ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟΝ : “ΜΝΗΜΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥ (1930-2018) – ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΕΩΡΑΚΟΤΩΝ”

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το απόγευμα της 28ης Νοεμβρίου 2019 στο Σισμανόγλειο Μέγαρο του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος στην Πόλη η παρουσίαση του βιβλίου «Μνήμη Μητροπολίτου Θεοδωρουπόλεως Γερμανού (1930-2018). Μαρτυρίες εωρακότων», έκδοση  της Ιεράς Μητροπόλεως Δέρκων. Παρέστησαν ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος, ο Ποιμενάρχης της Ιεράς Μητροπόλεως Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος, αρχιερείς του Οικουμενικού Θρόνου, η Γενική Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη κα. Γεωργία Σουλτανοπούλου, μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου, κληρικοί, οφφικίαλοι  και πλήθος κόσμου από την Πόλη και το εξωτερικό. Χαιρετισμό απηύθυναν η Γενική Πρόξενος της Ελλάδος στην Πόλη, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος και η κα. Έλλη Χαριτωνίδου-Κόβη. Για την προσωπικότητα και το έργο του Μητροπολίτου Θεοδωρουπόλεως κυρού Γερμανού μίλησαν η Αιμιλία Θεμοπούλου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια του Εθνικού Καπποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Πασχάλης Βαλσαμίδης, Επίκουρος Καθηγητής του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης, ο Τάσος Μιχαλάς συγγραφέας, ερευνητής και ο Παναγιώτης Τζανάκος Πρωτοψάλτης, εθνομουσικολόγος/ερευνητής. Την εκδήλωση συντόνισε ο Άρχων Ιερομνήμων της ΜτΧΕ Αντώνιος Χατζόπουλος Δρ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τέλος, ομίλησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος για τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεοδωρουπόλεως Γερμανό.

 

ΟΜΙΛΙΑ

ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΕΝ ΤΩι ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΩι ΜΕΓΑΡῼ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΝ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΥΠΟ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟΝ : “ΜΝΗΜΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥ (1930-2018)  – ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΕΩΡΑΚΟΤΩΝ

(28-11-2019)

 

 

Παναγιώτατε Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν Χορεία,

Ἐξοχώτατοι κύριοι Βουλευταί τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου,

Εὐγενεστάτη κυρία Γεωργία Σουλτανοπούλου, Γενική Πρόξενος τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα καί συνεργάται αὐτῆς,

Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας,

Ἐλλογιμώτατοι καί Ἐλλογιμώταται Ἐκπαιδευτικοί,

Εὐγενέσταται κυρίαι τῶν ἐν Ἀθήναις Συλλόγων Μακροχωριτῶν καί Ρωμηῶν Πράξεις,

Κυρίες καί Κύριοι,

 

Σᾶς εὐχαριστῶ  ἐκ βάθους καρδίας ὅλους καί ὅλες γιά τήν παρουσία σας σήμερα ἐδῶ εἰς τόν φιλόξενον χῶρον τοῦ Σισμανογλείου Μεγάρου τοῦ Γενικοῦ μας Προξενείου τῆς Ἑλλάδος.

Θερμότατες εὐχαριστίες ἐκφράζω πρός τήν Σεπτήν Κορυφήν τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην μας κ.κ. Βαρθολομαῖον, ὁ Ὁποῖος μέ τήν τιμητικήν του παρουσίαν εὐλογεῖ τήν σημερινήν ἐκδήλωσιν. Ὁ Παναγιώτατος ἔχει εὐλογήσει ὅλες ἀνεξαιρέτως τίς ἐκδηλώσεις τῆς Ἱερᾶς καί ἀπό Θεοῦ εὐλογημένης Μητροπόλεώς μας καί εἴμασθε εὐγνώμονες δι΄αὐτό.

Εὐχόμεθα ταπεινῶς εἰς τήν Παναγιότητά Σας ἐπί τῇ συμπληρώσει 28ετοῦς λαμπρᾶς καί εὐδοκίμου κατά πάντα Πατριαρχείας ἐν τῷ πηδαλίῳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ὅπως ἐπί ἔτη πολλά συνεχίσῃ τό θεάρεστον Αὐτῆς ἔργον ἐπ΄ ἀγαθῷ συμπάσης τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς ἐνταῦθα Ρωμιοσήνης.

Πρός τήν κυρίαν Γενικήν Πρόξενον τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα, ἀλλά καί εἰς τούς Προξένους μας ἐκφράζω ἐπίσης τάς εὐχαριστίας μου διά τήν ἀγαστήν συνεργασίαν καί τήν παραχώρησιν τῆς αἰθούσης ταύτης τῶν ἐκδηλώσεων.

Ὡς Ἱερά Μητρόπολις Δέρκων τιμοῦμεν σήμερα εὐλαβικά τήν μνήμην τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιερέως τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Θρόνου Μητροπολίτου Θεοδωρουπόλεως κυροῦ Γερμανοῦ Ἀθανασιάδου. Κινούμενοι ἐξ ἱεροῦ χρέους πρός τήν σεπτήν καί σοφήν προσωπικότητά του παραδίδουμε σήμερα εἰς τό εὐσεβές πλήρωμα τό βιβλίον ὑπό τόν τίτλον  “Μνήμη Μητροπολίτου Θεοδωρουπόλεως Γερμανοῦ (1930-2018) – Μαρτυρίες ἑωρακότων”.

Τό βιβλίον τοῦτο εἶναι 4ον κατά σειράν ἔκδοσις τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας. Τό σημερινόν πόνημα ἔχει κάτι τό μοναδικόν καί ἰδιαίτερον : εἶναι τό πρῶτον συλλογικόν ἔργον τό ὁποῖον ἀναφέρεται εἰς τήν προσωπικότητα τοῦ ἐκλιπόντος Ἀρχιερέως. Ἐμπεριέχει – κατ’ ἐπιλογήν – ὅσα κατά καιρούς ἐγράφησαν ἐντέχνως, ἀπό  κοινωνούς τῆς πεφωτισμένης ταύτης μορφῆς τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἡ σημερινή ἡμέρα πιστεύω ὅτι εἶναι ξεχωριστή, εἶναι πέραν ἀπό μία ἁπλῆ παρουσίασις βιβλίου. Εἶναι ἡμέρα μνήμης καί ἐνθυμήσεως αὐτῶν τά ὁποῖα ἔπραξε ὁ ἀείμνηστος Ἱεράρχης δι’ ἔργου καί  λόγου. Ἡ θεωρία καί ἡ πράξις μαζί, ὅπως τό ἐπιτάσσει ἡ  Ὀρθόδοξος πίστις μας. Σέ αὐτό θά μᾶς βοηθήσουν οἱ ἐκλεκτοί προσκεκλημένοι μας, καθ΄ ὅτι ὅλοι γνώρισαν ἀπό κοντά τόν Θεοδωρουπόλεως Γερμανό.

Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Γερμανός ὑπηρέτησε ἐπί τεσσαρακονταετία στήν Ἱερά Μητρόπολή μας τῶν Δέρκων μέ σύνεσι καί σπάνια αὐταπάρνηση. Διακρίθηκε διά τήν ἀφοσίωσίν του στήν Μητέρα μας Ἐκκλησία. Ὡς πάντων διάκονος, ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης μέ τό λαό τοῦ Θεοῦ, ὑπηρέτησε μέ ταπείνωση καί μέ φιλανθρωπία ὅλους τούς ἀνθρώπους, δίχως διακρίσεις θρησκείας καί καταγωγῆς. Ὅλοι τόν ἐνθυμοῦνται μέχρι σήμερα ὡς πατέρα Γερμανό, ἱκανότατο κατηχητή, ἀρωγό τῶν πενήτων, ἀλλά καί ὡς γνήσιο πνευματικό πατέρα. Οἱ ἀλλόθρησκοι συμπολίτες μας τόν ἀποκαλοῦσαν “Ἀζίζ Γερμανό”. Ὄντως ἦτο πράος καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ (Ματθ. 11, 29), ἀλλά καί ὅπως είπατε Παναγιώτατε  «ἦτο εἷς ἐξ ἡμῶν, ἀλλά δέν ἦτο ἀκριβῶς εἷς ἐξ ἡμῶν». Ἄλλωστε εἰς τά πέρατα τῆς Οἰκουμένης ἔφτασαν τά ρήματα αὐτοῦ.

Εἷς ἐκ τῶν σημερινῶν προσκεκλημμένων ὁμιλητῶν μας, ὁ Ἐλλογιμώτατος κύριος Τάσος Μιχαλᾶς εἶχε γράψει πρίν ἀπό 35 χρόνια, τό 1984 «Ὁ Ἀριανζοῦ Γερμανός: Ἕνας δεσπότης φορτωμένος μέ ἀρετές» Ὄντως! ἡ ζωντανή μνήμη τοῦ ἐνάρετου Φαναριώτου Ἐπισκόπου τῆς ἀγάπης, τοῦ πεπροικισμένου μέ σπάνια ἀγαθά, στήριζε καί στηρίζει τούς πιστούς στόν ἀγῶνα τῆς βιοτῆς, ὅπως ἄλλωστε φαίνεται καί ἀπό τά κείμενα τῆς ἐκδόσεως πού παρουσιάζουμε σήμερα. Πρόκειται διά συνεισφορές/μαρτυρίες κληρικῶν καί λαϊκῶν πού εἶχαν τήν εὐλογία νά συνομιλήσουν καί νά συναναστραφοῦν μαζί του. Κοινός παρονομαστής ὅλων τῶν συγγραφέων: Ἁπαξάπαντες περιγράφουν μέ τά πλέον ἔνθερμα λόγια τήν ἁγία προσωπικότητα τοῦ ἐκλειπόντος Ἱεράρχου τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Θρόνου καί καταγράφουν ἐνθουσιασμένοι τήν ἐντυ-πωσιακήν καί ὁσιακήν μορφήν τῆς Κωνσταντινουπολίτιδος Ἐκκλησίας.

Εἶμαι πεπεισμένος ὅτι ἡ ψυχή τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Γερμανοῦ ἀναπαύεται μετά τῶν Ἁγίων καί θά δέεται ἐσαεί πρός τόν Κύριον τῆς Δόξης ὑπέρ ὅλων ἡμῶν. Ἀμήν.

 

 

Χαιρετισμός

τῆς Α. Θ. Παναγιότητος

τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου

κ. κ. Βαρθολομαίου

κατά τήν παρουσίασιν τοῦ βιβλίου

«Μνήμη Μητροπολίτου Θεοδωρουπόλεως Γερμανοῦ

(1930 – 2018). Μαρτυρίες ἑωρακότων»

 (Σισμανόγλειον, 28 Νοεμβρίου 2019)

* * *

 

Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί,

Εὐγενεστάτη κυρία Γενική Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν τῇ Πόλει,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Ἐκλεκτοί Ὁμιληταί,

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

 

Μέ ἰδιαιτέραν χαράν καί συγκίνησιν συμμετέχομεν εἰς τήν παρουσίασιν τοῦ ὡραίου βιβλίου «Μνήμη Μητροπολίτου Θεοδωρου-πόλεως Γερμανοῦ (1930 – 2018). Μαρτυρίες ἑωρακότων», τό ὁποῖον ἐξέδωκεν ἡ Ἱερά Μητρόπολις Δέρκων. Παρηκολουθήσαμεν μέ πολύ ἐνδιαφέρον τάς μεστάς εἰσηγήσεις διά τήν προσωπικότητα, τά χαρίσματα καί τήν πνευματικότητα, τόν βίον καί τήν προσφοράν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ ἡμῶν Θεοδωρουπόλεως Γερμανοῦ. Ἅπαντες οἱ ἐν τῇ Πόλει καί οἱ ἐν τῷ Σεπτῷ ἡμῶν Κέντρῳ, ἐνθυμούμεθα τήν ὁσιακήν μορφήν του, τήν ταπείνωσιν καί τήν ἁπλότητα τοῦ χαρακτῆρος του, τήν προσήνειαν, τήν ἀνιδιοτέλειαν καί τήν φιλανθρωπίαν του, τήν εὐλάβειαν καί τήν ἀσκητικότητά του. Ὡς εἴπομεν κατά τό τεσσαρακονθήμερον Μνημόσυνόν του, ὁ Θεοδωρουπόλεως Γερμανός «ἐβάδιζεν ἀνάμεσά μας, συμπνευματιζόταν, συνυπῆρχε, μετεῖχεν εἰς τήν ζωήν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν, ἀλλά δέν ἦτο ἀκριβῶς εἷς ἐξ ἡμῶν. Ἦταν κάτι ξεχωριστό».

Ὁ μακαριστός ἀδελφός ἦτο γέννημα θρέμμα τῆς «Πονεμένης Ρωμιοσύνης» καί τῆς μαρτυρικῆς Μητρός Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Διηκόνησε μέ ὑποδειγματικήν ἀφοσίωσιν καί θυσιαστικόν πνεῦμα, καί μέ τό ἰδικόν του χάρισμα, τόν λαόν τοῦ Θεοῦ ἐπί 65 ἔτη ὡς διάκονος, πρεσβύτερος καί ἀπό τό 1972 ὡς ἐπίσκοπος, φορεύς τοῦ διακονικοῦ ἤθους τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς φιλοθεΐας καί φιλανθρωπίας της, βιῶν καί ἐκφράζων ἐμπράκτως τήν ἑνότητα τῆς πίστεως πρός τόν Θεόν καί τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον, πρός τόν κάθε ἄνθρωπον, τόν «ἀδελφόν», «δι᾿ ὅν Χριστός ἀπέθανεν» (Α’ Κορ. η’, 11).

Εἰς τόν πυρῆνα τῆς πνευματικότητος τοῦ ἁγίου Θεοδωρου-πόλεως ἀνῆκεν ἡ ἀπόλυτος ἐμπιστοσύνη εἰς τήν θείαν χάριν, τήν πάντοτε τά ἀσθενῆ θεραπεύουσαν καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦ-σαν. Ἡ συνειδητοποίησις τοῦ «Τί δέ ἔχεις ὅ οὐκ ἔλαβες;» (Α’ Κορ. δ’, 7) εἶναι εἰς τήν ὀρθόδοξον παράδοσιν καί εὐσέβειαν ἡ ὑπαρξιακή βάσις τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἡ ὁποία εἶναι δῶρον τοῦ Θεοῦ, ἀλλά προϋποθέτει τήν ἐλευθέραν συγκατάθεσιν τοῦ ἀνθρώπου, τήν συνεργίαν καί τό «διασῶσαι τήν χάριν». Ἡ ἐν Χριστῷ καί κατά Χριστόν ζωή εἶναι πληρότης παρουσίας καί μαρτυρίας, μεταμόρφωσις τῆς ζωῆς καί ὄχι ἄρνησίς καί συρρίκνωσίς της. Ὁ καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐφ᾿ ὅσον ὁ ἄνθρωπος καθίσταται καί λέγεται πνευματικός «ἀπό τῆς τοῦ Πνεύματος ἐνεργείας» δέν εἶναι ἡ παθητικότης, ἡ θλίψις καί ἡ ἀπαισιόδοξος διάθεσις, ἀλλά, ὡς λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια». Ἡ πνευματική ζωή εἶναι ζωή ἐλευθερίας ἐν Χριστῷ, ἡ ὁποία ἐκφράζεται διά τῆς ἀγάπης. «Ὑμεῖς γάρ ἐπ᾿  ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί· μόνον μή τήν ἐλευθερίαν εἰς ἀφορμήν τῇ σαρκί, ἀλλά διά τῆς ἀγάπης δουλεύετε ἀλλήλοις» (Γαλ. ε’. 13).

Ὡς πρός αὐτάς τάς θεολογικάς βάσεις τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὁ ἅγιος Θεοδωρουπόλεως ἦτο πράγματι «εἷς ἐξ ἡμῶν», διότι ἡ γνησία ὀρθόδοξος πνευματική ζωή τρέφεται πάντοτε, ὡς προείπομεν, ἀπό τήν θείαν χάριν καί τόν ἰδικόν μας πνευματικόν ἀγῶνα. «Κάτι ξεχωριστό» ὅμως ἦτο ὁ μακαριστός ἀδελφός διά τόν τρόπον μέ τόν ὁποῖον ἐξέφραζεν αὐτάς τάς ἀρχάς ἐν τῇ καθημερινῇ βιοτῇ. Εἰς τήν ἐποχήν τοῦ ἔχειν, τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἀναγκῶν καί τῆς ἐπιδεικτικῆς σπατάλης, ἐνεσάρκωνε τήν ἀκτημοσύνην καί τό μοίρασμα τῶν ἀγαθῶν. Εἰς μίαν εὐδαιμονιστικήν κουλτούραν, ἐδείκνυεν ἄμεσον ἐνδιαφέρον διά τήν στήριξιν τοῦ συνανθρώπου, ἀδιαφορῶν πλήρως διά τόν ἑαυτόν του καί διά τά λεγόμενα «ἀτομικά δικαιώματά» του. Ἴσχυε καί δι᾿ ἐκεῖνον ἡ ἀκόλουθος διήγησις ἀπό τό Νέον Μητερικόν: «Ὅταν κάποιοι ἐρημῖται ἐπεσκέφθησαν τό ἀσκητήριον τῆς ὁσίας Σάρρας, καί ἐκείνη παρέθεσεν εἰς αὐτούς ἕνα καλαθάκι μέ φροῦτα, μερικά ἀπό τά ὁποῖα ἦσαν σαπρά, σάπια, οἱ γέροντες ἔφαγαν τά σαπρά καί ἄφησαν τά καλά δι᾿ ἄλλους. Τότε ἡ τιμία Σάρρα εἶπε πρός τούς γέροντας: «Ὄντως, εἶσθε ἀληθινοί ἀσκηταί καί ἀναχωρηταί». (Νέον Μητερικόν, ἔκδ. Π. Β. Πάσχου, Ἀθῆναι 1990, σελ. 31).

Ὡς Πνευματικός τοῦ ἐνταῦθα ὀρθοδόξου λαοῦ τοῦ Θεοῦ ὁ ἅγιος Θεοδωρουπόλεως δέν ἤλεγχε, δέν ἔκρινε, δέν κατεδίκαζε, δέν ἐξέφραζε νομικιστικόν πνεῦμα, ἀλλά ἦτο ἀληθής πνευματικός πατήρ, μέ ἐπιείκειαν καί εὐεργετικήν κατανόησιν διά τούς προσερχομένους εἰς τήν ἐξομολόγησιν. Ἦτο δραστήριος μέ τόν ἰδικόν του τρόπον, ἐπικοινωνῶν, διακονῶν, λειτουργῶν, βοηθῶν καί προσευχόμενος. Ὁ ἀσκητισμός του ἦτο «εὐχαριστιακή ἄσκησις». Ἔζη ἀπό τό «ἕν, οὗ ἐστι χρεία», φρονῶν πάντοτε «τά τοῦ ἑτέρου», τά τοῦ «ἀδελφοῦ», εἰς τόν ὁποῖον προσέφερεν ὄχι μόνον τό ἔχειν, ἀλλά καί τό εἶναι του.

Μέ αὐτάς τάς σκέψεις, κατακλείομεν τόν σύντομον αὐτόν χαιρετισμόν, ἐπαινοῦντες τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Δέρκων καί τόν Ἱερώτατον Ποιμενάρχην αὐτῆς καί λίαν ἀγαπητόν ἀδελφόν κύριον Ἀπόστολον διά τήν ἔκδοσιν τοῦ παρόντος βιβλίου. Εὐχαριστοῦμεν τούς ὁμιλητάς εἰς τήν ἀποψινήν ἐκδήλωσιν καί τούς συγγραφεῖς τῶν κειμένων, τά ὁποῖα παρουσιάζουν μέ γλαφυρότητα οὐσιαστικάς διαστάσεις τῆς προσωπικότητος καί σημαντικάς πτυχάς τοῦ εὐλογημένου ἔργου τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιερέως, προβάλλοντα τήν ταπεινοφροσύνην, τό ἀσκητικόν πνεῦμα καί τήν φιλανθρωπίαν ὡς κεντρικά χαρακτηριστικά τοῦ ἤθους τοῦ Ἁγίου Θεοδωρουπόλεως. Καταστέφοντες δέ πάντας ὑμᾶς διά τῆς Πατριαρχικῆς ἡμῶν εὐλογίας, ἐπικαλούμεθα ἐφ᾿ ὑμᾶς τήν χάριν καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, δεόμενοι Αὐτοῦ, νά ἀναπαύῃ τήν ψυχήν τοῦ μακαριστοῦ ἀδελφοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων.

 

Ομιλία του Πασχάλη Βαλσαμίδη,

Επίκουρου Καθηγητή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης

 

Παναγιώτατε, σεβασμιώτατοι, θεοφιλέστατοι, κυρία γενική πρόξενε της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη, κύριοι βουλευτές, σεβαστοί πατέρες, κυρίες και κύριοι

Θα μου επιτρέψετε να συγχαρώ τον Ποιμενάρχη μας Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γέροντα Δέρκων κ. Απόστολο που μερίμνησε να φέρει στο φως της δημοσιότητας ένα καλαίσθητο, επιμελημένο βιβλίο με άρθρα που γράφτηκαν κατά καιρούς από ανθρώπους που γνώρισαν τον μακαριστό σεβάσμιο ιεράρχη του Οικουμενικού Θρόνου Θεοδωρουπόλεως Γερμανό. Επίσης να τον ευχαριστήσω που συμπεριέλαβε κείμενό μου και ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό και για την τιμή που μου έκανε να βρίσκομαι σήμερα μαζί σας στην παρουσίαση του βιβλίου.

Με τον αείμνηστο Θεοδωρουπόλεως Γερμανό σχετιζόμουν από τα παιδικά μου χρόνια, από την πρώτη τάξη του δημοτικού, τον οποίο βοηθούσα στις ακολουθίες που τελούσε στους ναούς της Μητροπόλεως Δέρκων και της Πόλης μέχρι και τα χρόνια που ήμουν λέκτορας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Τον έζησα πραγματικά από πολύ κοντά.

Ήταν ένας άνθρωπος που καθημερινά μέχρι να τον εγκαταλείψουν οι δυνάμεις του που δεν έμενε στο σπίτι και επιτελούσε ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο. Βοηθούσε τους πτωχούς και τους νέους ανεξαρτήτου θρησκεύματος. Από τον μισθό του κρατούσε όσα χρήματα του χρειαζόταν για να ζήσει φτωχά και ταπεινά και τα υπόλοιπα τα μοίραζε μέσα σε φακέλους, που περιείχαν καρτ-ποστάλ με τοιχογραφίες της Αγίας Σοφία και της Μονής της Χώρας. Η μαύρη φθαρμένη τσάντα σε σχήμα τετραγώνου που χρησιμοποιούσε ήταν γεμάτη φακέλους με τα ονόματα των πτωχών. Επίσης μέσα είχε ένα ράσο, επιτραχήλιο, μικρό ωμοφόριο, καλυμμαύχι που χωριζόταν σε δύο μέρη και το ευχολόγιο. Τα χρήματα που μοίραζε δεν ήταν λίγα έπιαναν τόπο και έδιναν χαρά και λύσεις σε πολλούς πονεμένους και απελπισμένους ανθρώπους. Ήταν πολύ τακτικός επισκέπτης του Γηροκομείου και του Νοσοκομείου Βαλουκλή και αρωγός των ασθενών και των γηροκομουμένων, τους οποίους γνώριζε πολύ καλά πριν εισαχθούν. Τους παρηγορούσε, τους βοηθούσε πνευματικά και οικονομικά. Στις επισκέψεις του στο Γηροκομείο τα τελευταία χρόνια το προσωπικό που αποτελούνταν από περισσότερους μουσουλμάνους σχημάτιζε ουρά για να φιλήσουν το χέρι του, τους οποίος δεν ξεχνούσε και αυτούς και τις οικογένειές τους με δώρα, βασιλόπιτες, τσουρέκια και χρήματα. Αναλάμβανε τα έξοδα πολλών απόρων για τη νοσηλεία τους και κηδειών και τελούσε τη νεκρώσιμο ακολουθία τους.

Τα χρόνια που έμενε στα Θεραπειά, τον συναντούσαμε καθημερινά στους δρόμους με το μαύρο κουστούμι και το μαύρο καπέλο του. Ψώνιζε από τους μπακάληδες, αγόραζε εφημερίδες από το περίπτερο, περίμενε στις στάσεις των αστικών και συνομιλούσε με τους πάντες. Ήταν πάντα δίπλα μας ως άνθρωπος, ως πνευματικός και καλός γείτονας. Περπατούσε γρήγορα για να κάνει όσο μπορούσε περισσότερες δουλειές. Θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια που τον περίμενα στο τέλος της λεωφόρου Χατζή Οσμάν για να πάμε στο ναό της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος έμενε λίγο παραπάνω, που εμφανιζόταν από το δρόμο να κατηφορίζει με γρήγορα βήματα, σχεδόν έτρεχε, και όταν φυσούσε αέρας κρατούσε με το χέρι του το καπέλο του.

Μαθήτευσε και διακόνησε κοντά στον Μητροπολίτη Δέρκων Ιάκωβο γνωστό ως Αζίζ Ιάκωβος, που ήταν σεβάσμια μορφή προικισμένη με πνευματικά χαρίσματα, τόλμη και θάρρος να αντιμετωπίζει τα δύσκολα. Πήρε από τον γέροντά του πολλά, τα οποία χρησιμοποιούσε στη ζωή του. Ο αείμνηστος  καθηγητής μου Βασίλειος Σταυρίδης μου έλεγε σκέπτεται και λειτουργεί ακριβώς σαν τον Ιάκωβο.

Ο Γερμανός στις καθημερινές του συζητήσεις έκανε λόγο για τον Γέροντά του. Ακόμα έκανε συζητήσεις κατά τη διάρκεια της διαδρομής που τον βοηθούσα στη μεταφορά των αμφίων του στους ναούς. Δεν είχε δικό του αυτοκίνητο, ούτε επιβιβαζόταν σε ταξί, εκτός από λίγες περιπτώσεις όταν υπήρχε μεγάλη ανάγκη για να φθάσει στον προορισμό του. Συνήθως χρησιμοποιούσε αστικά λεωφορεία, μίνι-μπας και ντουλμούς. Την εποχή που οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας δεν ήταν καλές οι κληρικοί δεν ήταν αγαπητοί. Ο Δεσπότης συνέχισε να χρησιμοποιεί τα λεωφορεία, τα οποία καθυστερούσαν πολύ να έρθουν και τις περισσότερες φορές ήταν γεμάτα από επιβάτες. Η προσαρμοσμένη ενδυμασία του δήλωνε ότι ήταν κληρικός και τραβούσε την προσοχή των επιβατών και μας κοίταζαν περίεργα. Εκείνος, τότε νέος, εγώ έφηβος όρθιοι ή αν βρίσκαμε θέση με τις βαλίτσες μέσα στο αστικό καθόμασταν με σκυφτό κεφάλι και δεν μιλούσαμε.

Ο αείμνηστος εργάστηκε πολύ σκληρά 40 ολόκληρα χρόνια στη Μητρόπολη Δέρκων και προσέφερε πολλά ακόμα και εκτός της Μητροπόλεως. Συνεργάστηκε στενά με τον διάδοχο του Γέροντά του Μητροπολίτη Δέρκων Κωνσταντίνο νυν Μητροπολίτη Γέρων Νικαίας. Μετά την πυρπόληση του Μητροπολιτικού Μεγάρου την νύκτα των γεγονότων της 6ης προς 7ης Σεπτεμβρίου του 1955 μαζί με την ανεψιά του Μητροπολίτη Δέρκων Ιακώβου Θεογνωσία μάζεψαν κάτω από τις στάχτες, τα όσα μισοκαμένα έγγραφα και κώδικες που σώθηκαν εκ θαύματος. Φρόντισε να συντηρήσει τα ληξιαρχικά βιβλία, τα δε υπόλοιπα για να τα προστατέψει τα έκρυψε μέσα σε σακούλες στο γυναικωνίτη του ναού της αγίας Παρασκευής Θεραπείων και ήταν άγνωστα για περίπου 50 χρόνια (τα εντόπισα το 2002). Τοποθέτησε τις εικόνες του κατεδαφισθέντος Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γεωργίου Θεραπείων μέσα σε κιβώτια και ιερά σκεύη που κινδύνευαν να καταστραφούν στο γυναικωνίτη της Αγίας Παρασκευής Θεραπείων. Πραγματοποίησε επισκέψεις σε οικίες των ενοριτών και συγκέντρωσε στοιχεία και συνέταξε νέα ληξιαρχικά βιβλία, διότι τα περισσότερα είχαν καεί, τα οποία σήμερα είναι πολύ χρήσιμα. Καθημερινά στα Θεραπεία στο σπίτι του με τη γραφομηχανή έγραφε χρονικά της Μητροπόλεως Δέρκων, τα οποία συνέχισε στη Μονή της Αγίας Τριάδος Χάλκης και στο σπίτι του στο Τζιχανγκίρ. Χάρις στον Θεοδωρουπόλεως σώθηκε μέρος του αρχείου της Μητροπόλεως Δέρκων και απέκτησε η Μητρόπολη νέο αρχείο μετά το 1955, του οποίου μέρος έχω μελετήσει, δημοσιεύσει και διδάσκω στους φοιτητές.

Από το αρχείο της Μητροπόλεως Δέρκων τελευταία μελέτησα και παρουσίασα σε συνέδριο την αλληλογραφία του Μητροπολίτου Δέρκων Ιακώβου με τους μητροπολίτες Σελευκείας Αιμιλιανό μετέπειτα Κώου και Νισύρου και Φιλαδελφείας Ιακώβου μετέπειτα Γερμανίας που απελάθηκαν το 1964. Εντύπωση μου έκανε ένα γράμμα του Σελευκείας Αιμιλιανού με χρονολογία 29 Σεπτεμβρίου 1964. Μέσα στα τόσα προβλήματα που αντιμετώπιζε στην Βοστώνη ότι σκέφτηκε τον Γερμανό. Συγκεκριμένα μεταξύ άλλων γράφει: «Θα χαρώ εάν πληροφορηθώ ότι ο καλός σας Αρχιδιάκονος Γερμανός με την ευλογίαν σας εισέλθη εις την Πατριαρχική Αυλήν. Πρέπει η υμετέρα Σεβασμιότης να μεριμνήσει και δια τον Αρχιδιακονόν της. Είναι καλός». Ο Δέρκων Ιάκωβος στις 5 Οκτωβρίου του 1964 απαντάει στον Αιμιλιανό: «Ο …… εγκατέλειψε το Μακροχώριον σαγηνευθείς από την προσφοράν του εν ΧΡΙΣΤΩ Αδελφού Αγίου Πριγκηπονήσων (πρόκειται για τον Δωρόθεο Γεωργιάδη). Ως προς τον Αρχιδιάκονόν μου, ευχαριστώ θερμώς δια το ενδιαφέρον Σας. Δεν τον συγκινούν θέσεις και αξιώματα παρά μία αγία ζωή. Και ταύτην επιποθεί και φιλοτίμως καταγίνεται να εξασφαλίση εν τη υπηρεσία της Ιεράς Μητροπόλεως».

Σε μία άλλη απαντητική επιστολή του Δέρκων Ιακώβου με χρονολογία 21 Οκτωβρίου 1966 προς τον Μητροπολίτη Φιλαδελφείας Ιάκωβο φαίνεται το πατρικό ενδιαφέρον του για τον Γερμανό. Συγκεκριμένα γράφει: «Το προσεχές έτος δηλ. κατά Μάιον μήνα θα παρακαλέσω τον Άγιον Καλαβρίας (πρόκειται για τον τιτουλάριο Μητροπολίτη Αιμιλιανό Τιμιάδη μετέπειτα Μητροπολίτη Σηλυβρίας) να ενδιαφερθή και να αναλάβη την καλυτέραν καθοδήγησιν του Πατρός Γερμανού εις νεωτέραν εν Αγγλία και Ευρώπη πνευματικήν απασχόλησιν, ούτως ώστε να συμπληρώση τας γνώσεις του και προσαρμοσθή αφ’ ενός εις την Αγγλικήν και αφ’ ετέρου εις τους οραματισμούς μας διά την Εκκλησίαν μας». Πράγματι τον έστειλε για σπουδές στην Αγγλία.

Όσον αφορά για τη λειτουργική ζωή του μακαριστού λειτουργούσε και εκκλησιάζονταν πολύ τακτικά, αγαπούσε τη ζωή της Εκκλησίας, τηρούσε πολύ αυστηρά το τυπικό και τον άρεσε να ψέλνει στο αναλόγιο. Όταν έμενε στα Θεραπειά καθημερινά και δεν είχε υποχρεώσεις πήγαινε στο όρθρο και στον εσπερινό στο ναό της Αγίας Παρασκευής και έψαλε από το αναλόγιο, που τελούσε τις ακολουθίες ο αείμνηστος π. Νικόλαος Παλαιολόγος. Ο Θεοδωρουπόλεως ήταν καλός λειτουργός και πολύ καλός ιεροκήρυκας. Λειτουργούσε με απλά άμφια, πολλές φορές στις λειτουργίες αντί για μίτρα φορούσε επανωκαλύμμαυχο. Στις λειτουργίες και στις ακολουθίες συμμετείχα και τον βοηθούσα ως υποδιάκονος. Μετά τη θεία λειτουργία δεν επέτρεπε να διπλώνουμε τα άμφιά του επάνω στην Αγία Τράπεζα και έλεγε η Αγία Τράπεζα δεν είναι τραπέζι.

Στις 10 Ιανουαρίου του 1991 ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος τον διόρισε ηγούμενο της Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Mονής Aγίας Tριάδος Xάλκης. Στα Θεραπειά και στην Πόλη ο κόσμος έλεγε ο Πατριάρχης τον Γερμανό τον έστειλε στη Χάλκη. Νόμιζαν ότι θα τον έχαναν και δεν θα τον είχαν πολύ κοντά τους. Εκείνος όμως δεν διέκοψε με τον κόσμο ποτέ τις σχέσεις του, την επικοινωνία του, τις επισκέψεις του και τους φακέλους με τα χρήματα. Το διάστημα αυτό τον επισκεπτόμουν συχνά με τον φίλο και συμμαθητή μου Στέφανο νυν Μητροπολίτη Καλλιουπόλεως και Μαδύτου. Σε μία από τις επισκέψεις μας ο Άγιος Καλλιουπόλεως είχε φέρει μαζί του τον καθηγητή τουρκολογίας Ιωάννη Αλεξανδρόπουλο να επισκεφτεί την Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Είχαμε συνεννοηθεί να βρεθούμε το πρωί στην αποβάθρα των πλοίων για να πάμε όλοι μαζί στη Χάλκη. Απρόοπτα προέκυψε κάποιο πρόβλημα στο ξενοδοχείο που έμενε ο καθηγητής και χρειάστηκε τη βοήθεια του Στέφανου με αποτέλεσμα να πάρουν το επόμενο πλοίο. Εντύπωση έκανε τον καθηγητή η απλότητα ενός Δεσπότη με τον τρόπο που τον υποδέχθηκε και που πήγε στο μαγειρείο και του έφερε φαγητό μέσα δίσκο σε απογευματινή ώρα.

Στις 21 Δεκεμβρίου 1995 τον διαδέχθηκε ο Ποιμενάρχης μας. Στη συνέχεια τον επισκεπτόμουν τακτικά στο σπίτι του. Μιλούσε για την Εκκλησία, για το Πατριαρχείο, για τη Μητρόπολη Δέρκων, για αγίους, για θαύματα, για γεγονότα, για πρόσωπα και δεν παρέλειπε όπως ανέφερα τον Γέροντά του, πάντα καλοπροαίρετα με ευχάριστη και καλή διάθεση. Μερικές φορές οι συζητήσεις κρατούσαν ώρες ολόκληρες.

Κατά την επίσκεψή μου στην οικία του τη δεύτερη ημέρα του νέου έτους 2012 μου είπε ότι για πολλά χρόνια ήταν διάκονος της Μητροπόλεως Δέρκων. Την μητέρα μου στα Θεραπειά και στο Μακροχώρι την έλεγαν γιατί ο γιος σου δεν προάγεται και μένει διάκονος; Τι κουσούρι έχει; Η μητέρα μου μία μέρα είπε θα πάω μόνη μου να μιλήσω τον Δεσπότη και ζήτησε ακρόαση. Ο Δεσπότης την δέχθηκε, του έκανε τα παράπονά της και ζήτησε να προάγει τον γιο της. Σε λίγο καιρό μου είχε πει ο Δεσπότης έκανε το θέλημα της μητέρας μου και με έκανε ιερέα. Ο ίδιος ουσιαστικά δεν ενδιαφερόταν για αξιώματα και για προαγωγές.

Στις 8 Ιουνίου του 2012 μου διηγήθηκε μία προσωπική του περιπέτεια. Από το σπίτι του πέρασε μία κυρία και του έφερε ένα γλύκισμα και τον είπε να το φάει για να δυναμώσει και στη συνέχεια τον είπε να τον πάρει σπίτι της να τον φροντίζει μαζί με την κόρη της. Την είπε δεν έχω ανάγκη τα καταφέρνω μόνος μου και την ευχαρίστησε. Το βράδυ στον ύπνο του είδε τον καθηγητή Κωνσταντίνο Καλλίνικο να του λέει: Γερμανέ ήσουν καλός μαθητής και επιμελής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και μας άφησες καλές εντυπώσεις με την επιμέλειά σου και την πρόοδο. Πρόσεχε αυτό το γλυκό που σου έφερε αυτή η κυρία είναι δηλητήριο να μην το φας· θα σου κάνει κακό. Ξύπνησα και το πέταξα μου είπε και γελούσε. Με ρώτησε εσύ αν έβλεπες αυτό το όνειρο τι θα έκανες; θα το έτρωγες το γλυκό; Τον απάντησα όχι θα το πετούσα. Συνέχισε να γελάει και με έκανε να γελάω. Τέτοιου είδους και παρόμοια βιώματα του άρεσαν να τα μοιράζεται και να τα διηγείται με ευχάριστο και διασκεδαστικό τρόπο.

Τα χρόνια πέρασαν και ο Γερμανός γέρασε, δεν μπορούσε να κρατηθεί καλά στα πόδια του και από την σκληρή δουλειά κύρτωσε, όμως δεν σταμάτησε τη θρησκευτική και λατρευτική του ζωή, ούτε το φιλανθρωπικό του έργο. Έπαιρνε μαζί του τον Σταύρο Καρασάββα για να στηρίζεται και πήγαινε στις ακολουθίες, στις βαπτίσεις, στους γάμους, στις κηδείες, στα νεκροταφεία, τελούσε τρισάγια, στις εκδηλώσεις και πραγματοποιούσε επισκέψεις στα σπίτια των συνανθρώπων του και μοίραζε τους φακέλους με τα χρήματα.

Σε ένδειξη πατρικού σεβασμού για τα πολλά πνευματικά και υλικά αγαθά που μου προσέφερε το ελάχιστο που κατάφερα να κάνω ήταν να αφιερώσω στο πρόσωπό του τη μεταπτυχιακή μου εργασία, το βιβλίο που έγραψα για το Μακροχώρι, από το οποίο καταγόταν, να γράψω για την ιστορία της Μητροπόλεως Θεοδωρουπόλεως και σήμερα χάρις στον Ποιμενάρχη μας να πω λίγα λόγια. Σκέπτομαι στο μέλλον να αναθέσω σε φοιτητή να εκπονήσει διδακτορική διατριβή για την προσωπικότητά του και για το έργο του.

Η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως με το θάνατό του έχασε ακόμη έναν επιφανή πνευματικό, ταπεινό, ασκητικό και φιλάνθρωπο Ιεράρχη. Η μνήμη του θα παραμείνει άληστος στους Ρωμιούς της Πόλης και σε όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν, να δεχθούν την ευλογία και την ευεργεσία του.

Σας ευχαριστώ πολύ!

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα πολυτελέστατο, επιμελημένο βιβλίο με πλούσιο φωτογραφικό υλικό για τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεοδωρουπόλεως Γερμανό από τις Εκδόσεις της Ιεράς Μητροπόλεως Δέρκων με τη μέριμνα του Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων Απόστολου σε 1.000 αντίτυπα σε χαρτί velvent με τη φροντίδα των Εκδόσεων Επτάλοφος Α.Β.Ε.Ε.

Στο βιβλίο συγκεντρώθηκαν άρθρα που γράφτηκαν από ανθρώπους που έζησαν ή γνώρισαν τον ελεήμονα κυρό Μητροπολίτη Θεοδωρουπόλεως Γερμανό, τα οποία αναφέρονται στην προσωπικότητά του, στο έργο και στη δράση του. Ο Γερμανός, υπήρξε μία σπάνια φυσιογνωμία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην Εκκλησία και στους συνανθρώπους του. Εργάστηκε πολύ σκληρά με πολλές στερήσεις και ανέπτυξε σπουδαίο πνευματικό και φιλανθρωπικό έργο με αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια της ζωής του να έχει σοβαρά προβλήματα υγείας.

Στη σ. 7 του βιβλίου υπάρχουν τα περιεχόμενα, ενώ στη σ. 8 φωτογραφία του κυρού Μητροπολίτου Θεοδωρουπόλεως Γερμανού και στις σσ. 9-10 γράμμα του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Ακολουθεί ο μικρός μεστός πρόλογος του Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων Απόστολου, ο οποίος μεταξύ άλλων γράφει «Τιμών ευλαβώς την μνήμην του μακαριστού Αρχιερέως … κινούμενος εξ ιερού χρέους προς την σεπτήν και σοφήν προσωπικότητά του, παραδίδω εις το ευσεβές πλήρωμα το παρόν τεύχος». Τις σσ. 13-14 καταλαμβάνει ανακοινωθέν της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Στη συνέχεια στις σσ. 15, 17 δημοσιεύεται απομαγνητοφωνημένη ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, κατά το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του αειμνήστου, ο οποίος μεταξύ άλλων τόνισε «Ο άγιος Θεοδωρουπόλεως με την σεμνότητά του, με την απλότητά του, με το ήθος του, και με όλην την οσιακήν βιοτήν του ήταν εν σύμβολον της Ορθοδόξου πνευματικότητος … εβάδιζεν ανάμεσά μας, συμπνευματιζόταν, συνυπήρχε, μετείχε εις την ζωήν της Μητρός Εκκλησίας, ως εις εξ ημών, αλλά δεν ήτο ακριβώς εις εξ ημών … έκανε το έργον του ευσυνείδητα, ενέπνεε με το παράδειγμά του. Ήταν γνωστή η φιλανθρωπία του, όσο και αν προσπαθούσε να την κρύψη ο ίδιος. Ευηργέτησε πολλούς ανθρώπους. Ο μισθός του πήγαινε εις τους φτωχούς, μόλις τον εισέπρατε». Ακολουθεί (σσ. 19-30) ο επικήδειος λόγος που εξεφωνήθη στο Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι κατά την κηδεία του μακαριστού από τον Κωδικογράφο διάκονο Βοσπόριο στις 13 Αυγούστου του 2018.

Στη συνέχεια περιέχονται τα άρθρα των συγγραφέων. Το πρώτο (σσ. 31-32) είναι του Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Αθανασίου με τίτλο «… Εις Αγιορείτης εις την Βασιλεύουσαν». Περιγράφει τον αείμνηστο Θεοδωρουπόλεως που μαθήτευσε στον Γέροντά του Δέρκων Ιάκωβο (Aziz Yakovos), τα πνευματικά του χαρίσματα, τη φιλανθρωπία του προς πάντας ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος. Τονίζει ότι ήταν μακριά από κάθε προβολή και επίδειξη και άνθρωπος της νηστείας και της προσευχής. Ακολουθεί το άρθρο (σσ. 33-37) του Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος με τίτλο «Γερμανός Αθανασιάδης, ο από Αριανζού Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως (1930-2018)», ο οποίος τον χαρακτηρίζει αγνό, όσιο, αμίαντο και απλό. Αναφέρεται στη ζωή του, στη δυνατή πίστη του προς τον Θεό, στη διακονία του στην Εκκλησία, στην πνευματικότητά του και στη φιλανθρωπία του. Στις επόμενες σελίδες 39-46 φιλοξενείται το άρθρο του Ηγούμενου της Μονής Τατάρνης Αρχιμανδρίτου Δοσιθέου με τίτλο «Ευλογία Κυρίου επί κεφαλήν δικαίου (Παροιμιών Ι΄, 6) ». Ο π. Δοσίθεος κάνει λόγο για τη γνωριμία του με τον Θεοδωρουπόλεως Γερμανό, που τον γνώρισε πρώτη φορά στο νάρθηκα του Ναού του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, το 1985, και για την απλότητά του. Περιγράφει την ασκητική, πνευματική και φιλανθρωπική του φυσιογνωμία με συγκλονιστικά γεγονότα. Στη συνέχεια στις σσ. 47-76 υπάρχει το άρθρο του Αρχιμανδρίτου του Οικουμενικού Θρόνου Χρυσοστόμου Παπαδάκη με τίτλο «Ο επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος…». Αναφέρεται στην άγια ζωή του Θεοδωρουπόλεως, το σεβασμό που έδειχναν στο πρόσωπό του ομόθρησκοι και αλλόθρησκοι και στις επισκέψεις του στο Άγιο Όρος. Ακολουθεί το άρθρο (σσ. 77-96) του Ιωάννη Σιδηρά με τίτλο «”Ο Άγιος της διπλανής πόρτας”, Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως Γερμανός. Η ενσαρκωμένη ταπείνωση του Φαναρίου». Παρουσιάζει τον Θεοδωρουπόλεως ως έναν ξεχωριστώ πνευματικό ιεράρχη με αρετές ανάμεσα στα εκατομμύρια των ανθρώπων της Πόλης. Τις σσ. 97-101 καταλαμβάνει το κείμενο του Τάσου Μιχαλά με τίτλο «Γερμανού του Σεβασμιωτάτου και θεοπροβλήτου Μητροπολίτου, αιωνία η μνήμη!», ο οποίος τον γνώρισε πριν 35 χρόνια στην Πόλη. Θεωρείται ένας από τους πρώτους που έγραψε για τον Γερμανό στον τύπο της Ελλάδας. Περιγράφει πως τον γνώρισε, την ασκητική, πνευματική και θεία μορφή του. Τονίζει ότι «γέμιζε τις μπαταρίες σου, σε φώτιζε και σε βοηθούσε να βγεις από την αδράνεια, σε ξαλάφρωνε από κακοτεχνίες και αμαρτίες». Αναφέρει από τις πολλές αρετές του την ακτημοσύνη του, ότι θεωρούσε την Αρχιερωσύνη ευλογία και την ικανότητα που είχε να ακούει τον συνομιλητή του και να του δίνει τη δυνατότητα να έχει διαφορετική άποψη. Στις σσ. 103-106 ακολουθεί το κείμενο του Παναγιώτη Τζανάκου με τίτλο «Η εξόδιος Θεία Λειτουργία για τον Θεοδωρουπόλεως Γερμανό», ο οποίος αναφέρεται στο μικρό χρονικό διάστημα που τον γνώρισε στο Γηροκομείο Βαλουκλή και τον έκανε μεγάλη εντύπωση η πραότητα και η γλυκύτητά του. Μία μέρα πληροφορήθηκε το θάνατό του και παρευρέθηκε στην εξόδιο ακολουθία του στο Φανάρι για την οποία κάνει λόγο. Στις σσ. 107-108 υπάρχει σύντομο κείμενο της Ρέας Πουρνάρα με τίτλο «… και μία νεώτερη ανάμνηση στην μνήμη του αγίου Θεοδωρουπόλεως». Περιγράφει την ημέρα της εορτής του στο Ναό του Αγίου Κωνσταντίνου Πέρα που έψαλε στο δεξιό αναλόγιο και στο αριστερό ο Μητροπολίτης Τρανουπόλεως Γερμανός και τους λίγους πιστούς που την έκαναν εντύπωση. Επίσης αναφέρεται στην τελευταία επίσκεψή της στο Γηροκομείο Βαλουκλή, όπου γηροκομούνταν ο μακαριστός. Τις σσ. 109-126 καταλαμβάνει κείμενο του γράφοντος με τίτλο «Ο Μητροπολίτης Θεοδωρουπόλεως Γερμανός (1930- 2018)», το οποίο αναφέρεται στο βιογραφικό του αείμνηστου, στη δράση και στο έργο και παρατίθενται πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Στις σσ. 127-146 αναδημοσιεύεται άρθρο από το περιοδικό Ο Όσιος Γρηγόριος της Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους με τίτλο «… Τα σύνορα δεν μας χωρίζουν, αλλά μας ενώνουν …», όπου γίνεται λόγος για τον μακαριστό που σχετιζόταν με τη Μονή από το 1976. Αναφέρονται παραδείγματα από τον άγιο βίο του, την πνευματική ζωή του και το σεβασμό που έδειχναν οι αλλοεθνείς. Κλείνει με λόγο που απεύθυνε στην τράπεζα της Μονής, το 1989. Στη συνέχεια στις σσ. 147-148 αναδημοσιεύεται από το περιοδικό Σωτήρ άρθρο με τίτλο «Ο ηγιασμένος επίσκοπος του Φαναρίου», που γράφτηκε λίγο μετά το θάνατό του μακαριστού Θεοδωρουπόλεως και αναφέρεται στο πρόσωπό του. Στις σσ. 149-120 αναδημοσιεύονται εκκλησιαστικές ειδήσεις με τίτλο «Οικουμενικόν Πατριαρχείον Εκκλησιαστικαί ειδήσεις» και αναφέρονται στην κηδεία του μακαριστού. Το βιβλίο κλείνει με παράρτημα ανέκδοτων φωτογραφίων.

Τα κείμενα γράφτηκαν πολύ προσεκτικά, τεκμηριωμένα με καλό, ευχάριστο λόγο από σεβασμό, εκτίμηση και αγάπη στο πρόσωπο ενός ιεράρχου του Οικουμενικού Πατριαρχείου που είχαν την τύχη οι συγγραφείς να τον γνωρίσουν, να συνομιλήσουν και να δεχθούν την ευλογία του. Περιέχουν άγνωστες πτυχές και σημαντικές πληροφορίες για τη ζωή του και προκαλούν συγκίνηση.

Το βιβλίο αυτό μπορεί να θεωρηθεί ένα μικρό λιθαράκι και αφετηρία για να γραφούν στο μέλλον και άλλα βιβλία με άγνωστες πτυχές για τη ζωή, τη δράση και για το έργο του. Για το λόγο αυτό τα όσα γράφτηκαν αξίζουν στον μακαριστό για να τον θυμόμαστε και να μένουν ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

 

Πασχάλης Βαλσαμίδης

Επίκουρος Καθηγητής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης

 

 

 

 

 

 

 

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*