ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

ΟΜΙΛΙΑ

ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΣΘΕΙΣΑΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΕΝ ΤΩ Ι. ΝΑΩι ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΕΝ ΓΕΣΗΛΚΟΪ ΕΠΙ ΤΗι ΑΝΑΚΟΜΙΔΕΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ

”Πρῶτος ἐν Μάρτυσιν ἐδείχθης καί ἐν Διακόνοις Στέφανε μακάριε, ὁδός γάρ ἐγένου τοῖς Ἁγίοις καί πολλούς τῷ Κυρίῳ προσήγαγες μάρτυρας”. (Ἰδιόμελον τῶν στιχηρῶν, ἦχος β΄, ἐκ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Ἑορτῆς)

          Ἡ Ἁγία ἡμῶν Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μέ τόν παραπάνω ὕμνο καί μέ πολλούς ἄλλους ὕμνους καί ἐγκώμια τιμᾷ καί γεραίρει Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καί τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, τοῦ κραταιοῦ Προστάτου καί Πολιοῦχου μας Πρωτομάρτυρα καί Πρωτοδιάκονο ὅπως τό ὁμολογεῖ ὁ ὡς ἄνω ὕμνος. Οὗτος εἶναι ὁ Πρῶτος μετά τήν Σταυρική θυσία τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ἱδρυτοῦ καί θεμελιωτοῦ τῆς Ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως, πού ἔδωσε τό αἷμα καί θυσίασε τήν ζωή του γιά τόν Κύριο καί ἔγινε ”ὁδός”, δηλαδή, ἄνοιξε τόν δρόμο γιά τούς Ἁγίους Μάρτυρας, ἔγινε ἡ καλή ἀπαρχή ὅλων τῶν μετέπειτα πολυάριθμων Μαρτύρων τῆς Πίστεως ἡμῶν. Ὁ Ἅγιος Στέφανος ἐγκαινίασε τό τρίτον Βάπτισμα, ὅπως ὀνομάζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος τό Μαρτύριον. Τό πρῶτο Βάπτισμα τό λαμβάνουμε ὅλοι μας κατά τήν παιδική ἡλικία καί ἀναπόφευκτα τό μολύνουμε εἰς τό διάβα τῆς ζωῆς μας μέ μικρά καί μεγάλα ἁμαρτήματα. Αὐτά τά ἐξαλείφει τό δεύτερον Βάπτισμα πού εἶναι ἡ μετάνοια καί ἡ ἐξομολόγησις εἰς τόν Ἱερέα ἤ τόν Ἀρχιερέα, πού ἀπό τόν Θεόν ἔλαβε τήν Χάριν νά συγχωρεῖ ἁμαρτίες καί νά δίδει τήν ἄφεσιν. Ὑπάρχει ὅμως, λέγει ὁ Θεῖος Γρηγόριος καί ἕνα ἄλλο Βάπτισμα πού δέν μολύνεται “δευτέροις ρύποις”, πού δέν μπορεῖ νά μολυνθεῖ μέ καμμία ἁμαρτία μετά τήν πραγματοποίηση του. Αὐτό εἶναι τό Βάπτισμα τοῦ αἵματος τοῦ Μαρτυρίου, πού μέ τήν βίωση του ὁ Χριστιανός μεταβαίνει ἀπό αὐτήν τήν ζωήν εἰς τόν Οὐρανό καί δέν ἔχει πλέον τήν δυνατότητα νά ξανααμαρτήσει καί νά τό μολύνει. Ἔτσι καί ὁ Ἅγιος μας, ὁ Πρωτομάρτυς καί Πρωτοδιάκονος Στέφανος, ἐμάρτυρησε καί ξεψύχησε μέσα σέ φρικτούς πόνους καί ἀνῆλθε ὁλοκάθαρη καί ὁλόφωτη ἡ μακαρία ψυχή του κοντά εἰς τόν Ἠγαπημένον Νύμφιόν του, τόν Χριστόν. Ἐνῶ δέ ὑπέμεινε τούς ἀφορήτους πόνους τοῦ Μαρτυρίου, προσηύχετο μέ θερμή καί μέ ἀληθινή ἀγάπη, παρακαλοῦσε τόν Θεόν νά συγχωρήσει τούς φονευτάς του. Νά συγχωρήσει ἐκείνους πού τοῦ στέρησαν τό πολύτιμο ἀγαθόν τῆς ζωῆς, ἀλλά πού χωρίς νά τό ξέρουν ἔγιναν αἴτιοι νά ἀξιωθεῖ τῆς ὄντως ζωῆς, τῆς μακαρίας ἐλπίδος, τοῦ Παραδείσου. ”Μή στήσεις αὐτοῖς τήν ἁμαρτίαν ταύτην” ἔκραζε, μιμούμενος τόν Δεσπότην Χριστόν, πού καί κατά τήν ὥραν τοῦ ἐπί τοῦ Σταυροῦ μαρτυρικοῦ τέλους τοῦ ἔκραζε. “Πάτερ ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι”.(Λουκ. 23,34) Εἶναι μέγα πρᾶγμα ἀδελφοί μου, ἡ συγχώρησις καί ἡ ἀνεξικακία καί εἶναι Χριστομίμητος κατάστασις καί πολύ εὐαρεστεῖται ὁ Θεός. Ἐμεῖς δυστυχῶς πολλές φορές δέν συγχωροῦμε καί τό παραμικρό ἀκόμη ἀδίκημα πού θά ὑποστοῦμε ἀπό τούς ἄλλους. Ξεχνῶντας ὅτι ὁ Κύριος εἰς τήν “Κυριακή προσευχή” τό “Πάτερ ἡμῶν” πού λέγεται τήν Κυριακήν γιατί αὐτός ὁ Κύριος μας τήν παρέδωσε, λέγει ”καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν”. (Λουκ. 11,2) Δηλαδή συγχώρησε τά ἁμαρτήματά μας, πού εἶναι σάν χρέη καί ὠφειλές ἀπέναντι σου, καθώς, μέ τόν ἴδιο τρόπο δηλαδή, καί ἐμεῖς συγχωροῦμε ἐκείνους πού μᾶς ἔφταιξαν. Ἆρα ἄν δέν τούς συγχωροῦμε μήν συγχωρήσεις καί Ἐσύ ἐμᾶς. Τό πόσο εὐαρέστος εἶναι ἡ ἀρετή τῆς ἀνεξικακίας καί συγχωρητικότητος εἰς τόν Θεόν φαίνεται ἀπό τούς βίους πολλῶν Ἁγίων μας. Ὁ μέγας Ἅγιος τῆς ἐποχῆς μας ὁ Ἅγιος Νεκτάριος πού ὑπέστη πολλές συκοφαντίες, διωγμούς καί ἀδικίες ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἐμφανίστηκε κάποτε σέ κάποια πίστη πού ἀπορούσε πώς ἔφθασε σέ τέτοιο ὕψος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί κάνει τόσα πολλά καί μεγάλα θαύματα καί θεραπείες, τῆς εἶπε, ὅτι πάνω ἀπό ὅλες τίς ἀσκήσεις καί τίς ἀρετές του, ὁ Θεός τόν χαρίτωσε γιατί συγχωροῦσε τούς διώκτας του καί ὅσους τόν ἀδίκησαν καί τόν κατάτρεξαν μέσα ἀπό τήν καρδιά του καί προσευχόταν γιά τήν σωτηρία των.

          Ὁ Ἅγιος Στέφανος εὐλόγησε τήν Κωνσταντινούπολη, ἀδελφοί μου, μέ τήν ἔλευση τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου του ἐδῶ, εἰς τούς χρόνους τῶν Ἁγίων καί Ἰσαπόστολων Βασιλέων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης. Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ὅταν ἤρχετο τό πλοῖο πού μετέφερε τό σεπτόν του Σκήνωμα ἀδιάφθορον, λόγῳ σφοδρᾶς τρικυμίας διανυκτέρευσε ἐδῶ, στό Γεσήλκιοϊ καί μάλιστα ἐναπετέθη ἐδῶ πού σήμερον εἶναι ὁ Πάνσεπτος του αὐτός Ναός. Τό δέ λείψανον του ἐναπετέθη ἀπέναντι ἀπό τήν Ἁγία Σοφία, ὄχι πολύ μακρυά της, πρός νότον, ὅπου βλέπουμε σήμερα κάτι περίκεντρα ὀθωμανικά κτίρια. Ἐκεῖ ἔκτισε μεγάλον καί περικαλλῆ Ναόν ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος.                               

          Μπορεῖ ἀδελφοί μου, ἡ Βασιλεύουσα σήμερον, μετά παρέλευση τοσῶν ἐτῶν νά μήν ἔχει πιά τό Λείψανον τοῦ Ἁγίου Στεφάνου καί πολλά ἄλλα Ἱερά Λείψανα καί ἱερά ἀντικείμενα, ὅπως μεγάλα τμήματα τοῦ Τιμίου Ξύλου καί τούς τιμίους ἥλους, τά καρφιά δηλαδή, πού ἐσταύρωσαν τόν Χριστόν καί τόν ἀκάνθινον στέφανον καί ἄλλα, πού ἐθησαύριζε τότε, ἀλλά ἡ Χάρις των ἡ Ἁγιαστική ἔμεινε ἐδῶ ἀνεξάλειπτος καί ἀναφαίρετος. Γι΄ αὐτό ἄλλωστε καί ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία, τά γεγονότα τῆς ἐλεύσεώς των ἐδῶ. Γιά νά καταδείξει αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός καί νά μᾶς πεῖ ὅτι καί τώρα ἄν τά τιμοῦμε λαμβάνουμε τήν Χάριν των. Καί ἀκούσαμε στίς 2 Ἰουλίου, ὅπως κάθε χρόνον τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ κατάθεσις τῆς Τιμίας Αἰσθῆτος τῆς Θεοτόκου ἐν Βλαχέρναις”. Καί ἐχθές ”Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ πρόοδος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ”, δηλαδή ἡ ἔλευσίς του ἀπό τό Ἱερόν Παλάτιον ὅπου ἐφυλάσσετο σέ Παρεκκλήσιο περικαλλές ἐλιτανεύετο σέ ὅλη τήν Πόλιν πρός Ἁγιασμόν τῶν Πιστῶν, ἀλλά καί πρός ἐκδίωξιν τῶν κατά τούς θερινούς μῆνες πολλῶν ἀσθενειῶν τότε. Καί τώρα ἀδελφοί μου, πού δέν ἔχουμε βέβαια τήν πολυτέλεια τῶν Λειτανιῶν ἐκείνων καί ὅλων ὅσων προαναφέραμε, ὅμως ἔχουμε τήν πίστιν μας πού δέν μπορεῖ κανείς νά τήν ἐξαλείψει, εἴτε μᾶς πάρει τά ἱερά καί τά ὅσια μας, εἴτε βεβηλώσει τούς Ἱ. Ναούς καί τά Ἁγιάσματά μας. Πάντως, δέν μπορεῖ νά ξεριζώσει τό πιό ἱερό πρᾶγμα τῆς ψυχῆς μας, τήν πίστη μας. Μέ αὐτήν προσερχόμεθα καί ἡμεῖς ἀδελφοί μου σήμερον εἰς τόν Μέγαν Ἀπόστολον, Πρωτομάρτυρα καί Πρωτοδιάκονον Ἅγιον Στέφανον καί τόν παρακαλοῦμε νά μᾶς λυτρώσει μέ τήν κραταιά πρεσβεῖα καί παρρησία πού ἔχει πρός τόν Θεόν, ἀπό κάθε σωματική καί ψυχική ἀσθένεια πού μᾶς ταλαιπωρεῖ καί ἀπό τόν νέον αὐτόν ἰό πού βασανίζει τήν ἀνθρωπότητα.

          Νά χαρίζει σέ ὅλους ὅσους μετά πίστεως θερμῆς καί εἰλικρινοῦς προσήλθαμε στήν χάριν του, κάθε ἀγαθόν μας καταθύμιον καί νά σκεπάζει τήν Πόλη μας καί τήν ἐντός αὐτῆς Μητέρα Ἐκκλησίαν, τόν Πατριάρχην μας καί ὅλον τόν κλῆρον καί τόν λαόν της. Νά σκεπάζει ὅλους ὅσους ἀγωνίζονται γιά τήν εὐπρέπειαν τοῦ Οἴκου Του αὐτοῦ, μέ ἐπικεφαλής τόν Ὁσιώτατον Σύγκελλον π. Ἄνθιμον Ἠλιάδην, Ἱερατικῶς Προϊστάμενον τῆς Κοινότητος ταύτης, τήν Ἔντιμον Ἐπιτροπήν τοῦ Ἱ. Ναοῦ μας ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ δραστηρίου καί φιλικάλου κυρίου Κωνσταντίνου Ἰωαννίδου, ἀλλά καί ὅσους φανερῶς καί ἀφανῶς συνεισφέρουν πρός τοῦτο καί νά προσεύχεται ὑπέρ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν πάντων ἡμῶν. Ἀμήν.

Be the first to comment

Leave a comment

Your email address will not be published.


*