ΕΟΡΤΗΝ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΕΝ ΤΩ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΩ ΝΑΩ ΤΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΩΝ

ΟΜΙΛΙΑ

ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ

ΕΝ ΤΩι Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΩι ΝΑΩι ΤΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΩΝ

(30.06.2020)

Τούς ἀσφαλεῖς θεοφθόγγους κήρυκας, τήν κορυφήν τῶν Μαθητῶν σου Κύριε, προσελάβου εἰς ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν σου καί ἀνάπαυσιν· τούς πόνους γάρ ἐκείνων καί τόν θάνατον, ἐδέξω ὑπέρ πᾶσαν ὁλοκάρπωσιν, ὁ μόνος γινώσκων τά ἐγκάρδια. (Κοντάκιον, ἦχος β΄ Αὐτόμελον).

Τούς ἀσφαλεῖς καί θεοφθόγγους κήρυκας, τήν κορυφήν τῶν Ἀποστόλων ἑορτάζομεν σήμερον καί πάλιν Σεβασμιώτατε Πατριαρχικέ Ἐκπρόσωπε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, Σεβαστοί πατέρες, Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας καί τῆς καθ΄ ἡμᾶς Θεοσώστου Ἐπαρχίας, ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά. Ἐκείνους πού μᾶς ἐκήρυξαν τόν φθόγγο τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος καί πού μᾶς διερμήνευσαν τό ἐκεῖ κατεγεγραμμένον θέλημα τοῦ Θεοῦ καί μᾶς ὁδηγοῦν ἀσφαλῶς καί βεβαίως εἰς τήν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Ἐκείνους πού ὅλη των ἡ ζωή ἦταν μία προσφορά καί θυσία καί ὁλοκάρπωσις ἱερά, πρός τόν Θεόν καί τόν πλησίον, ἀλλά καί πού μέ τό μαρτυρικόν αἷμα τῆς ἀθλήσεως των, κυριολεκτικῶς προσεφέρθησαν εἰς τόν Θεόν ὡς σφαγία ἱερά καί θυσίαι εὐπρόσδεκτοι “ὑπέρ πᾶσαν ὁλοκάρπωσιν” ἐνώπιον αὐτοῦ. Ἐκείνους πού ἐδόξασαν τόν Χριστόν ἐν τοῖς μέλεσιν αὐτῶν. Ὅπως λέγει ὁ εἷς ἐξ αὐτῶν, ὅ καί κορυφαῖος Παῦλος “Δοξάσατε τόν Θεόν ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν καί ἐν τῷ σώματι ὑμῶν”. Δηλαδή, κάμετε ἅγια τά σώματά σας, ἀλλά καί τά διανοήματα σας ἀκόμα διά νά δοξάσετε μέ αὐτόν τόν τρόπον τόν Θεόν. Ἑορτάζομεν ἐκείνους πού διέσχισαν πᾶσαν θάλασσαν καί ξηράν, μέ μύριες ταλαιπωρίες καί δυσκολίες γιά νά φθάσουν εἰς τά πέρατα τοῦ κόσμου καί νά κηρύξουν τήν εὐαγγελικήν ἀλήθειαν, αὐτόν τοῦτον τόν Χριστόν καί ἔτσι ἐκπλήρωσαν τόν λόγον τοῦ Προφητάνακτος Δαυΐδ “Εἰς πᾶσαν τήν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν καί εἰς τά ρήματα τῆς οἰκουμένης τά ρήματα αὐτῶν”. (Ψαλμ. ΙΗ΄). Κάθε Ἀπόστολος, μετά τήν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου, ὅπως ἀναφέρει ἡ Ἱερά Παράδοσις, ἀλλά καί αἱ ἱστορικές πηγές, μέ κλήρο, ἀνέλαβε νά κηρύξῃ σέ κάποιο μέρος τῆς γῆς. Ὅπως ἐδῶ εἰς ἡμᾶς, ἦλθεν ὁ Πρωτόκλητος Ἀνδρέας, ὁ αὐτάδελφος τοῦ Κορυφαίου τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καί ἐκήρυξε τήν εὐαγγελικήν ἀλήθειαν χειροτονήσας τόν Ἀπόστολον Στάχυν, ἐκ τῶν Ἑβδομήκοντα, πρῶτον Ἐπίσκοπον Βυζαντίου. Ἐκήρυξε καί εἰς τήν κοντινήν Ποντοηράκλειαν, εἰς τόν Καύκασον, εἰς τήν Ἰβηρίαν καί εἰς τήν Ἀχαΐαν καί τήν Πάτραν ὅπου καί ἐτελειώθη μαρτυρικῶς διά Σταυρώσεως σέ χιαστόν Σταυρόν. Αὐτοί ἦσαν ἐκεῖνοι πού ἐπειδή εἶχαν ἀγαθήν προαίρεσιν, ἐπίστευσαν ἀμέσως εἰς τό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ καί “ἀφέντες πλοῖα καί δίκτυα”(Ματθ. δ,20) καί ὁποιανδήποτε βιοτικήν φροντίδα καί μέριμναν καί ἐργασίαν ἠκολούθησαν τόν Χριστόν. Πολλοί ἄκουσαν τόν λόγον τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ὑπῆρξαν καί αὐτοί πού δέν τόν ἀποδέχθησαν καί δέν ἐπίστευσαν εἰς Αὐτόν. Οἱ σκληροτράχηλοι Ἰουδαῖοι οἱ προσκολλήμενοι στήν στείρα καί ὑποκριτικήν των θρησκευτικότητα καί τήν τυπολατρείαν τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου δέν ἐπίστευσαν εἰς Ἐκεῖνον διά τόν ὁποῖον ὁμιλεῖ ὅλος ὁ Μωσαϊκός Νόμος, ὅλη ἡ Παλαιά Διαθήκη καί τόν Ὁποῖον προεφήτευσαν ἅπαντες οἱ Προφῆται. Ἐνῶ τόν ἀνέμεναν, δέν τόν ἀνεγνώρισαν. Ὅπως λέγει ἡ Γραφή “Εἰς τά ἴδια ἦλθε, καί οἱ ἴδιοι αὐτόν οὐ παρέλαβον” (Ἰωαν. α΄,11). Ἦλθεν εἰς τούς δικούς του, εἰς τόν δικό του λαόν, ἀλλά αὐτός ὁ λαός, ὁ ἔχων σκληράν καρδιάν καί κακήν προαίρεσιν δέν τόν ἀπεδέχθη. Ἀλλά οἱ ἁπλοῖ καί ταπεινοί ἁλιεῖς τῆς θαλάσσης τῆς Τιβεριάδος, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, ἔχοντας καλήν καί ἀγαθήν διάθεσιν, ἐφωτίσθησαν καί ἐπέγνωσαν καί κατάλαβαν δηλαδή ὅτι αὐτός εἶναι ὁ ἀναμένομενος Μεσσίας, πού προεκήρυττον ὅλοι οἱ Προφῆται τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Βεβαίως ὡς ἄνθρωποι, πρό τῆς ἐλεύσεως εἰς αὐτούς, τοῦ Παναγίου Πνεύματος, κατά τήν μεγάλην καί Σωτήριον ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, ἔσφαλαν ἀπέναντι του πολλές φορές καί μάλιστα κατά τόν καιρόν τοῦ Σταυρικοῦ Πάθους Του, Τόν ἐγκατέλειψαν καί μάλιστα ὁ πρῶτος ἐξ αὐτῶν τόν ἐπρόδωσεν. Ὅμως μετά τήν Πεντηκοστήν ἐτελειώθησαν καί ὅπως λέγει καί ἕνα τροπάριον “Καί θάρσος ἔλαβον, οἱ πρῴην δειλιῶντες” (Μεσῴδιον κάθισμα τοῦ Ὄρθρου τῆς Πεντηκοστῆς) καί ἐστηρίχθησαν ἀκλόνητως εἰς τήν πίστιν των καί ὁ Θεός ἐδέχθη τήν μετάνοιαν των καί μάλιστα τοῦ Πέτρου. Σήμερον, λοιπόν, ὅπου ἀγάλλονται εἰς τούς Οὐρανούς μετά τοῦ ἠγαπημένου Νυμφίου τῶν ψυχῶν των, ἐπειδή καί ἐκεῖνοι ἐχρημάτισαν ἄνθρωπον σάρκα “φοροῦντες καί τόν κόσμον οἰκοῦντες”(εὐχή ἐκ τῆς ἀκολουθίας τῶν ἐξομολογουμένων) ὡς καί ἐμεῖς, κατανοοῦν καί ἀντιλαμβάνονται καί τήν ἰδικήν μας ἀσθένειαν καί τήν ἀδυναμίαν μας εἰς τήν ἐξάσκησιν τῆς ἀρετῆς καί τοῦ ἀγῶνος μας κατά τῆς ἁμαρτίας καί τῶν παθῶν καί εἶναι ἕτοιμοι νά μᾶς βοηθήσουν μέ τήν μεγάλην χάριν των καί τήν πολύν παρρησίαν πού ἔχουν εἰς τόν Θεόν. Σήμερον, λοιπόν, κατά τήν ἁγίαν ταύτην ἡμέραν καί ὥραν, τῆς ἱερᾶς αὐτῶν μνήμης, τούς ἱκετεύομεν καί τούς παρακαλοῦμεν, ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι, νά πρεσβεύσουν εἰς τόν Θεόν ὑπέρ ἡμῶν. Νά τόν ἱκετεύσουν νά φανεῖ ἵλεως καί εὐμενής ἐπί ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν καί νά φωτίσῃ τούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς μας, ὅπως ἐφώτισε καί τούς ἰδικούς των, νά τόν πιστεύωμεν καί νά τόν ἀγαποῦμε ἐξ ὅλης ψυχῆς, καρδίας καί διανοίας καί νά πράττωμεν εἰς κάθε στιγμήν τό ἅγιον θέλημά Του καί νά ἀγωνιζόμεθα νά ζοῦμε μίαν ζωήν εὐάρεστη εἰς Αὐτόν. Ὠφειλετικῶς δέ καί κατά χρέος, ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι, γεραίρομεν καί τιμῶμεν “ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ὠδαῖς πνευματικαῖς”(Ἐφ. ε,19) τήν ἱεράν αὐτῶν μνήμην σήμερον καί τούς εὐχαριστοῦμεν ἀπό ψυχῆς, διότι ἔγιναν πρόξενοι τῆς σωτηρίας ἡμῶν. Ἐμεῖς δέ, οἱ ἐνταῦθα ὀλίγοι καί ἀμέτρητοι πιστοί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπαρχίας τῶν Δέρκων καί ὁ ταπεινός Ἱεράρχης σας, τελοῦμεν κατ΄ ἔτος ἱεράν ἀγρυπνίαν καί θυσιάζομεν τίς νυκτερινές ὥρες γι΄ αὐτούς, ὡς μίαν πολύ μικράν ἔνδειξιν τῆς πολλῆς μας πρός αὐτούς εὐγνωμοσύνης καί εὐχαριστίας. Δοξάζομεν, λοιπόν, τόν αἴτιον παντός καλοῦ καί ἀγαθοῦ, τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν ἡμῶν, ἀλλά καί τούς Ἁγίους Ἀποστόλους, πού μᾶς ἠξίωσαν καί κατά τό παρόν ἔτος νά ἀγρυπνήσωμεν εἰς τήν χάριν των καί νά ἐπιτελέσωμεν τήν Ἱεράν Πανήγυριν των καί νά ψάλλωμεν τούς λίαν κατακνυκτικούς καί ἱεροσυνθέτους ὕμνους τῆς Ἑορτῆς των.

Πολλάς εὐχαριστίας ἐκφράζω τήν ὥραν ταύτην, εἰς τόν Παναγιώτατον καί Σεβασμιώτατον ἡμῶν Αὐθέντην καί Δεσπότην, τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην ἡμῶν κύριον κύριον Βαρθολομαῖον ἐπί τῷ συνεορτασμῷ μετά τῆς ταπεινότητος μου, διαδηλουμένου διά τῆς παρουσίας τοῦ ἐκπροσώπου Αὐτοῦ, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μύρων κυρίου Χρυσοστόμου, ὁμοψύχου καί περιφιλήτου ἀδελφοῦ μου ἀπό πολλῶν ἐτῶν, τόν ὁποῖον καί αὐτόν εὐχαριστῶ ἀπό καρδίας διά τήν τιμήν τῆς παρουσίας. Ἀλλά καί πάντας τούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς καί τούς Πατέρας καί τούς φιλοχρίστους πιστούς μας, τούς συνελθόντας σήμερον ἐνταῦθα πρός συνεορτασμόν μέ τόν ἑορτάζοντα ἐλάχιστον Ἐπίσκοπον τῶν Δέρκων. Παρακαλῶ ἅπαντας ἀδελφοί μου, νά παρακαλέσετε τόν Θεόν, ὄχι τόσον διά νά ζήσω πολλά χρόνια, πρᾶγμα πού δέν μέ ἀπασχολεῖ καί τόσον, ἀλλά τά ὅσα χρόνια θά μοῦ χαρίσῃ ὁ Θεός νά εἶναι χρόνια σύμφωνα πρός τό ἅγιον θέλημα του, μέ μετάνοιαν γνησίαν καί ταπείνωσιν, πού εἶναι τά πραγματικά στολίδια τοῦ ἀληθινοῦ Ἀρχιερέως, παρά τά ἐγκόλπια, οἱ μίτρες καί τά λαμπρά ἄμφια του καί πού εἶναι πράγματα πού ἔχουν ἀξία διαχρονικήν καί αἰώνιαν. Εὐχαριστῶ ἅπαντας ὅσους φανερῶς καί ἀφανῶς συνεργάζονται μαζί μου, τούς εὐλαβεῖς Πατέρας πρωτίστως τῆς Μητροπόλεως μας καί τάς Ἐκκλησιαστικάς μας Ἐπιτροπάς, ἀλλά καί πολλούς ἄλλους ἀφανεῖς, διά τήν διαποίμανσιν αὐτῆς τῆς Θεοσώστου Ἐπαρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου καί τό ὅλον ἔργον μου ἐν αὐτῇ ἐπί τόσα ἔτη. Εἰς ἅπαντας, παρόντας καί ἀπώντας καί ἰδίως εἰς τούς ἱεροψάλτας πού ἔψαλαν ἐμμελέστατα χθές τό βράδυ καί σήμερα, εὔχομαι καί ἐγώ ἔτη πολλά καί κατά Θεόν βιούμενα ἐν ὑγείᾳ ψυχῆς καί σώματος καί πάντοτε ὅλη ἡ ζωή μας νά εἶναι μιά ζωή πού θά ἀποβλέπει εἰς τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ καί μόνον, ὅπως ἡ ζωή τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ Ὦ, ἡ τιμή καί ἡ προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*