος, μία εὐθύνη, στούς ὤμους σου, καθότι κατάγεσαι ἀπό λευϊτική οἰκογένεια: μετά τόν ἀείμνηστο ἱερέα παπποῦ σου καί τόν ἱερέα πατέρα σου τῶρα θά γίνεις καί σύ ἱερεύς τοῦ Ὑψίστου. Ἔχεις πολύ καλά παραδείγματα στή ζωή σου: ὁ παππούς σου ἦτο παραδοσιακός δόκιμος ἱερεύς μέ εὐσέβεια καί ἄριστος λειτουργός καί γνώστης τῶν ἱερῶν Ἐκκλησιαστικῶν Ἀκολουθιῶν. Ὁ πατέρας σου, ὁ πατήρ Ἀντώνιος, διακρίνεται γιά τό εὐλαβές καί σημαντικό ποιμαντικό του ἔργο καί τίς φιλότιμες προσπάθειές του στά πλαίσια τοῦ λειτουργήματος του.

Μέ τήν ἱεροσύνη πού θά λάβεις εἶναι ἡ μεταβίβαση τῆς ἐξουσίας τοῦ Χριστοῦ ἀπό τούς Ἀποστόλους στούς διαδόχους του μέσῳ τῶν ἐπισκόπων, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Τό χάρισμα τοῦ Θεοῦ θά εἶναι ἐπάνω σου « διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν μου…» (Β Τιμ. 1,5-6). Οἱ Ἀπόστολοι βέβαια εἶχαν τήν ἐξουσία νά ἐπιλέγουν καί νά χειροτονοῦν,  μετά ὅμως ἀπό κατάλληλη δοκιμασία τῶν ὑποψηφίων.  (Α Τιμ., 3, 1-13. 5, 22. Β Τιμ. 4, 9-11). Ἦταν πολύ προσεκτικοί καί νουθετούσαν διαρκῶς: «Ἕως ἔρχομαι πρόσεχε τῇ ἀναγνώσει, τῇ παρακλήσει, τῇ διδασκαλίᾳ. Μή ἀμέλει τοῦ ἐν σοί χαρίσματος» (Α Τιμ. 4, 11-14). Μόνον οἱ δοκιμώτεροι ἐλάμβαναν τήν χειροτονία καί εἶχαν μακρά δοκιμασία. Δέν ἦταν ἐπιτρεπτό ἐπ’ οὐδενί νά χειροτονηθεί νέος καί ἄπειρος διά νά μή τυφλωθεῖ ἀπό τήν ἐξουσία καί πέσει στά χέρια τοῦ διαβόλου ἔχοντας ἔπαρση καί ὑπεροψία  (Α΄ Τιμ. 3).

Οἱ ἀνάγκες ὅμως τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ἀγαπητέ μου Πορφύριε, συνετέλεσαν στήν ἀπόφαση τῆς ταχείας σχετικῶς  προχειρίσεώς σου ἀπό διάκονο εἰς ἱερέα. Καίτοι εἶσαι νέος καί σχετικῶς ἄπειρος πιστεύω ὅτι θά ἀνταπεξέλθεις μέ τόν καλύτερο δυνατό τρόπο στίς ἀπαιτήσεις τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἱστορικῆς γεροντικῆς Μητροπόλεως τῶν Δέρκων καί τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Γι΄ αὐτό ἀπαιτεῖται μελέτη διαρκῆς τῶν Ἱερῶν Γραφῶν καί τῆς Πατερικῆς Γραμματείας, ἀλλά καί ἀφοσίωση στό ἔργο σου, καί κυρίως μέ Πίστη καί προσευχή γιά νά εἶσαι ἕτοιμος «λόγον διδόναι παντί τῷ αἰτοῦντι».

Ὁ μακαριστός Σχολάρχης τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης Νεοκαισαρείας Χρυσόστομος Κορωναῖος (σχολάρχης ἀπό τό 1942 ἕως τό 1950) ἔλεγε συχνά στούς ἱεροσπουδαστάς τῆς Σχολής: «κάθε παραμονή Ἀκολουθίας διαβάζω τό τυπικό, τά Εὐαγγέλια καί ὅλα τά γράμματα καί προετοιμάζομαι γιά τήν ἑπομένη ἡμέρα παρόλο πού τά γνωρίζω ὅλα πολύ καλά». Ἄν αὐτά τά λέει πολιός Ἀρχιερεύς τοῦ Πατριαρχείου μας, ζυμωμένος μέ τίς Ἀκολουθίες καί πού ἤξερε σχεδόν τά πάντα ἀπ΄ ἔξω, τότε τί πρέπει νά κάνουμε ἐμεῖς π. Πορφύριε; Μελέτη διαρκῆς ὅπως εἶπα, τόσο τοῦ τυπικοῦ ὅσο καί ὅλων τῶν ἐνιαυσίων Ἀκολουθιῶν καί λεπτομερῆς προετοιμασία ὅλων. Ὅλα αὐτά θά συντελέσουν καί στήν πνευματική σου οἰκοδομή, πρός δόξαν Θεοῦ κυρίως καί πρός ὄφελος τῶν πιστῶν πού ἀναμένουν ἔργο ἀπό σένα τόν νέο κληρικό.

Ποῖο εἶναι ὅμως τό ἔργο τοῦ ἱερέα; Τά ἀναφέρει ξεκάθαρα ἡ εὐχή πού θά ἀναγνώσω  σέ λίγο :

Νά εἶσαι ἄξιος νά στέκεσαι ἄμεμπτος μπροστά στό Θυσιαστήριό Του, νά κηρύσσεις τό Εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας  καί νά  ἱερουργεῖς τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ καί νά προσφέρεις στό Θεό δῶρα καί θυσίας πνευματικάς, ἀνακαινί-ζοντας τόν λαόν τοῦ Θεοῦ. Σύν τοῖς ἄλλοις νά εἶσαι ἀνήρ  πράος καί ἀφιλάργυρος καί ἀληθινός (Διδαχή, 15, 1-2). Καί μία ἄλλη παράμετρος: θά εἶσαι ἱερέας ὄχι μόνον διά τά αὐτονόητα, δηλ. τίς Λειτουργίες καί τίς ἱερές Ἀκολουθίες! Ὑπάρχει ὁ ἄνθρωπος πού σέ περιμένει, ὁ ἐνδεής, ὁ πένης, ὁ πιστός, ὁ θρῆσκος καί ὁ μή θρῆσκος, ὁ ὁμόδοξος καί ὁ ἑτερόδοξος, ἀλλά καί ὁ ἀλλόδοξος! Ὅλοι ἀναμένουν -καί ὀρθῶς- νά κινηθεῖ ἡ Ἐκκλησία πρός αὐτούς. Ὅλοι γνωρίζουν τήν ἰδιότητά σου καί ἁπαξάπαντες ἀναμένουν νά προσφέρεις μέ ὅλες σου τίς δυνάμεις, τιμῶντας τόν Χριστό, χάρι στόν ὁποῖο ζεῖς καί ὑπάρχεις. Μέ τό ἔργο σου θά τιμήσεις τήν οἰκογένειά σου, τόν Ἐπίσκοπό σου, τόν Πατριάρχη μας καί κυρίως τόν ἴδιο σου τόν ἑαυτό. Νά γνωρίζεις ὅτι ὁ Ποιμενάρχης σου θά εἶναι ἐπίκουρός σου καί στό πλευρό σου. Μόνο μέ προσπάθεια καί οὐχί μέ ὀκνηρία θά καταστεῖς σωστός καί ἄξιος ἱερέας, ἄξιος μύστης τῆς θεολογίας καί γνώστης τῆς λειτουργικῆς πράξεως.

Θά σέ φορέσω σέ λίγο τό ἐπιτραχήλιο πού συμβολίζει τήν ἐξουσία τῆς θυσίας. Θά ἐνδυθεῖς τό φελόνιο πού φοροῦν μόνο   οἱ πρεσβύτεροι καί πού συμβολίζει τήν χλαμύδα πού φόρεσαν στό Χριστό γιά νά τόν χλευάσουν. Ἐδώ κατανοεῖς καί τό μεγάλο βάρος τῆς εὐθύνης πού ἀναλαμβάνεις.

Λάβε λοιπόν τήν παρακαταθήκην ταύτην καί τήρησε «τήν ἐντολήν ἄσπιλον, ἀνεπίληπτον μέχρι τῆς ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Α΄ Τιμ., 6, 14). Ὁ Θεός μαζί σου.

Πρόσελθε!!

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*